tag:blogger.com,1999:blog-41239288780278947222011-09-09T16:17:35.123+03:00roula karamitrouhttp://www.blogger.com/profile/00878799486603954605noreply@blogger.comBlogger6141100tag:blogger.com,1999:blog-4123928878027894722.post-3896550933062806732011-07-09T00:55:00.002+03:002011-07-09T01:16:23.158+03:00Η πλατέα του λυκοπύργου θα υπάρχει και το καλοκαίρι με παιδούδια και δω και κει και στα παρτέρια και στη θάλασσα να βγάζουν μικρούς θεούς απ τα μέσα τα δικά τους και των άλλων κι έχουν κι άλλο κι άλλο που λέει κι Λαυρέντης θεό μεγάλο να ξεθάψουν να βγάλουν.Θα υπάρχει και θα δράσει Διαμαντώωωω ωω...αφού ελουθή ο λαός γιάτος πάλι καινούριος, αλλάζει ντβάρι είνι να μην αλλάξει ε Διαμαντώωωωω;;;;<br /><br />Εύχομαι αυτό να σ'αναθαρρεύει Κυπραίε έστω για στιγμές, να σου πάρει δυσκολία και να σε ποτίσει κουράγια για τα πό δω και πέρα<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4123928878027894722-389655093306280673?l=roulakaramitrou.blogspot.com' alt='' /></div>roula karamitrouhttp://www.blogger.com/profile/00878799486603954605noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-4123928878027894722.post-73271252682020393222011-07-08T09:44:00.007+03:002011-07-08T11:55:06.391+03:00Ανάπηρος έμεινε ο δημοσιογράφος Μανώλης Κυπραίος, από την ωμή βία που ασκήθηκε εναντίον του από τις κρατικές δυνάμεις καταστολής, ενώ κάλυπτε την απεργιακή κινητοποίηση στις 15 Ιουνίου. Συγκεκριμένα, άνδρας των ΜΑΤ πέταξε στοχευμένα μια χειροβομβίδα κρότου λάμψης σε απόσταση αναπνοής από το κεφάλι του, αφού μάλιστα ο συνάδελφος είχε δηλώσει τη δημοσιογραφική του ιδιότητα, με αποτέλεσμα να χάσει την ακοή του και στα δύο αυτιά! Τη βάναυση συμπεριφορά των ΜΑΤ καταδίκασε απερίφραστα το ΔΣ της ΕΣΗΕΑ, ενώ η υπόθεση βρίσκεται ήδη στον Εισαγγελέα. Ο Μανώλης Κυπραίος λοιπόν γίνεται στοιχειοθετημένα ο πρώτος συνάνθρωπός μας που κατά τη διάρκεια των πρόσφατων διαδηλώσεων έχασε εξολοκλήρου μία απ’ τις 5 αισθήσεις του και έμεινε ανάπηρος, ως αποτέλεσμα της αστυνομικής βίας. Δηλώνοντας την αμέριστη αλληλεγγύη και συμπαράστασή μας, παραθέτουμε τη συγκλονιστική μαρτυρία που μας έστειλε.<br /><br />Η συγκλονιστική μαρτυρία του Μανώλη Κυπραίου στον Εξάντα.<br /><br />«Ήταν κάπου 9 το πρωί στις 15 Ιουνίου, όταν έφτασα με το μετρό στο Σύνταγμα. Αποφάσισα να μη βγω στον κεντρικό χώρο της πλατείας αλλά στην έξοδο της Μεγάλης Βρετανίας. Βγαίνοντας στο πεζοδρόμιο, είδα στη Βασιλίσσης Σοφίας κάτι που με «πάγωσε».<br /><br />Ένα σιδερένιο τείχος. Ένα τείχος που όμοιό του είχα δει να στήνουν οι πάνοπλοι ισραηλινοί στρατιώτες απέναντι από τους άοπλους Παλαιστινίους αμάχους.<br /><br />Αμέσως ένα προαίσθημα ανησυχία και ενδόμυχα ένας φόβος αν θέλεις με κυρίεψε. Αυτοί τη φορά ήταν αποφασισμένοι για όλα είπα μέσα μου.<br /><br />Αυτό με έκανε να είμαι πιο προσεκτικός και πιο επιφυλακτικός. Ανά πάσα στιγμή θα μπορούσε να ξεσπάσει η «φωτιά».<br /><br />Οι απλοί έλληνες πολίτες που βρίσκονταν εκεί, ήταν και αυτοί προβληματισμένοι με τους αστυνομικούς «ρόμποκοπ» όπως τους ονόμαζαν κοροϊδευτικά, λόγω των ειδικά ενισχυμένων στολών που φορούσαν.<br /><br />Η ώρα περνούσε όταν ξαφνικά βρισκόμενος στο τέλος της πλατείας Συντάγματος, άρχισε ομοβροντία χημικών, δακρυγόνων και χειροβομβίδων κρότου λάμψης. Μαζική και χωρίς στόχευση. Ο κόσμος πανικόβλητος έτρεχε να κρυφτεί. Και εγώ μαζί τους σε μια γωνιά Μητροπόλεως και Φιλελλήνων. Με το ένα το κινητό για να μεταδίδω με την άλλη η φωτογραφική μηχανή. Τα λεπτά ατελείωτα και μαζί το κλάμα και η δυσφορία στην αναπνοή. «Θα αντέξεις» έλεγα στον εαυτό μου δίνοντας κουράγιο. Βλέπω μέσα από την στοά του υπουργείου Οικονομικών πίσω από τα ΜΑΤ να βγαίνουν κουκουλοφόροι με καδρόνια στα χέρια. «Πάγωσα».<br /><br />Αυτό δεν πρέπει να το χάσω είπα.<br /><br />Μα ξαφνικά μπροστά μου σωριάζεται ένας ηλικιωμένος. Δεν το σκέφτηκα ούτε στιγμή. Μαζί με κάποιους άλλους συμπολίτες μας, τον σηκώσαμε και τον πήγαμε στο πρόχειρο ιατρείο στην πλατεία.<br /><br />Βλέποντας, θυμήθηκα τα πρόχειρα νοσοκομεία εκστρατείας που είχα δει στο Κόσοβο. Πραγματικά πεδίο μάχης μέσα στην πρωτεύουσα της χώρας μου. Της Ελληνικής Δημοκρατίας.<br /><br />Συνέχισα. Αυτή τη φορά τα επεισόδια γίνονταν Φιλελλήνων και Ξενοφώντος. Με μεγαλύτερη ένταση. Χωρίς κουκουλοφόρους. Τα ΜΑΤ έριχναν αδιάκριτα και αναίτια χειροβομβίδες κρότου λάμψης και χημικά. Το ίδιο σκηνικό. Κανένα έλεος σε κανέναν. Τα ΜΑΤ χτυπούσαν με τα κλομπ ό,τι κινιόταν. Μια φρενίτιδα οργής και βίας. Σαν κοπάδι καρχαριών.<br /><br />Αυτό με έκανε να μπω στις αρχές μιας στοάς επί της Φιλελλήνων, να μεταδίδω και να τραβώ φωτογραφίες από εκεί.<br /><br />Αυτό ήταν το μοιραίο λάθος μου.<br /><br />Οπισθοχωρώντας μια ομάδα των ΜΑΤ, ο διμοιρίτης με ρωτάει γιατί τραβάω φωτογραφίες.<br /><br />Και ξέροντας τη διαδικασία του λέω είμαι δημοσιογράφος και του δείχνω την ταυτότητα της Ενώσεως Συντακτών. Μάταια. Αυτό τον εξόργισε.<br /><br />Αφού με στόλισε σε «άψογα γαλλικά», με δείχνει με το δάκτυλο σε έναν από την ομάδα του. Κατάλαβα πως κάτι θα γινόταν. Αλλά πίστευα πως το πολύ-πολύ να εισέπραττα καμία «βουρδουλιά».<br /><br />Όχι. Ο ευτραφής άνδρας των ΜΑΤ σε κλάσματα δευτερολέπτων πετάει μπροστά μου μια χειροβομβίδα κρότου-λάμψης.<br /><br />Όταν η προβλεπόμενη απόσταση έκρηξης είναι 50 μέτρα, καταλαβαίνετε τι έπαθα όταν η έκρηξη έγινε στους 50 πόντους.<br /><br />Ένιωσα όλο το σώμα μου να τινάζεται, πέφτω μέσα στην στοά και για δευτερόλεπτα νόμιζα πως ήμουν νεκρός.<br /><br />Λίγο μετά ένιωσα χέρια να με σηκώνουν και θολά να προσπαθώ να τους δω. Δεν μπορούσα όμως να τους ακούσω.<br /><br />Ήταν ο Γιώργος, ο Τάκης, η Μαρία, η Κωνσταντίνα, ο Νίκος και ο Πρόδρομος, όπως έμαθα μετά. Ζαλισμένος και λουσμένος με λίτρα νερού, προσπαθούσα να συνέλθω.<br /><br />«Πρέπει να φύγεις να πας στο νοσοκομείο» μου έλεγαν με νοήματα.<br /><br />Κατάλαβα πως έπρεπε να το κάνω αμέσως.<br /><br />Με δυσκολία άρχισα να ανεβαίνω την Φιλελλήνων. Για να κατευθυνθώ προς το Ζάππειο και μετά στον Ευαγγελισμό, πεζός.<br /><br />Μαζί και δεκάδες άλλοι απλοί πολίτες, κάποιοι από αυτούς με τα παιδιά τους που προσπαθούσαν να διαφύγουν.<br /><br />Εκεί όμως μας περίμενε μια δεύτερη μεγάλη έκπληξη.<br /><br />Μια ομάδα δειλών (ας μου επιτραπεί η έκφραση) της «Ομάδας Δέλτα» με μηχανές μας περικυκλώνει, όπως οι Ινδιάνοι τη μονάδα του στρατηγού Κάστερ.<br /><br />Άρχισαν να μας βρίζουν και να μας χτυπούν. Προσπαθώντας να καλύψω έναν άγουρο έφηβο, ήταν δεν ήταν 15 ετών, δέχθηκα απανωτά χτυπήματα στη μέση και τα πόδια, με τις μηχανές να έρχονται επάνω μας με φόρα και μερικά μέτρα πριν από εμάς οι οδηγοί τους να φρενάρουν απότομα.<br /><br />Κανονικός τραμπουκισμός και «νόμιμη» βία.<br /><br />Χωρίς ακοή, χτυπημένος και να σφαδάζω από τους πόνους έφτασα στον «Ευαγγελισμό». Όμως δεν εφημέρευε και έπρεπε να πάω στον «Ερυθρό». Στην κατάσταση που ήμουν, ούτε ένα ασθενοφόρο δεν υπήρχε να με μεταφέρει…<br /><br />Έφτασα με μεγάλη δυσκολία στον Ερυθρό. Οι γιατροί και το προσωπικό της κλινικής ΩΡΛ και οι παθολόγοι ήταν το λιγότερο άψογοι.<br /><br />Πέρασα δέκα εφιαλτικές ημέρες προσπαθώντας να σώσουν οι γιατροί την ακοή στο δεξί αυτί, πρωτοστατούντος του καθηγητή κ. Βαθυλάκη. Δυστυχώς όμως η ζημιά ήταν πολύ μεγάλη.<br /><br />Είχε επέλθει πλήρης κώφωση και στα δύο αυτιά. Είχε καταστραφεί πλήρως το βασικό όργανο ακοής ο κοχλίας και στις δύο πλευρές του κεφαλιού.<br /><br />Ήμουν κωφός…<br /><br />Οι αστυνομικοί των ΜΑΤ είχαν κάνει καλά τη δουλειά τους. Άφησαν ανάπηρο έναν πολίτη. Και αυτός ήμουν εγώ.<br /><br />Ο ευαίσθητος και δημοκράτης υπουργός Προστασίας του Πολίτη κ. Χ. Παπουτσής δεν καταδέχθηκε ούτε μια συγνώμη να ζητήσει. Ούτε φυσικά ο αρχηγός της ΕΛ.ΑΣ. κ. Λ. Οικονόμου.<br /><br />Θα σκέφτηκαν πως ανήκω στις «παράπλευρες απώλειες». Και στα ολιγαρχικά καθεστώτα δεν υπάρχει «συγνώμη» αλλά το: «καλά να πάθεις».<br /><br />Νομίζω όμως πως ακόμα το πολίτευμά μας ονομάζεται Δημοκρατία.<br /><br />Τώρα καλούμαι να ζήσω διαφορετικά. Μια διαφορετική ζωή, χωρίς ακοή, με κατεστραμμένα το μέλλον και τα όνειρά μου από τη μανιακή βία των ΜΑΤ, που ένας Θεός ξέρει τι εντολές είχαν.<br /><br />Τουλάχιστον πρόλαβα να ακούσω πριν πέσω, το: «Ψωμί-Παιδεία-Ελευθερία»…»<br /><br /><br />Αυγερόπουλος και καμιά δεκαριά μλογκς και καμπόσα στόματα και καμπόσα καμπόσα πετσιά που δροσερεύου μ'ιδρώτα μέσα κι όξω απ τις πλατείες και το καλοκαίρι τους υπάρχει μέσα...μέσα,στάλα στάλα στις πράξεις τους <br /><br /><br /><br /><br />ΑΚΟΎΕΤΕ ΠΑΙΔΟΎΔΙΑ ΤΟΥ ΛΎΚΟΠΎΡΓΟΥ;;;;;;<br /><br />ΑΚΟΎΕΤΕ;;;;;<br />ΑΚΟΎΕΤΕΕΕ;;;;<br />ΑΚΟΎΕΤΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕ<br /><br />Τουλάχιστον πρόλαβα να ακούσω πριν πέσω, το: «Ψωμί-Παιδεία-Ελευθερία»…<br /><br />Άει μωρέ Κυπραίε ευτυχώς ευτυχής τυχερός γιατί "Διάλειμμα,διάλειμμα παιδούδια μαθημέα στο πασάλειμα" φωάζου τώρα<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4123928878027894722-7327125268202039322?l=roulakaramitrou.blogspot.com' alt='' /></div>roula karamitrouhttp://www.blogger.com/profile/00878799486603954605noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-4123928878027894722.post-14626383950444343012011-07-03T15:04:00.002+03:002011-07-03T15:38:12.051+03:00Έχω καλύψει συγκρούσεις διαδηλωτών με την αστυνομία σε διάφορα μέρη του κόσμου εκτός της Ελλάδας, όπως στην Αργεντινή, την Ιταλία, τη Βολιβία και το Μεξικό. Ειδικά στο Μεξικό, οι αστυνομικοί όπως γνωρίζουν πολλοί, θεωρούνται άγριοι, ανεκπαίδευτοι και διεφθαρμένοι. Όμως αυτό που έζησα και κατέγραψα τόσο εγώ όσο και οι συνεργάτες μου χθες Τετάρτη 29/6 στο Σύνταγμα, ξεπερνάει σε αγριότητα κάθε όριο. Η Ελληνική αστυνομία παίρνει δίκαια και με διαφορά το βραβείο βαρβαρότητας. Μιας βαρβαρότητας που καμία σχέση δεν είχε με καταστολή αλλά ήταν ένα συνεχές φλερτ με τον θάνατο.<br /><br />Από θαύμα δεν θρηνήσαμε νεκρούς. Και ο κ. Παπουτσής θα πρέπει να ανάψει λαμπάδα στον Θεό που πιστεύει, καθώς μόνο στην καλή του τύχη θα πρέπει να αποδοθεί το γεγονός ότι δεν απολογείται σήμερα για θύματα.<br /><br /> <br /><br />Το σχέδιο εκκένωσης της πλατείας Συντάγματος τις δύο τελευταίες μέρες, ήταν ένα "γιουρούσι" όπως εύστοχα παρατήρησε ο Αϊμάν, Ισπανός δημοσιογράφος που εργάζεται για το Al Jazeera. Ένα γιουρούσι, εναντίον όλων και όποιον πάρει ο χάρος. "Μα καλά τι αστυνομία είναι αυτή που έχετε;" με ρώτησε αγανακτισμένος. "Είστε μέλος της Ευρωπαϊκής Ένωσης, τουλάχιστον ακόμα" μου είπε με νόημα χαμογελώντας. <br /> <br /><br />Ας πάρουμε όμως τα πράγματα από την αρχή. Περίπου στη 13.30 υπάρχει πολύς κόσμος συγκεντρωμένος μπροστά από την Βουλή. Δεν είναι κουκουλοφόροι. Δεν πετάνε πέτρες. Είναι γέροι, νέοι, γυναίκες, άντρες, φοιτήτριες και φοιτητές, εργαζόμενοι, άνεργοι που φωνάζουν συνθήματα, ρίχνουν την γνωστή μούντζα προς το κοινοβούλιο, και οι πιο θερμόαιμοι μπροστά - μπροστά άντε να εκτοξεύουν καμιά βρισιά εναντίον των αστυνομικών και να κουνάνε τα κιγκλιδώματα που έχουν στηθεί μπροστά στον Άγνωστο Στρατιώτη. Τίποτα το σημαντικό δηλαδή που να δικαιολογεί αυτό που θα ακολουθήσει. Ξαφνικά από παντού, από δεξιά, από αριστερά και από το κέντρο, αρχίζει μια γενική επίθεση των αστυνομικών δυνάμεων που απωθούν τους διαδηλωτές προς τα σκαλιά της πλατείας Συντάγματος. Φανταστείτε δηλαδή χιλιάδες ανθρώπους να τρέχουν αλλόφρονες προς ένα στενό άνοιγμα το πλάτος του οποίου δεν ξεπερνά τα δέκα μέτρα. Από πίσω τους τα ΜΑΤ, ρίχνουν μέσα στο πλήθος χειροβομβίδες κρότου λάμψης και δακρυγόνα, προκαλώντας πανικό. Άνθρωποι καίγονται από τις φλόγες, πνίγονται από τα δακρυγόνα δεν βλέπουν μπροστά τους και αρχίζουν να ποδοπατούν ο ένας τον άλλον και να κουτρουβαλούν στα σκαλιά. Υπάρχουν άνθρωποι λιπόθυμοι, άλλοι ποδοπατημένοι μέσ' τα αίματα. Παρόλα αυτά οι αστυνομικοί δεν αποχωρούν. Χτυπάνε με τα γκλομπς όποιον βρουν μπροστά τους, ανθρώπους δηλαδή που τρέχουν να σωθούν πατώντας ο ένας πάνω στον άλλον.<br /><br />Η συνέχεια είναι γνωστή. Πέρα από την δράση των προβοκατόρων η οποία έχει καταγραφεί σε βίντεο και φωτογραφίες που βγήκαν και θα συνεχίσουν να βγαίνουν τις επόμενες μέρες, πέρα από τους μπαχαλάκηδες την δράση των οποίων απεχθάνομαι και διαφωνώ κάθετα, η πέτρα είναι πλέον εύκολο να φύγει από το χέρι οποιουδήποτε, που τον χτύπησαν, τον ψέκασαν, και είναι άνεργος, άστεγος - ναι, υπάρχουν πλέον νεοάστεγοι - και κάθε μέρα γίνεται φτωχότερος χωρίς να βλέπει διέξοδο από πουθενά.<br /><br />Δεν σας κρύβω ότι φοβήθηκα βλέποντας μια άνευ προηγουμένου αγριότητα να ξετυλίγεται μπροστά στα μάτια μου. Ένιωσα τον ίδιο φόβο που έχω νιώσει σε ζόρικες περιοχές του πλανήτη. Ένιωσα τον φόβο του θανάτου. Καθώς νόμιζα πως ήταν η ιδέα μου και πως είχα ξεσυνηθίσει να δουλεύω στην Ελλάδα - έχω να δουλέψω στη χώρα μου από το έτος 2000- ρώτησα παλιούς μου συναδέλφους αν είχαν ξαναζήσει κάτι τέτοιο εδώ. Μου απάντησαν πως δεν είχαν ξαναζήσει κάτι παρόμοιο.<br /><br />Θα ήθελα λοιπόν ένας λογικός άνθρωπος από το υπουργείο "Προστασίας του Πολίτη" (το βάζω σε εισαγωγικά γιατί πλέον ο τίτλος του μου θυμίζει το Υπουργείο Αγάπης του Όργουελ στο 1984) να μου απαντήσει στις εξής ερωτήσεις:<br /><br />Ποιος έδωσε την εντολή για την γενική επίθεση στις 13.30 και γιατί; Ποιανού ιδέα ήταν να διατάξει τις αστυνομικές δυνάμεις να κυνηγήσουν ένα πανικόβλητο πλήθος που ποδοπατιέται στα σκαλιά πετώντας κρότου - λάμψης και δακρυγόνα χτυπώντας αδιακρίτως, παίζοντας κορώνα γράμματα την πιθανότητα, κάποιος ανάμεσα στους χιλιάδες, να αφήσει την τελευταία του πνοή στην πλατεία. <br />Για ποιο λόγο οι αστυνομικοί δεν σεβάστηκαν το ιατρείο της πλατείας Συντάγματος; Επαγγελματίες γιατροί πνευμονολόγοι και άλλοι, όλοι εθελοντές, φρόντιζαν τραυματίες καθ' όλη την διάρκεια των συγκρούσεων. Δεν ήταν "κουκουλοφόροι", γιατροί ήταν. Φώναζαν στους αστυνομικούς "εδώ είναι ιατρείο" αλλά καμία σημασία δεν έδιναν εκείνοι. Αφιονισμένοι, τους έριχναν δακρυγόνα και τους χτυπούσαν. Όπως μας είπε ένας γιατρός "Αυτά δεν γίνονται ούτε στον πόλεμο. Ακόμα και στον πόλεμο υπάρχει ανακωχή για να μαζέψεις και να φροντίσεις τους τραυματίες." Τα μάζεψαν άρον - άρον οι άνθρωποι και έστησαν το ιατρείο κάτω στο μετρό αλλά ούτε και αυτό γλίτωσε από τις ρίψεις χημικών. <br />Για ποιο λόγο χτυπήθηκαν δάσκαλοι στην Διδασκαλική Ομοσπονδία Ελλάδος; Και αυτοί κουκουλοφόροι; Δεν νομίζω. Τα ΜΑΤ αφού πέταξαν δακρυγόνα στην είσοδο του κτιρίου στην οδό Ξενοφώντος 15, άρχισαν να τους πετούν πέτρες (!) και να ανοίγουν κεφάλια με την ανάποδη του γκλομπ, σύμφωνα με μαρτυρίες των ίδιων. Τρεις τραυματίες, ένας με σπασμένα πλευρά, ένας με ανοιγμένο κεφάλι και ένας με ελαφρά τραύματα στο χέρι. Έλεγαν οι δάσκαλοι: "Όταν μια κοινωνία κακοποιεί τους δασκάλους της βρίσκεται στο κατώτερο σκαλοπάτι που μπορεί να φτάσει" <br />Με ποια λογική οι αστυνομικοί έριξαν χημικά και χτύπησαν ανθρώπους μέσα σε μανάβικα και σουβλατζίδικα στο Μοναστηράκι και στην Πλάκα, προκαλώντας τρόμο σε πελάτες και τουρίστες; <br />Και τέλος κάτι προσωπικό για τον κ. Παπουτσή: Γιατί με χτυπήσατε; Όχι εσείς δηλαδή, ένας από τους άνδρες της αστυνομίας σας. Επειδή όμως εγώ δεν γνωρίζω τον "ανώνυμο" ΜΑΤατζή και γνωρίζω εσάς, θα ήθελα πραγματικά μια απάντηση. Η κατάσταση ήταν σχετικά ήρεμη εκείνη την ώρα και γω τραβούσα με την κάμερα μια διμοιρία των ΜΑΤ που ανέβαινε προς την Βουλή, όταν ένας ξέκοψε από την διμοιρία του, ήρθε προς το μέρος μου και στάθηκε μπροστά μου σε απόσταση αναπνοής. Σταμάτησα να τραβάω και κατέβασα την κάμερα. Με κοιτούσε μες στα μάτια. Του είπα τι θέλει και ως απάντηση εισέπραξα μια, για να θυμάμαι τη μέρα. Ο κόσμος άρχισε να φωνάζει: "Τον Αυγερόπουλο χτυπάς ρε". Δεν αντέδρασα καθόλου και εκείνος απομακρύνθηκε. Αν είχα αντιδράσει ίσως να τα λέγαμε στο τμήμα όπου θα μου ζητάγατε συγνώμη για την... "παρεξήγηση". Παρεπιπτόντως: Στην Οαχάκα, όταν με είχαν στριμώξει μαζί με τον κάμεραμάν μου οι Μεξικανοί αστυνομικοί, που όπως είπαμε θεωρούνται άγριοι, ανεκπαίδευτοι και διεφθαρμένοι, τους φώναξα "Δημοσιογράφος" και δεν με πείραξαν. Στη χώρα μου τις έφαγα για πρώτη φορά.<br /><br /><br /><br /> <a href="http://exandasdocumentaries.com/gr/news/interesting-articles/241-flertarontas-me-ton-thanato"></a><br /><br /><br />Να τσοι χαιρόμαστε!!!!<br /><br />Παπουτσήδες Κοκκαλάκηδες<br />με τσ'ανοχής μας το χωριό<br />της κεφαλής μας μπαχαλάκηδες<br /><br />και περαστικά τους...<br /><br />ΓΙΑΤΊ ΕΜΆΣ ΔΕ ΘΑ ΜΑΣ ΠΕΡΆΣΕΙ!!!<br /><br />ΠΛΑΤΈΑΑΑΑΑ ΛΈΜΕΕΕΕΕΕ<br />ΝΑ ΕΙΔΩΘΟΎΜΕ ΝΑ ΑΚΟΥΣΤΟΎΜΕ<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4123928878027894722-1462638395044434301?l=roulakaramitrou.blogspot.com' alt='' /></div>roula karamitrouhttp://www.blogger.com/profile/00878799486603954605noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-4123928878027894722.post-88407536387764294312011-06-27T15:52:00.005+03:002011-06-28T15:39:14.567+03:00εγώ εγώ κι εσύ αυτός σαν τα πρωτοδιαβάκια<br />που απ το πολύ το πώς εμπερδευτήκαν<br />και εδιαβάζουνε κι α, κι άλλο, κι από<br />πό μάνα ψάχναμε κι δυο για φως<br />κι η κατρακύλα μια ‘χανή χαψιά<br />ζωή μας ξέρασε φωτιά σποριά<br /><br /><br />σ’ ένα μπαλκόνι πάνω κάτω<br />σβούρα να φέρνουμε<br />για λίγο πώς στον πάτο<br />που η μάνα φόβιο νείχε<br />γύφτου τυφλό σκυλί<br />που ζέσταινε τις νύχτες<br /><br /><br />μέλια σποράκια βρώμικα, ανασασμού φυτράκια<br />λόγχημα θεού, σβουνιές γενιών καημού<br />ν’ αποκοιμιούνται με θεριό σε δόντια και σε σάλια<br />να ονειρεύονται σκολειό με χράμια και παστάλια<br /><br /><br /><br />πλιο ίδιοι Παντελή<br />ίδιες μυρτιές Μαρία<br />πριν μας καθίσει το βεργί<br />κομ’ άδεια δρασκελιά στην ιστορία<br /><br /><br />μας μάνα, χωνεμένη<br />φύσα φωσάκι να γυρίσει<br />παραμυθάκι ν’ αρχινίσει γιασεμιό<br />την κάτω κάτω χλόη σου υπομονή<br />χολή να κάνει επιμονή<br />δυο δυο,εγώ μ'εσύ,ν’ αυλίσει<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4123928878027894722-8840753638776429431?l=roulakaramitrou.blogspot.com' alt='' /></div>roula karamitrouhttp://www.blogger.com/profile/00878799486603954605noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-4123928878027894722.post-21748373107892685122011-06-25T00:47:00.009+03:002011-06-28T15:45:20.439+03:00νέτο πια από σημάδια το κεφάλι μου<br />μισό...μόνο λίγο πίσω απ ταυτιά...<br />το πλένω μόνο για να καθαρίσω τα νύχια μου<br />χωματοϊάσια μεγαλώνω, κουτρουβαλώντας<br />μπίλια σε ρουλέτα, που της κάθεται<br />πότε η θέση της μάνας, πότε του πατέρα, πότε των αδερφών<br />όλων λαλίστατων<br />δεκαενιάχρονης που μόλις πρωτομίλησε<br />και προσπαθεί να τους πει πώς ξέρει να γράφει <br />με ότι έχει<br />όλη μια γλώσσα<br />να γλείφει απ την καρέκλα της τα μπάζα<br />όλη, όλη, όλη...ΌΛΗ!<br />μα το βυζί μου, ρίψασπις<br />μπακίρισα αμετάπιστη ζυμώτρα πασχαλιάς, σημαδεμένη<br />αλκοολική γριά φροδίτη, άχερη να φτιάχνει γιορτή με ρετσίνα στο πάρκο<br />και να τη συνεχίζει στην ανεβασιά για το σπίτι<br />γλείφοντας τα βρόχινα νερά, μην κοντέψουν στις σχάρες<br />πεσμένη λύκαινα Βενέτω που γερνάει με το κουφάρι σου αγκαλιά<br />ταυτίζοντας με μανία τα σημάδια<br />μοναχά το ένα<br />το ένα… βυ<br />γιατί το άλλο…<br />ζι ζι ζι δυοσμάκι προκλητικό στο γεροντούβαρο<br />πατάει στις μύτες και τανιέται και λυγιέται<br />να φτάσει<br />να πιάσει αέρα<br />μυρωδιά ν’ ακούσεις του <br />να σηκωθείς<br /><br /><br />ΚΑΙ ΤΟ ΜΟΥΝΙ;<br />ΤΟ ΜΟΥ ΝΙ ΜΟΥ;<br /><br />πως ειν κουφάρι γρύλισέ μου, λύκε το μουνί<br />στα δόντια σου που το εις<br /><br />δεν μπορεί δεν μπορεί<br />θα τις ακούεις… γηαγαπούες λύκε<br />στο εσύ<br />στα τέσσερα<br />στο ακόμα<br />κι αυτές τα ζευγάρια χέρια μας που φυσήξαμε<br />γκρι να καθρεφτίζουν τα μετρημένα<br />δεκα οχτώ δέκα οχτώ δέκα οχτώ<br />των δασκάλων<br />του πολιτισμικού μας αυτισμού<br />όταν αρχίσαμε να τους φτύνουμε<br />γιατί η πόλη δεν είχε άλλο<br />κλέφτες να φυσάμε μες στις χούφτες μας<br />και φυσούσαμε και φυσούσαμε<br />παιδιά παιδιά ιτς όρμα, ιτς όρμα <br />αχόρταστα παραμύθι χάδι<br />φτερό νερό, φευγιό δικό<br />παιδιά πεινασμένα<br />γη αγάπη<br />αυτά τα χέρια μας είναι<br />δεν μπορεί δεν μπορεί<br />αλήθεια είναι<br />το παραμύθι που φτιάξαμε<br />θα τις ακούεις<br />ελαφριά ξαναγυρίσαν<br />κλέφτες<br />ΕΊΝΑΙ ΚΛΈΦΤΕΣ<br />και φωνάζουν<br />δεν μπορεί...δεν μπορεί<br />δες πώς ζω... δες πώς ζεις<br />κόμ'ακούς... κόμ'ακούς<br />πίσω πίσω απ το θόρυβο<br />τον πίσω ρυθμό<br />γεμάτη η πόλη<br />γη α γαπώ<br />γη α γαπώ<br />γη α γαπώ<br />τα πετάμενά μας χέρια<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4123928878027894722-2174837310789268512?l=roulakaramitrou.blogspot.com' alt='' /></div>roula karamitrouhttp://www.blogger.com/profile/00878799486603954605noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-4123928878027894722.post-87360872954637809502011-06-24T18:28:00.004+03:002011-06-28T02:38:05.212+03:00Σίδερο ρουφάει η μπαϊλντισσα<br />Μούτζες για ν’ανθέξει η πριγκίπισσα<br /><br /><br />κι αν ρουφάεις σίδερο<br />τα πάνω για να πάρεις <br />στο μαχόνι γάρδενακι μου<br />ρέκλες ως οχτάρι κάνεις ατυχώς<br />αχ μωρέ Βαγγέλη πε το ευθαρσώς<br /><br /><br />πως κείνο το κανάκεμα ήταν αλισβερίσι<br />δεν ήταν θρέφω ήτανε ταχυό<br />πεπούλα παχεμένη, γλαστρόνι να σε στήσει<br />σε ώρες διακοπής να σε μοσχοπουλήσει <br /><br /><br />σε ώρες για σορμπέ<br />μια που ο μπάρμπα μπρίλιος<br />ναi κείνος ο γνωστός, εκείνος με το γάλλο<br />την είδε κυριλέ<br />στο νιο το φαγοπότι μ’ ετέρους καρασίκ<br />πώς να μασαμπουκώνει κουρκόπουλα,κι ευθύς<br /><br /><br />πρώτη εφεδρία ο Βαγγέλ και το παλιό φυτώριο<br />τα γαρδενάκια τα σκυλάκια κι οι πετούγιες<br />που εθυμήθη πώς, ήτανε πελώριο στο μώλο<br />και με, μια γλάστρα πια, το όλο<br />εκεί που πάεναι για πάτο<br />τσάκα και πίκο κηπουργός από το πήλιο<br />ποιο μπάρμπα μπρίλιο ρε κουφέ;;;;;;;<br />γαρδένιες φίνες, ίδιες γερακίνες<br />μοσχοπουλάω για σορμπέ<br /><br /><br />Σίδερο ρουφάεις η μπαϊλντισσα<br />Μούτζες για ν’ανθέξεις η πριγκίπισσα<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4123928878027894722-8736087295463780950?l=roulakaramitrou.blogspot.com' alt='' /></div>roula karamitrouhttp://www.blogger.com/profile/00878799486603954605noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-4123928878027894722.post-26508446465695805362011-06-24T03:04:00.003+03:002011-06-24T03:16:02.013+03:00άλλοι σαν τα δίψια ίσα<br />των πνιγμένων πόθων σας<br />ζούμε για να πολεμούμε<br />τους εχθρούς τους φόβους μας<br /><br /><br />ίδιοι,όλοι γιοι και κόρες<br />των αστροθαυμάτων μας<br />ζούμε για να συμμαχούμε<br />στους θαμμένους δρόμους μας<br /><br /><br />κάτα μόνας βοτσαλάκια<br />μα μαζί μια θάλασσα<br />θέρια να ευαγγελίζει<br />των θυτών το χάλασμα<br /><br /><br />χλαπατσάκια στις μουράκλες<br />ψύλλοι στα φελέκια σας<br />θα συνθηματολογούμε μπρος<br />στα μούχλια στέκια σας<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4123928878027894722-2650844646569580536?l=roulakaramitrou.blogspot.com' alt='' /></div>roula karamitrouhttp://www.blogger.com/profile/00878799486603954605noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-4123928878027894722.post-52187225178526565572011-06-23T21:07:00.004+03:002011-06-23T21:18:00.122+03:00ταϊζω χάδι στα ρηχά να χουν να γλύψουν συρμαγιά<br />για μαύρα που θ'ανοίξουν το πανί<br />περίβολό σου γιασεμί, τριβόλι πεισματάρικο παιδί<br />που σε μπροστιάζει, στρατιώτη προσοχή<br />καθ'όσο εκείνο δε το, σα ξεφεύγει<br />να ξαπλωθεί στου αγεριού τ'αντάμα<br />βήμα στο βήμα σου πισωπατεί<br />ναζούδικο κορίτσι που ντροπιάζεται στ' αχείλι<br />και μαζώχνει<br />βάνοντας πλάτη στων μαλλιών του τη θροή<br />στων ρουθουνιών να φυλακίσουν σε<br />τη λύσσα για κυνήγι<br />σ'ένα αδιάλλειμο παιχνίδι διδαχή<br />που ξετυλίγει<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4123928878027894722-5218722517852656557?l=roulakaramitrou.blogspot.com' alt='' /></div>roula karamitrouhttp://www.blogger.com/profile/00878799486603954605noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-4123928878027894722.post-48018000359754165582011-06-22T21:53:00.001+03:002011-06-22T21:53:44.299+03:00Έπαιζε το λοιπόν κύριε Θεοδωρίδη το πρωί ο Αγγελειοφόρος στο τραπέζι στον καφενέ από χέρι σε χέρι κάτι σαν αγωνία με ένα φύλλο, δες εξώφυλλο οπισθόφυλλο, ρίξε, σειρά σου…ένας αγοράζει 6 -7 διαβάζουνε…τα φραγκούλια που δε φτάνουνε;…η τσιγκουνιά που είναι πια μαγκιά που έλεγε κι ένα φυλλάδιο με ηλεκτρικά που κοίταγα τις προάλλες, εκείνο το γνωστό πιλάφι με τα μύδια, η τιβιβίτσα…δεν ξέρω… σημάδια των καιρών κι όλα από μια χαρακιά με φαίνεται<br /> Ένιμπέη που λεν κι οι φίλοι μας…όχι όχι ένιγουέη λεν οι εγλετέροι, σόρυ σόρυ κι αν γύριζε κι η γλώσσα του ξυλογλύπτη σόρυ σόρυ ίσως να λεγε παρασυρμένος απ το συρμό, που με φλόμωσε στο λυπάμαι, πε του λυπάμαι , μα επειδή τσάκωσε του παιδιού μου το χέρι… λυπάμαι μπορεί και να μην καταλαβαίνω καλά, αλλά να τον ρωτήσεις θέλω να μας πει…και ξέρετε κύριε Θεοδωρίδη μελό κοινότοπο ίσως ακουστεί αλλά, λάμπουν αλλιώς στο σόρυ και στο λυπάμαι τα μάτια<br />Κι έλεγε ο άνθρωπος πε του ρώτα τον, σήμερα που την πλήρωσα τη φημερίδα γιατί και τις άλλες δεν τον πολυκαταλαβαίνω τελευταία, αλλά τη λέω τη μαύρην την αλήθεια μου κι ουλουνών μας των συνεταίρων, όταν δεν την πληρώνουμε την κοιτάμε μόναχα. Αλλά σήμερα τη διάβασα και πολλές φορές, καλά ρε παιδί… είπαμε η τσακωσιά και τον συμπαθώ να του πεις γιατί με κείνα τα ιστορικά του και τα ωραία φαρδιά πλατιά ελληνικά του μάρεζε, μάθαινα…αλλά τώρα τελευταία και ειδικά σήμερα δεν κατάλαβα να χαρώ για τον Βενιζέλο…κι άντε όχι όχι να χαρώ αυτό το κατάλαβα, το θυμάμαι το λέει ξεκάθαρα «Δεν έχω ιδέα αν θα πετύχει στο νέο του πόστο»… δεν έχω ιδέα λέει ο άνθρωπος, οπότε χαρά ξεχαρά γιοκ, ολντού που λέει κι ο μεμέτης…αλλά στο νέο του πόστο;… και «Τις τελευταίες ημέρες οι χαλαροί οπαδοι του Πασοκ που «έσφιξαν» περιμένουν κυρίως ένα πράγμα: αν θα τα καταφέρει στο πολιτικό παίγνιο που οικειοθελώς εφόρμησε» Κι οι χαλαροι πρώην και νυν σφιγμένοι οπαδοί συντροφομαχαιρώνονται γνωστό… μα εκείνο το «πολιτικό παίγνιο που οικιοθελώς εφόρμησε ο Βενιζέλος» είναι θέση δική σας, ρώτα τον, για των οπαδών κι αν είναι δική σας που ελπίζω… επιτυχία στο καινούριο του πόστο, πολιτικό παίγνιο…γιατί τέτοιες λέξεις;… και καλή επιτυχία του εύχεστε προσωπική για το καινούριο του πόστο…το ίδιο το υπουργείο οικονομικών δεν είναι, με το ίδιο για ψήφιση μεσοπρόθεσμο;… κι είναι όπως το λέει ο Τάκης 180 που θέλει ακόμα για να περάσει ή 150 που λέει ο Τάκης μετά τη νέα ψήφο εμπιστοσύνης, το ρημάδι το μεσοπρόθεμο «αφού και ο Βενιζέλος εφόρμησε οικειοθελώς σε αυτό το πολιτικό παίγνιο»…ή ρε παιδί μήπως κάνω λάθος και δεν είναι ρημάδι…να μας πει…μήπως είνι καλό για τον τόπο να μας πει να μας εξηγήσει καθαρά να καταλάβουμε…αγράμματοι ανθρώποι είμαστε μα θέλουμε να καταλάβουμε πρέπει να ξέρουμε. Και μήπως ξέρει ο άνθρωπος κάτι άλλο καινούριο που σχεδιάζει ο Βενιζέλος, πρόταση για τη χώρα για τον τόπο να τον γλιτώσει σαν συνταγματολόγος που είναι και του λέει καλή επιτυχία …αλλά τι λέω θολωμένος από τα χτε μείπε ο γιος μου πώς διάβασε στο ιντερνέτι πώς οι δικαστάδες ανέλαβαν τη βρώμικη δλεια, κάτι λέει το συμβούλιο επικρατείας άλλαξε το σύνταγμα στο πιτς φυτίλι και κάτι λέει για το δικηγορικό σύλλογο της πρωτευούσης πε του, θα πάει λέει στην ευρώπα… πε του ξέρει αυτός, θα ψάξει θα βρει…αλήθεια είναι;… καλή επιτυχία για πια, για πια καινούρια σχέδια κάτι δε μπορεί θα ξέρει…πε του μωρέ κι εκτίμησε τη δουλειά μου τον κόπο μου το 97 με την πολιτιστική πρωτεύουσα…γραμματιζούμενος και ταρεσαν του Παπαφιώτη ευκλειδομάστορα τα σκιουρούδια κι οι γαλαζοπαπαδίτσες και τα σκαντζοχοιρούδια και τα κέρατα της κατσίκας που μεπιασε η λόξα και τα κανα κρεματζούλια να μυρνάει τον τόπο μας το στήθος…και ταρεσαν και τσάκωσε του παιδιού ‘μ το χέρι ένα απόγεμα κι είπι από δω θα πάρω τα δώρα μου…είπι το θυμάμαι… για τους ξένους… να γέρασα τόσο… κι ήταν ένας απ τους διευθυντάδες τότε και μετά εξαφανίστηκε, δεν ξαναπέρασε βγήκα και γω στην σύνταξη…μα μείπι δε μπορεί… στρώσαμε τα κρεματζούλια στου παιδιού το δωμάτιο…δε μπορεί μείπι, τόσο μωρέ να ξεκούτιανα… πάνω στο μπιζουταρισμένο το σούγκανταρ το κρύσταλλο με τα δυο ποδάρικα θκα μας ήτανε…ούτε λουί μουί, ούτε λιονταροεγλέζικα…πώς …κάπως τα λένε θα ξέρει τούτος αρχαϊκά…τόσο να μη θυμάμαι και να μη μείπι ο άνθρωπος…μα τα βάναμε με την ίδια σειρά που τα χα στο μαγαζί… κι αφήσαμε και τηλέφωνο και διεύθυνση στο τζάμι στη βιτρίνα…κι όσο αργούσε να φανεί λέγαμε με το παιδί τον φάγανε φαίνεται κι αυτόν…και τώρα το παιδί διαβάζει κι αυτά τα μπερδεμένα που λέει και τάλλα που σε λέω στο ιντερνέτι και με λέει πλατεία παρέα πατέρα… ας τονε τον αγγελειοφόρο πλατεία πάμε… πε του να μας πει καταλαβαίνω ακόμα για όχι… θυμάμαι ακόμα για ξεκούτιανα ντιπ…τον περιμένω πε του σαν το χώμα κάτω απ το τσιμέντο, διψασμένος<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4123928878027894722-4801800035975416558?l=roulakaramitrou.blogspot.com' alt='' /></div>roula karamitrouhttp://www.blogger.com/profile/00878799486603954605noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-4123928878027894722.post-65548463368305930522011-06-22T12:20:00.003+03:002011-06-22T16:37:41.804+03:00Τι σας 'ελεγα σε μισό...ε υποκειμενικό πράμα ο χρόνος...τεςπα, άλλου παππα ευαγγέλιο τούτο...για τη ρουφιάνα λέγαμε που ότι κι αν έχεις προγραμματίσει σε τσακώνει απ το μανίκι και τσουσουσουσουπ γιάτος... κι άλλος πάγκαλος κι άλλος κιάλλος ατελείωτοι και το σύνθημα να βαράει μια λάρυγγα μια φάρυγγα, πινκ πονκ για γερές καταπιώνες...μ'αυτές αδέρφια μ'αυτές τούτες τις μέρες νακούμε...4 αμμέσως αμέσως ταυτιά... και τα μάτια κλειστά, φερμέ, πάσχουν αναρωτήριο ανάπαψη... κοιτανάπαψη αδέρφια αμέσως, μπας και σώσουμε ότι μας απόμεινε... ...και τι έλεγα...α για τσι πΑΓΚΆΛΟΥΣ...καφενείο το λοιπόν, μετά τη λαίκή για ένα λίιιιγο μικρόνε ΄βάσει σχεδίου καφέ,νερα πολλά κρύα και καμιά κουβέντα με τον πατέρα και πίσω για το ειδικό που λέγαμε... έτσι λέεις... κι η ρουφιάνα...άκου να λέει, άκου και να γελάει...μεγαλώσαν τα τραπέζια στον καφενέ σε παρέα των 6 ο πατέρας κι η κουβέντα τι άλλο, για το τι μας περιμένει, τέρμα τα τι άγόρασα που πήγα κι εγώ κι η κόρη κι ο γιόκας μου, και κει που η κουβέντα πάένει από σουρεάλ κωμωδία με ερωτήσεις του τύπου σερβιτόρα μπορείς ρε Θανάση να γίνεις...τον γιο του δε τον ρώτηξε αν μπορεί να τον κάνει, όχι τόσο μπλακ δεν αντέχει ακόοοοομα ο καφενές περιμένει ακόοοομα...από σου ρεάλ το λοιπόν, ότι μπορεί ο καθένας... σε θολό θολό παντάθολο καράθολο γαμώ την τιβούλα μας και τα 200...αν ξεχνάω κανένα σχωρνάτε με...ρεεεεεε λτί ααααα κι δήσεων που θα λεγε κι ο χάμπος κι βρε κι... κι,δεν...δεν λένε, κι αυτοί κι... τη δλεια τους, το έργον και μεις κει κει κει την αεργία μας...ΔΈΛΛΗΝΕΣ γαμώτο σιχτιριασμένοι απ το επαναστατικό 80 και δώθε σε μοδέλα που λέει κι ο πατέρας φασόν, ένα απ το ράφι, γιουρού βρωπαίοι...σου ρεάλ το λοιπόν με τον ένα να λέει 150 θέλει για να το περάσει και τον άλλο 180,χαλόουυυυυυ μπένυυυυυ συνταγματολόγεεεε και οι συναυτώωωω μικροφωνάκηδεεεες, χαλόουυυυυυυυ εδώωω ω ω, θολός... κάποτε εγώωωω ω ω...κοντά, σιμά ήταν μωρέ...εγώωωω ...τώρα γιογιό ο ο και σι λίγο λίγο λίγο χαλόουυυυυυ γκιογκιόοοοοο ο ο ο... καφενέεε σε σένα φωνάζωωω χαλόουυυυ... τώρα βρωπαϊκα χαιρετισμένον, όπως μας χαιρετίσανε με την Αφροδίτηηηη...χαλόουυυυ... τούτη έχει κομμένα χέρια, εσύ δόξα τον πανάγαθόνε μια χαρά ταχεις και σάματι αδούλευτα τα γλιέπω από καιρό, δλεια βρε δλεια δλεια με χέρια και στα μάτια και σταυτιά και στη μύτη και στη γλώσσα...καφενέεε πατέρααα... δεν ΄΄ηταν άχυροι οι ώμοι που μας δώκανε για να τους δώκουμε...σου πα με την καταπιώνα...άχεροι ήταν...και τούτα τα χέρια είναι θαμμένα στο χώμα στο χώμα που σέασες... καφενέεεε πατέρααα... έβγα έβγα και μύρισε και δες και άκου και γέψου κι ακούμπα χάιδεψε πιάσε, παντού, παντού ευλογία παράδεισος ο τόπος μας κι είναι ακόμα, μας...για λίγο,τέλος χρόνου... τώρααααα πατέραααα... ... έβγα με χέρια παντού και πνίγε πνίγε ότι θολό ότι περιμένει ότι υπομένει ότι προσπαθεί ακόμα να εξηγήσει και να δικιολογήσει, ΔΙ ΚΟ ΛΟ ΓΗ ΣΕΙ, μέσα κι έξω σου ότι παγκάλικο...γιάτος γιάτος σου είπα δίπλα σου νατονε... υπαλληλάκος συνταξιοδοτημένος του Υπουργείου επί των είσπραξεων και δόσεων με πάνω από χιλιαρικάκι σύνταξη...βρε μη, άκου με... χίλια τόσο, χίλια κι άλλα χίλια πέντε δέκα φραγκοδίφραγκα...δυο χιλιάρικα θα σε πω παίρνει...τον τόπο τον τόπο μην ξεχνάς το χώμα και κεινού είναι, φάτονε και θα το θυμηθεί...φάτονε με χέρια απ τον άλλο τον κατάδικό σου κι αυτός κληρονομιά κι αυτός σε μάρμαρο κι αυτόν για να τον δώκεις αλλά όχι όλον όχι τη μιζέρια του, το έτσι είναι και θα ναι μόνο τους ρόζους του δώκε τον ιδρώτα του και τη φωνή του και φάτονε τον ΠΑΓΚΆΛΙΚΟ ΠΑΓΚΑΛΆΚΟ... που ρχεται ωραίος κι ενήμερος νανακοινώσει ότι είπανε πως θα κόψουνε το εκας σόποιον έχει σπίτι κι αυτοκίνητο, κι ότι μπορεί λέει, μπορεί ο μαλακωμαζί ταφάγαμε επειδή γλύφει ακόμα το ταγκιασμένο πια μέλι, και για να διούμε ποιος θα πρωτοφάει σε λίγο που κι ο γιος του κι η κόρη του θα ΄ψάχνουν να γίνουν σερβιτόρες ες ες ες πασοκοταϊσμένεεεε ε ε ε κι ο χαιρετισμός ξέρεις νταβραντισμένος απ αυτόν που ξέχασες μαζί με τον τόπο και χρωστάς στην έρμη τη γυναίκα σου ου ου ου...ότι μπορεί να ζήσει άνθρωπος με σπίτι και 500 δεν ξέρω και με 300 δεν το θείξαμε, αλλά τι τον ενοιάζει αυτός θα ναι που μπορεί να ζήσει...αυτός θα μπορεί να λέει να λέει να λέει και να σε θολώνει πατέραααα με τα πασοκομπουκωμενίστικα του τα δώσαμε τις εισφορές μας τόσο τοις εκατό, τόσο τόσο τόσο... φραγκοδίφραγκα...ξεχασμένο τον έχει τον τόπο, φάτονε και θα θυμηθεί...τον τόποοοο,το σύνθημααααα... και πλατείααααα πατέρααααα<br /><br /><br />Διάλειμαααα για φαί και φύτεμα :)<br />μα πριν...πάμε<br /><br />ΑΕΙ ΓΑΜΗΘΕΊΤΕ πΑΓΚΑΛΟΙΙΙΙΙΙ<br /><br />για να μην ξεχνιόμαστε...και για να κολλήσει το επόμενο<br />άφιτερ ε σιμόλ νάπ!<br /><br />ΈΧΩ ΈΧΩΩΩΩΩΩΩ<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4123928878027894722-6554846336830593052?l=roulakaramitrou.blogspot.com' alt='' /></div>roula karamitrouhttp://www.blogger.com/profile/00878799486603954605noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-4123928878027894722.post-17637547125511514152011-06-22T09:15:00.005+03:002011-06-22T09:49:13.217+03:00χαμηλός πολύ χαμηλός αυτός ούτε δουλεύι ούτε τίποτα στηλωμένα τα πόδια έτσι και δε θέλει κάτι δεν τον κουνάς με τίποτα... αλλά ήσυχος βάλτον στο παιχνίδι και δε θα σενοχλήσει με τίποτα, δώστου και τίποτα να πετάει και να στριφογυρίζει κατά πάνω κι είσαι εντάξει νασχοληθείς με τον μεγάλο που ποιος ξέρει τι ακούει κάθε μέρα απ την προκομένη τη μάνα του που είχε το θράσσος να μας καταγγείλει και να μας κουβαλήσει στο σχολείο προισταμένους και συμβούλους και να λέει πώς δεν κάνουμε τίποτα που χουμε δώσει την ψυχή μας σαυτό το σχολείο να φτιάξουμε υλικό φακέλους καλημέρες καιρούς μετά το μεροκάματο κι έχουμε φάει τις φτυσιές και τα κλωτσίδια της ζωής μας απ το γιόκα της και τους υπόλοιπους για τρεις κι εξήντα και αν κατά τα νέα μέτρα...μ'αυτόν ο θεός βοηθός όταν είναι στα ντουζένια του είναι και ψηλός γαϊδούρεψε δύσκολα τον κάνεις ζάφτι άιντε να τελειώνει τη χρονιά και στο καλό να ησυχάσουμε και μαυτόν και τη μανούλα... ξέρει βέβαια να διαβάζει και να γράφει κάτι κουτσομετράει βάζε τον όσο μπορείς στη θέση του με πολλούς φακέλους δίπλα να χει να κάνει του αρέσει και θα σαι ήσυχη νασχοληθείς με τους άλλους να κάνεις δουλειά στο τραπέζι ΈΝΑΣ ΠΡΟΣ ΈΝΑΝ ΤΟ ΒΑΣΙΚΟ ΜΠΑΣ ΚΑΙ ΜΑΘΟΥΝ ΤΙΠΟΤΑ...ΑΝ ΚΑΤΑΦΕΡΕΙΣ ΑΥΤΟ ΓΙΑ 45 ΛΕΠΤΑ ΓΙΑ ΤΟΝ ΚΑΘΕΝΑ ΜΕΣΑ ΣΤΗ ΜΕΡΑ ΝΑΣΑΙ ΚΑΙ ΠΟΛΥ ΕΥΧΑΡΙΣΤΗΜΕΝΗ!!!!!<br /><br />διάλειμμα εδώ για το βρισίδι και γιατί η ρουφιάνα η ζωή μας καλεί λαίκή μανουλα πατερούλης αναμένουν...το σύνθημα εσείς...θα εξηγήσω και θα πείτε γεια στο στοματάκι μας...<br /><br />ΠΑΜΕ ΣΑΣ ΛΕΩ <br />ΑΕΙ ΓΑΜΗΘΕΊΤΕ πΑΓΚΑΛΟΙΙΙΙΙΙΙΙ<br /><br />σε μισό επιστρέφω...:)<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4123928878027894722-1763754712551151415?l=roulakaramitrou.blogspot.com' alt='' /></div>roula karamitrouhttp://www.blogger.com/profile/00878799486603954605noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-4123928878027894722.post-44157916709394677522011-06-19T18:06:00.002+03:002011-06-19T18:15:11.346+03:00Με το έτσιιι με το θέλωωωω<br />την Ελλάδα μας την κάνατε μπουρδέλο<br />με το ένα με το άλλο<br />ρε Γαπούλη δε γλιτώνεις το ρεγάλο<br /><br />η πλατεία είμαστε μεις<br />που Τετάρτη κι εφεξής<br />δεν μας έπαιξε κανείς<br />δακρυγόνα φλομωμένοι<br />μια απ τα ίδια φιμωμένοι<br /><br />στην τσιρκάτη παρωδία<br />εθνοκάλπηδων νταβάδων παρωδία<br />που ξεχνάει ως εταίρι<br />παροιμίες που να ξέρει<br />πώς κοντεύει η γιορτή<br />και θα είναι θυμωμένη Κυριακή<br /><br />που, με το έτσιιι με το θέλωωωω<br />με συνείδηση θα ρίξει το μπουρδέλο<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4123928878027894722-4415791670939467752?l=roulakaramitrou.blogspot.com' alt='' /></div>roula karamitrouhttp://www.blogger.com/profile/00878799486603954605noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-4123928878027894722.post-49809077718398587662011-06-09T12:46:00.000+03:002011-06-09T12:47:22.033+03:00Τάκα τάκα τάκα τακα τάκα ‘λλου<br />Γιάννη μ’ την πλατέα να φκιάνεις φο μπι ζου<br />τραπεζοκαρεκλάτη ευταξία<br />στου Γαπα τη ρεζίλω ιστορία<br /><br />Εμείς δω να τη θέμε κουρελού<br />χρωμάτη ν’ ανεμίζει αλλαχού<br />ανάπυρη μας θεοδώρα να τρατάρει<br />πως δεν μπορεί κανείς να μας την πάρει<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4123928878027894722-4980907771839858766?l=roulakaramitrou.blogspot.com' alt='' /></div>roula karamitrouhttp://www.blogger.com/profile/00878799486603954605noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-4123928878027894722.post-10517199315145812762011-06-08T16:52:00.002+03:002011-06-09T01:12:33.813+03:00λύκο λύκο θα σε λέω<br />και θα σε φανοκρατώ<br />ρούσα απ το γκρι σου το μοιραίο<br />πέτρα απ το πεντόβολο μ’ αυτό<br /><br /><br />λύκο λύκο λύκο πύργο<br />φτύσε ασβέστη στο χωριό<br />βλέπω ν’ ασπρίσει το κοιτάω<br />κόκκαλο απ το θυμικό<br /><br /><br />ξέρω ν’ απαντήσει στο ρωτάω<br />έχω στο ανιστόρητο αποκτώ<br />ζω στο βούβα μούγκα τα βολεύω<br />μ’ αύριο στόμα ορφικό<br /><br /><br />χόρτο ν’ αποδώσει στη Μαρία<br />μνήμη στο νιογέννητο Μαθιό<br />φανουριό θολό απ την πλατεία <br />πόλη μες σε στάρι απ το χωριό<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4123928878027894722-1051719931514581276?l=roulakaramitrou.blogspot.com' alt='' /></div>roula karamitrouhttp://www.blogger.com/profile/00878799486603954605noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-4123928878027894722.post-39899657319538609912011-05-18T01:06:00.002+03:002011-06-08T16:58:22.456+03:00Μοναξιά στημένη σάμα να υστερίζει<br />σταυρουδάκι βελονιά σ’ εποχής καμβά<br />να διπλώνει την με πείσμα και αιθάλη<br />πόνων στη γύρα, ζητιανιά<br />απ’ ακακίας ρίζα κι ανθάκι φλαμουριάς<br />μπηγμένη ενοχή στη γειτονιά<br />λυκανθρωπιά π’ αλλάζει μ’ αποκτησιά<br />και δημοσιά χωμάτινη μ’ υπόγα μαζωχτή<br />αποδείξεων αντιβίωσης, στου γύφτου τη γαρδένια<br />παράκληση κι αυτό το Μάη για έλεος<br />σε μόσκου βολιά, το λίγο να υπερβάλλει<br /><br /><br /><br />μοναξιά στημένη θάμα να υστερίζει<br />σταυρουδάκι βελονιά σ’ εποχής καμβά<br />φαρδομάνικο φουστάνι απ τη λεβάντα του<br />τραβά σε μαγίσσας μετερίζι που λέλε ξεχειλώνει<br />τρούπες μωρέ, ψυχίσιους γρύπους αδερφέ σηκώνει<br />σε χέρια τανυσμένα να κοιτούν μας, μοίρα σερνικιά<br />ν’αποσώνει χρόνο και γητειά να στομώνει λέλε πεθυμιά<br />θυμωμένη, σ’ αχάραγα φορτιά με θηλιά και χαλάλι βρόγχο<br />μοναξιά στημένη λάμα να υστερίζει<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4123928878027894722-3989965731953860991?l=roulakaramitrou.blogspot.com' alt='' /></div>roula karamitrouhttp://www.blogger.com/profile/00878799486603954605noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-4123928878027894722.post-15073593434635226202011-05-10T18:21:00.003+03:002011-05-10T19:08:13.282+03:00Μια παιδική θεατρική παράσταση.Εφηβικές ανησυχίες και όνειρα. Ένας 5χρονος που ταξιδεύει στη Μογγολία ακολουθώντας μια θεραπευτική μέθοδο των σαμάνων. Σκηνές από έναν κόσμο κοντινό, αλλά περιφρουρημένο από προκαταλήψεις και στερεότυπα. Πρόκειται για ταινίες από το αφιέρωμα με τίτλο " Έτσι είμαι- Ανατρέποντας τις προκαταλήψεις", που προβλήθηκε στη διάρκεια του 13ου Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ Θεσσαλονίκης και το οποίο με αφορμή την έναρξη των Αγώνων Spesial Olympics Athens 2011, θα παρουσιαστεί εκ νέου από τις 12 έως τις 19 Μαϊου, στην αίθουσα "Παύλος Ζάνας" του "Ολύμπιον"<br /><br />Στη διάρκεια του αφιερώματος θα προβληθούν 22 ταινίες τεκμηρίωσης που επιχειρούν να ρίξουν φως στον κόσμο των ανθρώπων με αναπτυξιακά και νοητικά προβλήματα. Στο πρόγραμμα περιλαμβάνονται και 4 ελληνικές ταινίες, οι:<br /><br />'Πριγκίπισσα Χριστίνη' της Ίριδας Ζαχμανίδη<br /><br />"Παράσταση" του Νίκου Αλευρά<br /><br />"Μαθήματα-Παθήματα: Τι θα γίνει ο Δημήτρης;" των Βάλερυ Κοντάκος και Γιάννη Μισουρίδη<br /><br />"Φάκα" της Μαρίνας Δανέζη<br /><br />Πηγή: Εφημερίδα Αγγελιοφόρος/ Πολιτισμός σελ. 30 / Τρίτη 10 Μαίου 2011<br /><br /><br />Τσακαλάκια :)<br />Αναδημοσιεύστε το<br />Μιλήστε το<br />Ελάτε !!!<br /><br /><br /><a href="http://www.filmfestival.gr/default.aspx?lang=el-GR&loc=1&page=582&tributeid=170&categ_page=-1">"Έτσι είμαι- Ανατρέποντας προκαταλήψεις"</a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4123928878027894722-1507359343463522620?l=roulakaramitrou.blogspot.com' alt='' /></div>roula karamitrouhttp://www.blogger.com/profile/00878799486603954605noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-4123928878027894722.post-44351653196186988072011-04-14T01:18:00.005+03:002011-04-15T20:22:12.284+03:00Θα ντον εχάς ντο νου’ μ, θα ντον εχάσω<br />με γκούρσα σμπαραλία θα χαράξω<br />τώρα που το σαλιώσαμε το μέλι<br />και το περίλυπο το κουταλάκι<br />στραβό στο δόντι ξύνει το φαρμάκι<br /><br />με καταπιώνα ξάφνου στενεμένη<br />κουφιά τσατσά η τέως εστεμμένη<br />κι ο σβέρκος αμετάπιστος χαμέ<br />ωιμέ τι μου λαχε ωιμέ<br /><br />κάποτε μάρμαρο τώρα πατάτα<br />άλλοτε λόρδος και σίμντι<br />σόρυ, μα τζούφιος πόρδος<br />μιζάνθρωπος σακάτης<br />αφιόνης εργολάβος<br />σπουδαίος δικολάβος<br />αεριτζής τεμπελχανάς<br />ελλάδα ν’ αποσώνεις να χαλνάς<br /><br />κάποτε…φτάνει πια δεν ωφελεί<br />δόξα χριστόν νονών διαόλων<br />διάλεξε πώς,μα επτωχεύσαμεν ρωμιέ<br />κι είναι καιρόν πολύ<br />τώρα εμείς τα νύχια και τα μύχια <br />μπιτέ που λένε κι οι γειτόνοι<br />μπιτέ μόνο ο θόρυβος να ενώνει<br /><br />φτύσε και μαύρισε και βρίσε<br />βγες και περπάτα κι είναι άλληνε η στράτα<br />με χίλιους κι άλλους χίλιους κι άλλους κι άλλους<br />ήλιους μικρούς μικρούς μικρούς μεγάλους<br />αγριοξενύχτες χολωμένους παρλιακούς<br />να εκληρώνουν, άκου τον ρωμιάκι<br />ξανά μέσα σε δίνη ανθρωπάκι<br /><br /><br />έναν γδοντάρη γραφικό<br />αναμαλλιάρη χορευτό<br />που χει χαμένονε ντο νου’ τ<br />σε μουσικές κι αλλοτινά τραγούδια<br />σκαμμένα με σκαρπέλο και ματσόλα<br />σε ταμπλάδες, κούτσικα πουλούδια<br />που φέρνουν πόρτες,μιας θεράπουσας<br />πλατέας εκκλησιάς<br />για θυμήσου,μιαν όμορφη πόλη πριν<br />του αχταρμά τη νίκη <br />θυμήσου και μικυχαρής εγδύσου την<br />τραγουδιστά, τη φρίκη ανθρωπάκο <br /><br /><br />Άιντε και καλή ίδια βδομάδα<br />μεγάλη όπως πολλές ως τα τώρα<br />και πολλές ως τα μέλλοντα<br /><br />και καλή άλλη μωρέ πασχαλιά,συνκολυμβητές :)<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4123928878027894722-4435165319618698807?l=roulakaramitrou.blogspot.com' alt='' /></div>roula karamitrouhttp://www.blogger.com/profile/00878799486603954605noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-4123928878027894722.post-87893490750158169652011-04-11T19:32:00.007+03:002011-04-13T20:00:45.375+03:00Άιντε και ξάσου θολωμένη μοναξιά<br />πατρίδα διάλεε μεριά ν’αφήεις<br />πνιχτά στην άμμονε κεριά <br />μονοιάσματα μιλήματα με τους αποθαμένους<br />μα αδακά εκειές που λιώσαντε σταξιές,<br />αγιοκεριού που φώταε στον πλάστη<br />χαλάσματα στο μαλακό της απαλάμης<br />σε μας δικά,τους βατραχούς του βάλτου<br /><br />αδακά που κάνανε χωριό<br />λάμιες ζαριές μ’ αγγελικές πετριές<br />λάσπη να μας εφτιάσουνε, βουρλιά<br />παιδιά που φτούνε μοίρα <br />σ’αέρανε και σε φωτιά, γιαβριά<br />σπορά σε γλιτωμό απ το βάλτο<br /><br />Άιντε και φύσαγε και κάψε μοναξιά<br />τόπο ν ’ανοίξεις μου για ταίρι<br />να επανωτίζει βελονιά με δυων,<br />θεών και δαίμονων αντέρι<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4123928878027894722-8789349075015816965?l=roulakaramitrou.blogspot.com' alt='' /></div>roula karamitrouhttp://www.blogger.com/profile/00878799486603954605noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-4123928878027894722.post-75386704020950982702011-04-04T15:01:00.012+03:002011-04-06T18:11:22.002+03:00Επικινδύνως ημιπερατή<br />ωσμώνει στα μουγκά, κραχτή<br />για να ν μεμβράνη φυσική<br />μετά από τόσα χρόνια<br />ρελάκι σακουλένιο, νιμμένο ναι<br />σα ‘πο στιγμούλα φυλαγμένο<br />π’ αναθαρρεύει εωθινό<br />καθώς τσιγκέλι αποσπερινό<br />χρωμάτη κουρελού το πλέχτει<br />με χέρι κόνας που διαλέχτει<br /><br /><br />και μουρμουράει και θορυβιάζει<br />και τσαλακώνει κάθε τι που το μαγκώνει<br />ριγμένο πια να ενοχληθεί απτό<br />κόνα βασώ, κυράννα, ανεττώ<br />σε παραλλήλους λεγκωκόρες<br />που ετσιμπλιάζει, χτικιό τ’ανήλιαγο<br />το φολιασμένο στο γραφτό<br /><br /><br />και πνίχτει πνίχτει με θαμμένο<br />αγάντα κάνετε κυράδες<br />και συ σταμάτα να κυλάς και να κολλάς με<br />μυξιάρικο να γαργαλάς συμπόνια<br />τρέξε και γδάρε μου ρυτίδες χαρακιές<br />γι αχόρταστες πο φρέσκο κοπελιές<br />χάσκες επεριμένουν χρόνια<br />στόματα π’ανησυχάζουνε τα χώματα<br />για μυρωδιά εγγόνας και τσακιού<br />ουρές παθήτη κόπρου κολοβού<br />που ξαναβγαίνουν,για μιαν ακόμα βόλτα<br />βόλτα ανοιξιάτικη για χόρτα<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4123928878027894722-7538670402095098270?l=roulakaramitrou.blogspot.com' alt='' /></div>roula karamitrouhttp://www.blogger.com/profile/00878799486603954605noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-4123928878027894722.post-21331519022983861522011-04-02T20:28:00.001+03:002011-04-02T20:30:25.833+03:00Σε μια ζωή με φόβο<br />αφέσου θεού<br />ως βουνό που γδικιέται<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4123928878027894722-2133151902298386152?l=roulakaramitrou.blogspot.com' alt='' /></div>roula karamitrouhttp://www.blogger.com/profile/00878799486603954605noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-4123928878027894722.post-79116342765814982922011-03-08T22:03:00.003+02:002011-03-08T22:11:29.361+02:00μιάνε ζωντόχηρου συμβία<br />πόρτα εχρήσθη ασφαλείας<br />εις τον γιαλάν τον κόσμο άνω<br />κάθε π’ αλήθεια καίγαν κάτω<br /><br /><br />κι ως θύρα έτσι δεδομένη<br />εκορδονόταν η καρού<br />καπού την είπενε καπού<br />χρήση της έδωκε σωσμού <br /><br /><br />και σώνε σώνε η συμβία<br />εχρήσθη εκ νέου πια, ρομβία<br />φάλτσα να άδει εν αχρηστία<br />να γρατζουνάει στα παλιοπωλεία<br />ξεκούρντητου ονείρου απορία<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4123928878027894722-7911634276581498292?l=roulakaramitrou.blogspot.com' alt='' /></div>roula karamitrouhttp://www.blogger.com/profile/00878799486603954605noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-4123928878027894722.post-64137597708647667322011-03-06T12:19:00.001+02:002011-04-15T20:16:12.220+03:00Απόψε λέω να κάνουμε ένα χάρτη<br />χάρτη μ’ασκό και λαγκαδά<br />χάρτη με ξάνθη και με κοζάνη<br />φουρφούρι στην κακομοιριά<br /><br />με ορεινή χαλκιδική και παλιακη μπρε πάτρα<br />ψυχούλας γκρέκας χωριάτας λάτρα<br />κορδέλ’ να πιάνει από γαϊτάνι<br />και να χορεύει να γιομίζει το μεϊντάνι<br /><br />Ναι ένα χάρτη μαρτιάτη γδάρτη<br />ίδιο σαν ξύρισμα ξερό<br />επά σε άρμα σφαγείο τάμα<br />που να θυμίζει στον γαμπρό<br /><br />γαμπρό πολύφερνο και νιο<br />με ιερόνε της απόδοσης σκοπό<br />την κόρη ν’αποκαταστήσει<br />με όργανο εκκλησιαστικό <br /><br /><br />που να θυμίζει μπρε, βλαχιά βαρβάτη<br />να τα ζουλάει τα φραγκούδια τ’ αχαμνά <br />μπρε ζουρνατζού κοράκλα, μαύρη ελάτη<br />ν’ακούει ω τζι και τζι και τζι και να δοξάζει<br />μπρε και μπρε καρνάβαλο αρχιδαρά<br /><br /><br />χάρτη σε κόκκινα σοκάκια για κάτι άεργα σωστάκια<br />που δεν την ξέρουν του γαϊδάρου την ουρά<br />πως είνι μπρε πίτα στην τρίχα, αχού χοντρή μελετημένη <br />για μπρε λεπτόλιγνα μπρε μπρε και μπρε<br />γαμπριάτικα λαιμάκια διψασμένη<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4123928878027894722-6413759770864766732?l=roulakaramitrou.blogspot.com' alt='' /></div>roula karamitrouhttp://www.blogger.com/profile/00878799486603954605noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-4123928878027894722.post-57846550438034484792011-02-10T18:46:00.012+02:002011-02-15T17:23:33.463+02:00Μιαν ιστορία θα σας πω<br />για τον με το στανιό πατρόν<br />που να κινά με το λοιπόν<br />και για το τέλος θα φυλά<br />ένα… για δυο… φιλιά πεπόν<br /><br /><br />και το λοιπόν…<br /><br /><br />Μια, που ποδέχτηκάν τη με ευκές, κορούα<br />να ζήσει, να μας εζήσει η κοπελούα<br />μια στέλα μια μπέλα<br />μια της μαμάς κοπέλα<br />μια που ποδέχτηκάν τη με ευκές κορούα<br /><br /><br /><br />σ’ ένα δρομί καθόντουνε θλιμμένη<br />απ ‘ άκρη σ’ άκρη μπερδεμένη<br />και κοίταγε μιαν άλλη, μία του φόβου φτέρα<br />μιαν ακριβή, μια φιλενάδα του αγέρα<br />σ’ ένα δρομί καθόντουνε θλιμμένη<br /><br /><br /><br />εκοίταγέν τη και εφώναζε<br />και έκλαιγε και μέριαζε<br />με το θυμό φοβιό<br />απ την εικόνα μερτικό<br />εκοίταγέν τη και εφώναζε<br /><br /><br /><br />τη φτέρα που ελυσσούσε<br />και τ’αγεριού χιμούσε<br />τη φτέρα που φοβότανε<br />μη δεν εζήσει και ριχνότανε<br />τη φτέρα που ελυσσούσε<br /><br /><br /><br />κουνί κουνί κουνίτσα<br />πάρε και με μπίνα μανίτσα<br />και πε του φιλενάδου σου τ’αγέρα<br />να με κεράσει και εμέ φοβέρα<br />κουνί κουνί κουνίτσα<br /><br /><br />να πίνει το φοβιό, να σπάζει<br />να δίνει στο φευγιό, ν’ αδειάζει<br />δρόμος να μου γενεί<br />τρελογυριό θεριό, φωνή<br />να πίνει το φοβιό, να σπάζει<br /><br /><br /><br />η πεθυμιά σου προσταγή λέει η κούνια φτέρα<br />κι αρπάχτει της μαμάς της, τη θλιμμένη θυγατέρα<br />που εμπερδεύτηκε κι εγέλασε<br />σαν... μάνα φτέρα την εστέναξε<br />μα εντρεπόταν και πως κόμπιαζε!<br />λες και τη ρίζα της ξελόγιαζε<br />η πεθυμιά σου προσταγή λέει η κούνια φτέρα<br /><br /><br /><br />έτσι τα φρύδια ρίχτει τ’ αγέρι και γρυλίζει<br />κορούες έφταξα κι εγώ να παίξουμε σφυρίζει<br />δεξά λαβώνω και ζερβά γιατρειές σας εσκορπάω<br />σβουράω και σιμώνω σας, τον πόνο σας ζητάω<br />έτσι τα φρύδια ρίχτει τ’ αγέρι και γρυλίζει<br /><br /><br /><br />κράτα με κράτα με μάνα φτερούα<br />κράτα με να ξεφύγω η κοπελούα<br />μη με αφήσεις να σου φύγω<br />και τις ευκές της κούνιας μου να πνίγω<br />κράτα με κράτα με μάνα φτερούα<br /><br /><br />και πέμψε μεν της, γκρεμνολούλουδη κούνια φτερούα<br />πέμψε με ανεμώνα πεισμωμένη κοπελούα<br />να με φοβάται, μην απ το στανιό φοβιό, δε ζήσω<br />να με φοβάται, μην κι αυτή τη ζήση της χαρίσω<br /><br /><br />πέμψε με, της μάνας μου κούνια φτερούα<br />να μην φοβάται άλλο, μην της αποθάνω<br />μα να φοβάται μην εφοβιασμένη της μαράνω<br />πέμψε με της μάνας μου κούνια φτερούα<br /><br /><br />κρουνών ροή, του φόβου φτέρα<br />άλλη της ρίζας μου, ίδια μύχια μέρα<br />να χει θεριό νερό να πίνει<br />το φόβιο τέρας να μικρύνει<br />κρουνών ροή, του φόβου φτέρα<br /><br /><br />Έτσι τελεύει ως εδώ η ιστορία<br />μα μην του τάξεις του παιδιού<br />και δη φιλί, μόν’ από χρεία<br />ένα…για δυο;<br />φιλιά πεπόν…ε γαλαρία ;)<br /><br /><br />Το post αυτό γράφτηκε για την “Ημέρα ενάντια στο φόβο”.<br />Δείτε περισσότερα <br /><a href="http://grfear.blogspot.com/">http://grfear.blogspot.com/</a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4123928878027894722-5784655043803448479?l=roulakaramitrou.blogspot.com' alt='' /></div>roula karamitrouhttp://www.blogger.com/profile/00878799486603954605noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-4123928878027894722.post-65831873947346258892011-02-04T19:38:00.006+02:002011-02-06T13:33:55.263+02:00Στης παραμύθας το τελείωμα<br />στου ίσου την αναλλαξιά<br />από νωρίς νωρίς προσφέρθηκα<br />φουρνιά από έκπτωτη γενιά<br /><br />Φουρνιά ακουλσίζη, γιου κληρονόμου<br />και κορασίδος πλαδαρής<br />που κατσκωθήκαν μάνα πατέρα<br />επί κλινός συζυγικής<br /><br />Φουρνιά από μίξερ, ναι πρώτη μούρη<br />φουρνιά των ευ και των αλέ<br />αλέ γαμάτων γιαπηδοφρύνων<br />ευ ηττημένων κυριλέ<br /><br />Ευ διαβασμένων ευ χαρισμένων<br />σ’ αλέ δασκάλους και γονιούς<br />ευ μαχομένων καταταγμένων<br />σ’ αλέ πολέμους χλιαρούς<br /><br /><br />Ευ λαλημένων παρκαρισμένων<br />Ευ ευερέθιστων θυτών<br />Ευ αφημένων ευ αρνημένων<br />Ευ καιρών αναμασητών<br /><br />Ξανά !!!<br /><br />Ευ λαλημένων παρκαρισμένων<br />Ευ ευερέθιστων θυτών<br />Πόρτες σαλούν φαληρημένων<br />Ευ γόνοι παραβιαστών<br /><br /><br />Φουρνιά με φούρια<br />φουρνιά καινούρια<br />δοσμένη μες στο χαβαλέ<br />σε τοπ λοχίσκους<br />εν λόφτ σοφίσκους<br />κρατικοφιόγκους μαλαρμέ<br /><br /><br />Γι αυτό είμαι μπάοκ είμαι και θρύλος<br />σε συμμορίες υπαρκτός<br />γενιά διατάξτε, φουρνιά εντάξτε<br />απασχολήσιμος εχθρός<br /><br />γενιά διατάξτε, φουρνιά εντάξτε<br />ευ αναλώσιμος σωρός<br />για λίγο χώρο και κάτι χρόνο<br />παιδιού αντίλαλου θυμός<br /><br /><br />Στης παραμύθας το τελείωμα<br />στου ίσου την αναλλαξιά<br />από νωρίς νωρίς προσφέρθηκα<br />φουρνιά που ζέχνει τη γενιά<br />φουρνιά για βρώση στα στερνά<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4123928878027894722-6583187394734625889?l=roulakaramitrou.blogspot.com' alt='' /></div>roula karamitrouhttp://www.blogger.com/profile/00878799486603954605noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-4123928878027894722.post-10925476314369087462011-02-01T21:26:00.001+02:002011-02-01T21:34:35.897+02:00Κίνδυνο για λίγο να χαθώ<br />δεν μου μέλλει και γω κάποτε να ζήσω<br />μια που πάντα έχω πλοηγό<br />στη τζιπάρα μου λολίτα τη φωνή σου<br /><br />λολίτα λύση μου<br />κουκλίτσα ψύξη μου<br />ακρίβηνα την πλήξη μου<br />αγόρασα υστερία<br /><br />σαν πιάνω ουρανό, φιμέ οροφής στενό<br />σινιέ μετέωρος , σικέ αγέρωχος<br />τα φώτα μου πνεμόνια μου <br />τους που μ’ αργούν να σβήσω<br /><br />τζιπάρα Κυριακή,ακούεις αλλαγή<br />η λόλα σιωπηλή<br />σε μέρες που μας φτούνε<br />σε προκάτ αλληλουχία<br /><br /><br />βορρά σ’ ένα κρυφτούλι<br />ανήμπορου γονιούλη<br />φωλιάζω τις ανάγκες σας<br />φονιάζω τα όνειρά μου<br /><br /><br />χάρη σ’ένα θεούλη<br />λεφτούλι δανεικούλι<br />στου δρόμου το θεριό<br />του γιόκα και της κόρης μου <br />την εκδρομή ταίζω<br /><br /><br />άξιος να ‘μαι βιος<br />λαμπρός συνεχιστής<br />του άφατου μανούλα<br />γιος σου, τρυγητής<br /><br />άξιος να μαι βιος<br />βαγόνι συνεργός<br />πρεζόνι του θανάτου μου<br />στη φτιάξη, πατερούλη σε χαρίζω<br /><br /><br />χαρτί τσαλάκωμένο, πρωϊνό παράδομένο<br />στο φάντασμα που ρούφηξε απ τον ξύπνιο μου<br />το αναπάντεχό μου το λάθος το δικό μου<br />που ίσως και να ζύγωνε τον άγνωστο εαυτό μου<br />που ίσως και να έσμιγε ένα δικό εγώ μου<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4123928878027894722-1092547631436908746?l=roulakaramitrou.blogspot.com' alt='' /></div>roula karamitrouhttp://www.blogger.com/profile/00878799486603954605noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-4123928878027894722.post-39331108263182487472011-01-29T10:39:00.001+02:002011-01-29T14:08:33.983+02:00Γύρω γύρω όλοι οι εξ<br />Στη μέση αυνό με τα σπορτέξ<br />Εξ λαμόγια εξ νογάτοι<br />Καστανήδηδες τσουκάτοι<br />Από λίγο λίγο όλοι<br />Για μια Τεία και μια Νία στη φορμόλη<br /><br />Και πιο γύρω κι οι ταχτοί<br />Τούρκοι πάνω σε μιράζ<br />Σέχτες που χανε βρεθεί<br />γκιαούρηδων παλιό τιράζ<br />Παίχτες εν αναμονή<br />Να τη βγάνει η αρπαχτή<br /><br /><br />Κι είναι κι είναι μια κι αυτή<br />Θεια μ αμιρσούδα παστρικιά<br />Που φόρενε πολλά βρακια<br />Κι όσο το έν να λύσει<br />Τ’άλλα τα έχει κατουρήσει<br /><br />Τι να συ καν κι η επιτροπή<br />Ένα και κάτι χρόνο πλύσιμο του ζηλωτή<br />Της Τείας το να το βρακί απλώνει<br />Της Νίας τ’άλλο να στεγνώνει<br />Και λίγο λίγο όλοι<br />Σεκόντο στη φορμόλη<br />Να κρατηθούν να κρατηθούν<br />μια Τεία και μια Νία μικρανιψιές παρούσες<br />Σε αλλαξοκωλιές με τα μικρά ανθούσες<br />Μα στα κιβούρια μεγαλοπρεπούσες<br />Παρτάλου Πολιτεία, Δαμάλου Κοινωνία<br />Του δύο δέκα του χιλιάρικα απελθούσες<br />Να κρατηθούν να κρατηθούν να κρατηθούνε<br />έχουν παιδιά έχουν παιδιά πρέπει να μάθουνε κι αυτά<br />πώς και τους λάκκους τους να εκχωρούνε<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4123928878027894722-3933110826318248747?l=roulakaramitrou.blogspot.com' alt='' /></div>roula karamitrouhttp://www.blogger.com/profile/00878799486603954605noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-4123928878027894722.post-89736241573131647912011-01-25T23:21:00.004+02:002011-01-26T20:34:54.750+02:00ω τι τιμή εφέντιμ, τι τιμή<br />τρία χρόνια πια θα πάνε<br />μα οι ευεργετούσες δεν ξεχνάνε<br />που με στελ-έχωσες, μα αυθωρεί<br /><br /><br /><br />και είπες χίλια και διακό<br />έρεε το ρευστό ακόμα<br />τώρα χωστό, μα για το κόμμα!<br />και αυτοκίνητο και κινητό<br /><br /><br />κι έγραψες κατοστάρικα εννέα<br />πατρόνε ατιμούλη<br />ώρες οχτώ και ένσημα <br />φιλάω και χριστούλη<br /><br /><br />κι εννοούσες δεκαόχτώ<br />και πώ πώ πώ …μα κάτι είχα να πλερώ;<br />μυαλό, ένα μονάχο του κι αυτό, πατρόν<br />λησμόνησε…κάθε οπόταν το μισθό<br />κι όταν φοβόταν κανά ένσημο<br /><br />και σόνραντα γκελί αφεντικό<br />μυαλό και πατριδογνωσία<br />πως αν για γίννο θηλυκό ψαχτείς<br />καπούλια από σερνικό με μιας θα δεις<br />μα γαϊδουρίτσας γκρεμνολάγνας αφασία<br />μ ’υπομονή σου την εφτιάχνει τη γωνία <br /><br /><br />και τι τιμή εφέντιμ, τι τιμή<br />μεσούσης της καταγγελίας<br />να χαίρω με τη μία ευδικίας<br />κι από στέρφο γαϊδουρομούλαρο<br />εις πουτανί με ταμ εννέα του μηνού του στο μουνί<br />να προαχθώ, νταχτιρντισμένε εργοδότη<br />έλληνα προστατευμένε δουλειοδότη<br /><br /><br /><br />φτηνέ λιγδιάρη πατριώτη<br />που ναν καλά το τραπεζόνι<br />σου πήρενε κοψοχρονιά<br />του πατερούλη τη θηλιά<br />και τώρα μ’ένα εφηβικό μπροστάρικο αφιόνι<br />ψηλώνω εκραυγάζεις<br />πα σε ογδόντα μόνο φαμελιές χαράμι<br />κι αφεντικό σε στήνουνε ξανά στο μάνι μάνι<br />για ότι με όπλα και λακέ διπλωματία<br />δεν μας ίκατσε…χαλάλι αλάνι<br />τρέμετε βουνά, ποιας ωρέ Αλβανίας;<br />έλληνας νιος επενδυτής θα σας πατήσει<br />ίπρεπε… πως αλλιώς, μα για τη βόρειο ήπειρο<br />είναι καλέ, που έχει φαληρίσει!<br /><br /><br />ω τι τιμή εφέντιμ, τι τιμή!<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4123928878027894722-8973624157313164791?l=roulakaramitrou.blogspot.com' alt='' /></div>roula karamitrouhttp://www.blogger.com/profile/00878799486603954605noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-4123928878027894722.post-79397744251310563042011-01-23T15:07:00.011+02:002011-01-25T18:44:47.441+02:0023.13.του 2 10 του χιλιάρικα<br />από το <br /><br /><br /><br />Δύο δύο δέκα<br />Δέκα δέκα θα κατρακυλάς σκαλιά<br />Για τις δυο μου φτήνιες για τις δυο κοπριές<br />Π’ όταν σου τις φτύνω, ντύνεσαι λεκές<br /><br /><br />Πλάκα στο χωριό πλάκα στο χωριό<br />Ζίμενς βατοπέδι κι άγιος ο θεός<br /><br />Δύο δύο δέκα<br />Δέκα δέκα θα σου στέλνω χρεωστικά<br />Για τις δυο σου φάρες και για οχτώ γενιές<br />Θα χεις να χρωστάεις και να μυξοκλαις<br /><br /><br />Φάκα στο χωριό φάκα στο χωριό<br />ούριο ποντικάκι ο κυρίαρχος λαός<br />Φάκα στο χωριό φάκα στο χωριό<br />Τ’ άκουσες, ω φάδερ εγιωργιέψαν τον υιό<br /><br /><br />δύο δύο δέκα <br />δέκα θα σου άδω, γιε του στο αυτί...ιιί ιιί ιί<br />και τούτονε το χρόνο και τ'άλλον που θαρθεί<br />και κείνον με το τρία και το έξι γιαλαντζί...βρε ιιί ιιί ιί<br />για να μην ξεχάσεις τη νέα μας αρχή<br /><br /><br />Φάκα στο χωριό φάκα στο χωριό<br />ούριο ποντικάκι ο κυρίαρχος λαός<br />Φάκα στο χωριό φάκα στο χωριό<br />Τ’ άκουσες, ω φάδερ εγιωργιέψαν τον υιό<br /><br /><br />Δύο δύο δέκα<br />Δέκα λέει, θα μου χώνει τα τζιβιά<br />που σ' άφησε να γλύψεις πειναλέοντα<br />μια για τη ρεμούλα δυο για την κλεψιά<br />κι ας χρωστάει ο γιόκας τον Αχέρωντα<br /><br /><br />Σήψη στο χωριό σήψη στο χωριό<br />Τ’άκουσες πατέρα βρώμισε χτικιό<br /><br />Δύο δύο δέκα<br />δέκα δέκα κι ο πλερούπαις το αυτό<br />ντο εφτάς πατέρα νταβράντισεν ο γιος;<br />ντο εφτάς πατέρα, γύρισες πλευρό;<br /><br /><br />Σήψη στο χωριό σήψη στο χωριό<br />Τ'άκουσες πατέρα λέρωσα κι εγώ<br /><br /><br />Δύο δύο δέκα<br />δέκα το κατάπημένο σου παιδί<br />κι όταν εγυρίσεις πάλι απ την αρχή<br />ωσότου εξυπνήσεις, ωσότου σηκωθείς<br />ωσότου μου εγυρίσεις συγγνώμη διαδρομής<br /><br /><br />Σήψη στο χωριό σήψη στο χωριό<br />Ξύπνησε πατέρα, βγες μαζί μου εμπρός<br /><br /><br />Δύο δύο δέκα<br />δέκα δέκα ν'ανεβούμε τα σκαλιά<br />να διώξουμε γιαβόλια και πρίγκιπες υιούς<br />με δρόμους τα καριόλια, τους ντεμέκ ταγούς<br /><br />Να γιάνει το χωριό να γιάνει το χωριό<br />να μυρίσει δίκαιο ξανά λαό<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4123928878027894722-7939774425131056304?l=roulakaramitrou.blogspot.com' alt='' /></div>roula karamitrouhttp://www.blogger.com/profile/00878799486603954605noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-4123928878027894722.post-43912526301466485762011-01-21T18:15:00.004+02:002011-01-28T07:45:35.325+02:00Μια κερά μ’ένα φουρό<br />μια φορά κι έναν καιρό<br />είχενεν πολλά σκυλιά<br />πεινασμένα ως τ’αυτιά<br /><br />Τα λυπήθηκε η δόλια<br />π’αγυρτάγαν σα διαόλια<br />κι εσηκώνει το φουρό<br />και τους δείχτει νιο ντορό<br /><br />Δω καλά μου, για ελάτε<br />και σας έχω για να φάτε<br />λιχουδιά λαχταριστή<br />θα σας πνίξω βρε μ’αυτή<br /><br />Μια και δυο τα εσβερκώνει<br />χουβαρντού αναθρεμμένη<br />και κινάει να τα δένει<br />με λουκάνκα η ψημένη<br /><br /><br />Άι μωρ’ σκλιά μου, άι χορτάστε<br />κι έχω αρμαθιές μπαμπάτσκες<br />λουκανίκων, λουκαντρέων<br />λουκακώτσων των σπουδαίων<br />λουκατζώρτζων πριγκιπέων <br />και φρανκφούρτης για σιχτίρι<br />λουκαχμάκηδων γιωργάκηδων <br />ευθυτενών κι ωραίων<br /><br /><br />μα φάτε, φάτε… φάτε ζωντανά μου, φάτε<br />εφαρδύναν οι μασέλες, ξεχειλώσανε οι κλιές<br />μπίτισαν κι οι αρμαθιές, γίνηκαν κερά και σκύλοι<br />να γελάς και να τους κλαις<br /><br />και κει στης πείνας τις αρχές, στου δύο δέκα του χιλιάρικα το βγες<br />ένα το πιο διαβαστερό και σοφαρό, που τοχε στείλει ο θεός για δώρο,<br />ταβάνι να χουνε τα άλλα τα σκυλιά<br />πόσο πολύ μπορεί να ξεχειλώσει μια κοιλιά<br />εκεί που μάσαγε μιαν αρμαθιά γκαβάντζα<br />εσηκώθη απ’ανάγκη ισχυρή <br />μια που ως άρρεν ίπρεπε ορθός να κατουρεί<br />κι όσο εψαχνότανε για να βρει που είχενε καταχωνιάσει<br />κείνο που εμπέρδεψε με τη σκληρή τη βούρτσα του θανάση<br />του ρθε ιδεάκι τιριλό… όχι ρε θεία!<br />δεν ειμαστε σα λόγου σου από χωριό<br />ορμάτε αδέρφια, πόδια γοφιά μεριά κοιλιά<br />φάτε όπως μας έμαθε η θεια<br />φάτε σκυλούμπες μου, ώμους δαχτύλια και αυτιά,<br />φάτε την κι ειν χαζιά η θεια<br />φάτε την κι είναι σας ελέγω προς δικαίου, δυτικού ντορός<br />τεό ντορός, τεό συν μόνο κι αυτό ίσως υπευθύνου, ο ντορός<br />αφού μονάχη αλαφροκάνταρη η θεια έκανε το φουρό<br />λωρό κι ανάθρεψε αντί παιδιά σκυλιά, γερόντια ξυγκιάρικα σκυλιά<br />του δύο δέκα του χιλιάρικα, λερή κληρονομιά<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4123928878027894722-4391252630146648576?l=roulakaramitrou.blogspot.com' alt='' /></div>roula karamitrouhttp://www.blogger.com/profile/00878799486603954605noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-4123928878027894722.post-79151625933291955112011-01-17T13:19:00.001+02:002011-01-17T15:29:12.486+02:00φευγάτη σε αλάνα διπλανή<br />με γλάρους που τις πέτρες καταπίνουν<br />να στείλουν γλιτωμό στην Αστιανή<br /><br />και γάτες που πεινάνε και ξοδιούνται<br />ανάμεσα σε μια μπουκιά και μια κλωτσιά<br />κλέβοντας κόρες σπουργιτιών που κατοικούνται<br />από μια σβελτάδα ενοχική για την κλεψιά<br />ανθρώπων ψίχουλα να διηγιούνται<br /><br />σε αμανέ τις ευλογίες<br />στης φουρτούνας τις γητειές<br />στων λαϊκών τις αντοχές<br />μόναχων του καφενέ ματιές<br />για δυο ήλιου τζούρες <br />μπάμπουσκας μαλαγανιά<br />στου κόλπου των νυμφών τις υγρασίες<br /><br />στην τριανδρία στης σουλτάνας<br />πλάτη στο μέσα και το χέρι μαξιλάρι<br />να στηρίζει σου τα μπόσκα<br />του κακοκαιριού αγκωνάρι<br />να τανύσει σου το στήθος<br />στην κοπάνα ν αναπνεύσει<br />το παλιακό ώρα καλή, ψαρά ευκή<br />για επιστροφή στο γρίφο<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4123928878027894722-7915162593329195511?l=roulakaramitrou.blogspot.com' alt='' /></div>roula karamitrouhttp://www.blogger.com/profile/00878799486603954605noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-4123928878027894722.post-90127349310920313612011-01-15T13:02:00.006+02:002011-01-28T07:46:35.883+02:00Μια γραία της υπομονής<br />εσυναντήθη στα στερνά<br />με μιαν ωραίαν εποχής<br />και εσασύρντισεν<br /><br /><br />Εφόρεσε καπέλα<br />να διασκεδάσει τα λευκά<br />έμαθε τα γαργαλιστά μποά<br />κι ωμοεδέχθηκε νυμφίους<br />παρέα στους έως πρότινος<br />αλί τρεμάμενους γομφίους<br /><br />Μ’ άμα τη εμφανίσει γοβακίου στενωπού<br />κάλοι ανταριάσαν τση ωραίας αλαφρής<br />γόνα κι αστράγαλοι κλωτσάγανεν της τη φτιαξιά<br />άμαν έχει ξεσκισμένη στο γιαπί ν’αναχαρίσει<br />ότι μύρο της απόμεινε τόσο που το χε ντύσει<br /><br /><br />τόσο που είχε αργήσει με ότι μύρο της απόμεινε<br />να περπατήσει της, της εποχής αποκοτιά λαθραία<br />σάλι καπέλο και μποά να κομποζάρει με γαλότσες λασπωμένες<br />να κουτσοφτιάξει της υπομονής κακογουστιά εξ’αναβολής μοιραία <br /><br /><br /><br /><br /><br />Άντε καλή χρονιά μας βρε :)<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4123928878027894722-9012734931092031361?l=roulakaramitrou.blogspot.com' alt='' /></div>roula karamitrouhttp://www.blogger.com/profile/00878799486603954605noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-4123928878027894722.post-41302726646056755162010-11-24T18:29:00.002+02:002010-11-24T18:34:04.355+02:00Από μιας σιγασμένης πιτσιρικαρίας τ’ αγαπομπαϊρια μάτια προφητικά λέει, αυτοεκπληρούμενης στο δρόμο όπου βιαστικοί ειδικοί θεοί ματαίωση της όρισαν σφραγίζοντάς της σαν τα δαμάλια τα πλευρά με φτεροκοψιές μιας ιδιόκτητης αξιολόγησης που μόνο η λύσσα της ξέφυγε απ το μέτρημα, δυο χρόνια τώρα ταϊζω μέλι αναπάντεχο το λεχούδι μου που σαράντα χρόνια το κουβάλαγα θεονήστικο να δαγκώνει τη στεγνή μου ρόγα με τάφου πίστη στα βλέμματα<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4123928878027894722-4130272664605675516?l=roulakaramitrou.blogspot.com' alt='' /></div>roula karamitrouhttp://www.blogger.com/profile/00878799486603954605noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-4123928878027894722.post-45729848831377508102010-11-21T13:05:00.003+02:002010-11-21T21:55:26.861+02:00A Dream Within A Dream<br /><br />Take this kiss upon the brow!<br />and, in parting from you now,<br />thus much let me avow-<br />you are not wrong, who deem<br />that my days have been a dream;<br />Yet if hope has flown away<br />in a night, or in a day,<br />in a vision, or in none,<br />is it therefore the less gone?<br />All that we see or seem<br />is but a dream within a dream.<br /><br /><br />I stand amid the roar<br />of a surf-tormented shore,<br />and i hold within my hand<br />grains of the golden sand<br />How few! yet how they creep<br />through my fingers to the deep,<br />while i weep - while i weep!<br />O God! can i not grasp<br />them with a tighter clasp?<br />O God! can i not save<br />one from the pitiless wave?<br />Is all that we see or see<br />but a dream within a dream?<br /><br /><br /><br /> Edgar Allan Poe<br /><br /><br /><br />Όνειρο μέσα σ’ όνειρο<br /><br /><br /><br /><br />Κράτα αυτό μου το φιλί στο φρύδι, μιλημένο<br />χώρια από σένα τώρα πια που μόνος επιμένω<br />έτσι με το στόμα μου πολύ ας στο χω χαρισμένο<br />πως λάθος δεν ήσουνα που πίστευες να θες<br />τις μέρες μου, όνειρα φόβια σε πεζοδρόμια<br />ν’αγωνιεύουνε σκυφτά τις ταραχές<br />όμως ακόμα κι αν επέταξε η ελπίδα μου για πέρα<br />σε μια νυχτιά σε μιαν ημέρα με λυσσάρικο αγέρα<br />σε μιαν εικόνα ή εκεί στο μπάρκο για το διόλου<br />λες το φευγιό της εν γλαρόσταλτο, φτερό στοιχειό <br />κλέφτης λαφρύς αβούλιαχτο βαρκάκι στη θάλασσα της απειλής <br />που βούτηξε να πάρει απ το παιχνίδι των χειλιών μου την κραυγή<br />και στέλνει τη για να την ταξιδέψουνε σε λευκαγύρτες κι άλλους<br />βροχή λευκή, στάλα μέσα στη στάλα από της τσίγκινής μας λαμαρίνας <br />τη ροή, πως όνειρο αυτό που βλέπουμε αόριο μέσα σ’ όνειρο, σε όνειρο<br /><br />έτσι όπως στέκομαι ακόμα ορθός ανάμεσα στης θάλασσας το μάνιασμα<br />που ξεκαρδίζεται από της παθημένης της ακτής το χάλασμα<br />και μέσα στα χέρια μου σφιχτά κρατώ<br />χρυσής άμμου λίγους κόκκους φυλαχτό<br />κι όμως απ τα δάχτυλά μου στα βάθη ξεγλιστράνε <br />αν και τα κλαίω αν και τα κλαίω αν και που δε μου φτάνουνε τα κλαίω<br /><br />Αχ άραγε πώς να μην μπορώ έστω και σ ’έναν θε μου να φυλάξω γλιτωμό<br />από τα κύματα που κρίμα δε φελάνε<br />κι αυτής της ίδιας χούφτας μου αχ θε μου να περσσέψω<br />πώς άραγε να μην μπορώ τ' αγκάλιασμα<br />και να πιστέψω αυτό που βλέπουμε όνειρο μέσα σ’ όνειρο αγάλλιασμα<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4123928878027894722-4572984883137750810?l=roulakaramitrou.blogspot.com' alt='' /></div>roula karamitrouhttp://www.blogger.com/profile/00878799486603954605noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-4123928878027894722.post-3009082386170134172010-11-20T10:29:00.002+02:002010-11-20T16:06:43.581+02:00Την άλλη κόρες θυμηθείτε, στην πρώτη την ουρά<br />όχι ,όχι για την πρωτιά ποιος τη γαμάει αυτήνε <br />απ το βάρος ν’ αλαφρώσουμε<br />της αιτίας <br />και τους ζηλεύω τους ζηλεύω τόσο παιδικά βαθιά<br />έμπλεους στη λαφράδα του αποτελέσματος<br />ν ’απολαμβάνουν άπειρων δεδικασμένων το χατηράκι<br />μιας χρόνιας απ’ αδυναμία αθωότητας <br />Θυμηθείτε, θυμηθείτε κόρες την άλλη, στην πρώτη<br />εκεί που γράφει για τσουτσούνι που γέλαγε η γιάγια μου<br />κι η μάνα μου διόρθωνε για ρουξούνι μάνα, την τρίτη την ουρά<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4123928878027894722-300908238617013417?l=roulakaramitrou.blogspot.com' alt='' /></div>roula karamitrouhttp://www.blogger.com/profile/00878799486603954605noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-4123928878027894722.post-50116173102815695702010-11-16T23:40:00.005+02:002010-11-17T16:21:34.821+02:00στιγμές που ένα άλλο βγαίνει απ τα πετσιά σου<br />θολωμένο να κοιτάει έκπληκτο μόνον εσένα<br />στιγμές που τρόμο τον τρόμο για σένα, έναν άλλον λευτερώνεις <br />στιγμές που οι χοντρόπετσοι με μάτι θολωμένο έκπληκτοι κι αυτοί<br />παρακολουθούν τη φονική αναδίπλωση προσπαθώντας γι' αλλαγή<br />να καταλάβουν την τελευταία που τους σέντραρε <br />και ίσα που μπόρεσαν να πιαστούν απ τη γωνία της κορνίζας<br />του αγχωμένου πρίγκιπα κάδρου που μπαλατζάρωντας αντραλιασμένος<br />εκλιπαρεί το δουλικό του το καρφί να πάψει στον τοίχο το χαροτριβιό<br />και το γελοίο φάλτσο του τραγούδι για την τελευταία, την τελευταία, την τελευταία <br />έστω στιγμή, έστω για λίγο, έστω πρωταγωνιστής και να αποσώνει... το δράμα που ξάφνου κοκκινίζει στο ημίφως με ολίγο από μορικόνε ν'αχνοκούγεται, αρκετό... γκούχου, γκούχου... είπαμε αρκετό ρεγουλάρισε το μηχάνημα θα πνιχτούμε αλμπάνη...από άσπρο καπνό εν είδει γκρεμίσματος και φωνή αξούριστου παλαιόθεν κοπουκίου με κιλά έκο κι ένα μαυροπήτειο πουρίδιο σβησμένο,εκκοσμόν το μουτράκιον του να μασουλάει τη λύση...τοίχος γκαρντάσια δι όνλι εντττ λόνλι σολούσιον, λούσιον, λούσιον, λούσιον...θα μπορούσε να ναι και φαρσοκωμωδία τρόμου σε καρτούν, θα μπορούσε και να χει κάπως γέλιο αν η χαρβαλομούρη μου δεν μου βογγούσε χαιρετίματα στ άνάμεσα ξυπνήματα που σάρωσαν τους χρόνους<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4123928878027894722-5011617310281569570?l=roulakaramitrou.blogspot.com' alt='' /></div>roula karamitrouhttp://www.blogger.com/profile/00878799486603954605noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-4123928878027894722.post-30205935541250409722010-11-15T15:54:00.004+02:002010-11-16T19:02:18.736+02:00Brain Damage <br />(Waters) 3:50 <br /><br />The lunatic is on the grass. <br />The lunatic is on the grass. <br />Remembering games and daisy chains and laughs. <br />Got to keep the loonies on the path. <br /><br /><br />The lunatic is in the hall. <br />The lunatics are in my hall. <br />The paper holds their folded faces to the floor <br />And every day the paper boy brings more. <br /><br />And if the dam breaks open many years too soon <br />And if there is no room upon the hill <br />And if your head explodes with dark forebodings too <br />I'll see you on the dark side of the moon<br /><br /><br />The lunatic is in my head. <br />The lunatic is in my head <br />You raise the blade, you make the change <br />You re-arrange me 'til I'm sane. <br />You lock the door <br />And throw away the key <br />There's someone in my head but it's not me.<br /><br />And if the cloud bursts, thunder in your ear <br />You shout and no one seems to hear. <br />And if the band you're in starts playing different tunes <br />I'll see you on the dark side of the moon. <br /><br />"I can't think of anything to say except... <br />I think it's marvelous! HaHaHa!"<br /><br /><br /><br /><br />Του μυαλού μου χάλασμα<br /><br /><br /><br />Από του χόρτου το γινάτι αρπαγμένη η σαλή<br />με πράγμα πρώτο, δες τα, τα ρέστα μου γρυλίζει<br />λες κι αποκεφαλίζει παιχνίδια γέλια μου, δεσμά μου, μαργαρίτες <br />και λαιμαριά μου της τυλίγει να συγχωρήσω μου τις ήττες <br />και τις γυρίζει τις γυρίζει με πνιγμό να της θυμίζει να θυμίζει<br />κι άλλες παρμένες πώς χωρεί το μονοπάτι της τρελής<br /><br /><br />που είναι στο χωλ μου απλωμένη<br />στο διάβα μου ούλες να μπερδεύονται οι τρελές<br />κι η εφημερίδα να κρατάει τσαλακωσιές<br />τα μούτρα τους στο πάτωμα μου χτύπους<br />και κάθε μέρα η μικρή να φέρνει κι άλλους ίσκιους<br /><br /><br />Κι αν πολλές έπνιξε το φράγμα που δεν άντεξε, σπορές<br />από πολύ νωρίς κι αν πα στο λόφο δεν υπάρχει τόπος<br />που να ταιριάζει της σαλής κι αν το κεφάλι σου εκραγεί <br />μαζί με κρύφιες προφητείες <br />αλλήστρατη θα σ άνταμώσω σ’ αλητείες<br />στη σκοτεινή πλευρά του φεγγαριού<br /><br /><br />που υψώνεις τ’ αλάνι και με καρφώνεις<br />με μιας αίμα η τρελή στο κεφάλι μου πηδάει <br />τη σκηνή αλλάζεις τη σκηνή τελειώνεις<br />η σαλή το μυαλό μου στ’ ανάθεμα σκορπάει<br />ωσότου φρονιμέψω και με κλειδώνεις <br />με το να πόδι στη γωνία χωρίς κιχ<br />μέχρι να ακουστώ όσο εσύ <br />καθώς θα λιώνω με το μέτωπο ντουβάρια<br />και σε σκυλέψω όπως εσύ<br />από τα σπλάχνα σου να κλέψω το κλειδί<br />είναι κάποιανε τρελή μες στο κεφάλι μου<br />την ακούω άλλη, άλλη από μένανε φωνή<br /><br /><br /><br />Και αν το σύννεφο γεμίσει και κεραυνό σου σκάσει μες τ’ αυτί σου<br />μάταια φόβια στριγγλίζεις κανείς δε φαίνεται ν’ακούει την κραυγή σου<br />κι αν η μέσα σου μπάντα γίνει η χάβρα του μυαλού σου θα 'σαι δω<br />στη σκοτεινή πλευρά του φεγγαριού θε να σε δω<br /><br /><br /><br />Τίποτε άλλο δεν μπορώ να πω<br />εκτός ότι είναι μαγικό, ότι είναι μαγικό<br />ότι είναι της σαλής μου που γελάει, μαγικό<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4123928878027894722-3020593554125040972?l=roulakaramitrou.blogspot.com' alt='' /></div>roula karamitrouhttp://www.blogger.com/profile/00878799486603954605noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-4123928878027894722.post-9592748146073926982010-11-13T12:16:00.004+02:002010-11-13T22:17:16.723+02:00Young Lust (Gilmour, Waters) <br /><br /><br />I am just a new boy,<br />Stranger in this town.<br />Where are all the good times?<br />Who’s gonna show this stranger around?<br />Ooooh, I need a dirty woman.<br />Ooooh, I need a dirty girl.<br />Will some cold woman in this desert land<br />Make me feel like a real man?<br />Take this rock and roll refugee<br />Oooh, baby set me free.<br />Ooooh, I need a dirty woman.<br />Ooooh, I need a dirty girl.<br /><br /><br /><br /><br /><br />Ενοχική μου μικραγκάλη πλέρια<br /><br /><br />Είμ’ ένα μόναχο πιτσιρικάκι<br />μέσα στην πόλη αυτή ξενάκι<br />Που φύγαν τα καλά μας χρόνια;<br />Ποιος θα γυρίσει το ξενάκι;<br />Αχ πόσο θέλω μια γυναίκα μέσα στη βρωμιά<br />να τη γεμίσω μ’ αγοριού ένοχη πεθυμιά<br />για ένα μυξωμένο, λασπωμένο κοριτσάκι<br /><br />άντρα, να μοιάσει με ένα βιτρινογκομενάκι<br />δεν το μπορεί σ’αυτή τη χώρα τη ρημάδα<br />Πάρε και κύλα τον το βράχο προσφυγάκι<br />Λευτέρωσέ με, ρε μωράκι με απλάδα<br />λευτέρωσέ με απ τα χίλια απουσίας γράδα<br />μέσα στ'άλικα σου πληγιασμένα νάδα<br />Και να σαι βρώμια να σαι λέρια<br />ενοχική μου μικραγκάλη πλέρια<br />για ένα μύξιο λασπωμένο μουτζουράκι<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4123928878027894722-959274814607392698?l=roulakaramitrou.blogspot.com' alt='' /></div>roula karamitrouhttp://www.blogger.com/profile/00878799486603954605noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-4123928878027894722.post-59384184768327189472010-11-11T22:06:00.002+02:002010-11-14T09:41:36.903+02:00νύχτες με πώμα αντρικό<br />νύχτες με πτώμα θηλυκό <br />νύχτες με πιώμα π’ αντηχεί<br />στόμα μωρουδιακό <br /><br /><br />νύχτες με κουκούλι τη μετάφραση<br />νύχτες πλατύσκαλα με θέα στην πρασιά<br />νύχτες με ρούχα λόγια δόντια νύχια δανεικά<br />θηλυκών επίορκων που άλλο δεν αντέχουνε γυμνές<br />νύχτες με άπνοιες νύμφες ονείρωξης σε αρπαγές<br /><br />έρμη ψυχούλα μου πόσο για λίγο αγκαλιές<br />νυχτες με χνάρια βάλσαμο επίθεμα<br />σε φρέσκα δαγκωμένα μύχια παιδικά<br />γριές μου κουρασμένες εκπνοές, όσο περίλυπες γραφές<br /><br />απαντοχής λαχανιασμένης συντροφιές<br />να γλείψει η ανάσα μου αέρα δυο ριχτιές <br />να ξαναπαίξει στην άδεια τη μεριά σου <br />ίσως απ ’αύριο ξανά το χτες σε δυο ζαριές<br /><br />με φαγωμένα νύχια μαστοράκι <br />μπορεί και χρώμα να ξανοίξει μου <br />απ τις παραχωμένες μου κηρομπογιές<br />και γω να του φωνάζω είπες λαφάκι <br />είπες μυρούδια είπες για άνοιξες τραγούδια<br />ποταμάκι είπες είπες και τι δεν είπες μάτια μου<br />όσες ψευτιές τόσες σκαφτιές<br /><br /><br />για ηχόχρωμες λαλιές λίγο πιο κάτω πόσο ακόμα χώμα<br />πόσο ακόμ’ αρούρια τύφλα σε στοές, πόσο ακόμα ίδιες αντοχές<br />όσες γενιές δεν είπες μάτια μου τόσες οργιές, τόσες ψυχές<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4123928878027894722-5938418476832718947?l=roulakaramitrou.blogspot.com' alt='' /></div>roula karamitrouhttp://www.blogger.com/profile/00878799486603954605noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-4123928878027894722.post-3454256658593394712010-11-08T13:36:00.010+02:002010-11-10T19:07:59.593+02:00<strong>Wild is the wind</strong><br /><br /><br />Love me, love me, love me, love me<br />say you do<br />Let me fly away with you<br />For my love is like the wind<br />And wild is the wind<br />Wild is the wind<br /><br />Give me more than one caress<br />Satisfy this hungriness<br />Let the wind blow through your heart<br />Oh wild is the wind, wild is the wind<br /><br />You touch me, I hear the sound of mandolins<br />You kiss me<br />With your kiss my life begins<br />You are spring to me, all things to me<br />Don't you know you're life itself!<br /><br />Like the leaf clings to the tree<br />Oh my darling cling to me<br />For we’re like creatures in the wind<br />And wild is the wind<br />Wild is the wind<br />Wild is the wind<br />Wild is the wind<br />Wild is the wind<br /><br /><strong>Nina Simon</strong><br /><br /><br /><br /><br />Και του πρέπει ανήμερη του αγεριού μας η ζωή<br /><br />Να μ’ αγαπάς κι άλλο να μ’αγαπάς<br />πουλούδι μου και να μου λες το<br />κι ας μακριά φτεροκοπήσουμε μαζί το τάμμα<br />αφού ειν’ η αγάπή μου για σε ρούσα δρυάδα<br />που θυσιάζει στο βωμό του τα μαλλιά της, βάμμα<br />στου αγεριού του λυτρωτή την αγριάδα<br />στου αγεριού του λυτρωτή την αγριάδα<br /><br /><br />που λυσσομανάει δως μου, δως μου ψυχή μου, όσης<br />ζωής καθημερνά μου χάνω, τα προδομένα θέλω<br />την πείνα πλήρωσε της πρώτης μου μ’ανάσα νοιώσης<br />και είθε η ανάγκη να τρυπήσει σαν το βέλος<br />από τα μέσα την καρδιά σου<br />του αγεριού η αγριά σου<br />του αγεριού η αγριά σου<br /><br /><br />Κάποτε που με δάχτυλα ζητιάνικα με βλέπεις <br />μαντολίνα ω, σά να μου αγάπη μουρμουράνε<br />κάθε όμως που χιμάς στα δυο τα κόκκινα μου χείλια<br />λιονταρίνας φίλημα με μιας ζωή ξαναβαστάνε<br />κείσαι σ’ όλα μου εσύ, άνοιξη καθημερνή στα πόδια μου<br />πάγοι κλαφτοί, σε ρέμβη υγρή που εγκυμονεί τα ξόδια μου<br /><br /><br />Λες κι είσαι φύλλο μάτια μου που ετρώθει<br />απαρχής σαν το παιδί να αρπαχτεί απ το κλαδί του<br />σταθερή να κλέψει του ζωή από δρόμο προς τις ρίζες<br />κι είμαι κλαδί που φυλλωσιά επόθησε σ’ανασαιμιά<br />με χρώμα και λαφράδα να κρυφτεί ,να αρπαχτεί<br />σαν χέρι απ’ απαλάμη, ζωή να πάρει του χουφτιές <br />να τις επερασύρει σε θάλασσες και σε στεριές<br />μ’ αγέρα να τις σπείρει μ’αγέρα να τις σπείρει<br /><br />γιατ’ είμαστε πλασμένοι απ’ αγέρικη πνοή<br />και του πρέπει ανήμερη του αγεριού μας η ζωή<br />και του πρέπει ανήμερη του αγεριού μας η ζωή<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4123928878027894722-345425665859339471?l=roulakaramitrou.blogspot.com' alt='' /></div>roula karamitrouhttp://www.blogger.com/profile/00878799486603954605noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-4123928878027894722.post-84817368927617660442010-11-06T21:09:00.008+02:002010-11-07T20:57:14.736+02:00<object width="480" height="385"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/T5Xl0Qry-hA?fs=1&amp;hl=el_GR"></param><param name="allowFullScreen" value="true"></param><param name="allowscriptaccess" value="always"></param><embed src="http://www.youtube.com/v/T5Xl0Qry-hA?fs=1&amp;hl=el_GR" type="application/x-shockwave-flash" allowscriptaccess="always" allowfullscreen="true" width="480" height="385"></embed></object><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br />Έξι εκείνος, πέντε εγώ<br />σκούπας ξύλα τ’ άλογά μας<br />μαύρα εκείνος, άσπρα εγώ<br />αεί νικηφορής στο πάλεμά μας<br /><br />πχίου-πχίου μου έριξε<br />πχίου-πχίου με γκρέμισε <br />πχίου-πχίου το γκντουπ φριχτό<br />πχίου-πχίου το γκντουπ για δυο <br />πχίου-πχίου ταίρι μου συ με σκότωνες γι αυτό<br /><br />περάσανε τα χρόνια κι οι τρόποι άλλαξαν<br />τον έλεγα δικό μου σαν μεγάλωσα<br />γελούσε κι έλεγε θυμήσου<br />τότε που έπαιζα μαζί σου<br /><br />πχίου-πχίου σου έριξα<br />πχίου-πχίου σε γκρέμισα<br />πχίου-πχίου το γκντουπ φριχτό<br />πχίου-πχίου το γκντουπ για δυο<br />πχίου-πχίου ταίρι μου συ σε σκότωνα γι αυτό <br /><br /><br />μουσική ακουγόταν<br />άνδρες γυναίκες τραγουδούσαν<br />μόνο για μένα οι καμπάνες χτυπούσαν<br /><br />έφυγε πια να πάει μακριά<br />γιατί δικό του δεν έχω να λέω<br />κάποιες ημέρες,ακόμα συχνά <br />και τώρα,μωρό μου,μας κλαίω<br /><br />δεν ένευσέ μου, ένα γεια<br />δεν χάρισέ μου, μια ψευτιά<br /><br /><br />πχίου-πχίου μου έριξε<br />πχίου-πχίου με γκρέμισε <br />πχίου-πχίου το γκντουπ φριχτό<br />πχίου-πχίου το γκντουπ εγώ <br />πχίου-πχίου κοιτάζοντας με σκότωσε<br />το βλέμμα του,που έσταζε στο πλάι<br />πχίου-πχίου αδειάζοντας με σκότωσε<br />το βλέμμα του,που απόμεινε στο πλάι<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4123928878027894722-8481736892761766044?l=roulakaramitrou.blogspot.com' alt='' /></div>roula karamitrouhttp://www.blogger.com/profile/00878799486603954605noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-4123928878027894722.post-20189445882924711582010-10-11T23:00:00.013+03:002010-10-16T11:49:10.475+03:00Μας πήρε στο κυνήγι μάτια να μας ενδώσει<br />τρύπωσε όνειρο κακό στις δανεικές μας τις φωλιές<br />με υγρό θυμό, ξέρει πια πώς θα μας ελιώσει<br />που ένα καλοκαίρι δεν μας έφτασε για δυο ματιές<br /><br /><br />στο γαλανό του, που με καημό τσαλάκωσε<br />παιδιού μονάχου να κοιτάει τη ζωγραφιά του<br />αφού το ίδιο θολωμένο μπράβο ξανατσάκωσε<br />δεμένο σ'ένα χαρτομάνι που χρωστά του<br /><br /><br />στο πίσω κάθισμα αντικριστή λαλιά<br />και χνώτα να γροικούν και να χαϊδεύουν<br />ήλιον τε και πουλιά και σύννεφακια στη σειρά<br />που ψάχνουνε καιρούς να τα χορεύουν<br /><br /><br />ξοδέψαμεν τους και μην κλαις, πάλι δε θά δεις<br />λακίσαμε απ τ’ ουρανού το θες<br />και κείνος λάγιεψε σαν άδης<br /><br /><br />ξοδέψαμεν μας και μην λες, πάλι δε θά βρεις<br />ξαπλώσαμε επά στις σκαλωσιές<br />και κείνες σκούριασαν οι αυθάδεις<br /><br /><br />ξοδιάσαμεν τη, τι τα θες πάλη τσακνού σακάτη<br />που τι δε θα δινε ζωές για μάνα, μπλιο σ'αγάπη<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4123928878027894722-2018944588292471158?l=roulakaramitrou.blogspot.com' alt='' /></div>roula karamitrouhttp://www.blogger.com/profile/00878799486603954605noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-4123928878027894722.post-49838274832367111082010-10-09T11:00:00.000+03:002010-10-09T11:01:22.992+03:00Εχ βρε τέλη το κουνέλι<br />τη μουσούδα σαν φρακάρει<br />και τον μύστακα ντραπάρει<br />σάμα του κατσε το τέλι<br /><br />μη και πόλυσάσιρντίζεις<br />τα κιτάπια μην ανοίγεις<br />δε τη να την κύρα λένη<br />που χει την αυλή βρεγμένη<br /><br /><br />και μαζώχτει τους σαλιάγκους<br />αχ με κάτι πύγους δάγκους<br />που το έρμο το κουνέλι<br />άλλο απ το να πνιχτεί δε θέλει<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4123928878027894722-4983827483236711108?l=roulakaramitrou.blogspot.com' alt='' /></div>roula karamitrouhttp://www.blogger.com/profile/00878799486603954605noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-4123928878027894722.post-34283304017533553662010-10-05T18:57:00.005+03:002010-10-11T20:48:15.796+03:00Θα σε λιανίσω δασκαλίτσα<br />όχι όχι στο μύλο της αναπηρίας<br />αυτόν σάμα τον ένιωσες να σου τραβά το φουστανάκι<br />και φλάγεσαι τελευταία απ το στέρφο βέλασμα<br />ημίμαθης γκιόσας συμπεριφορίστριας<br />υπο ερώτηση μήπως εξαίρεσης πια, ενσυναισθητική λες σουσουραδίτσα;<br /><br />Τώρα δασκαλίτσα… αναγνώστρια ακόμη στο μπαλταδάκι της γύμνιας μου;<br />που άκουσε…ζεις μωρ’ αννέ με δαγκωνιές… τα πρωινά μου χάλκινα<br />πετρίες να πετσικάρουνε των στομαχιών το γάνωμα<br />κι άρχισε να θυμάται πως και τα μπλάρια απόλναμαν<br />κάποτε κι από ντροπή για την ανήλεη ελπίδα<br />πώς θα φαρδαίνει κάποτε η μάνα και θα το μαζέψει<br />έστω στο μερί της το κόκαλο που έχασκε<br />εκεινά που κουτουλούσαμε για χάδι<br />βρεφούδι’ αφημένα στα χασαπιά των συνόρων<br />να βυζαίνουν μόνο αίμα απ της μάνας τους τη σπλήνα<br />και κείνη να τ’ αφήνει να τ’αφήνει να τ’αφήνει<br />μπαλόνι να τους γίνεται για μάσημα<br />μ’ επιθυμιά περίσσια για μια όπως όπως χρήση<br />απ ’του δαγκάματος να τους δίνει τ’ αγάλιαγμα<br />και της λαστίχας την αντοχή<br />στο σάλιο τους που ρισπεντάλ μυρίζει<br />και κάτι υπόκωφα σαθρό από πατέρα<br />στενό ανήλιαγο στα πλαϊνά του σπιτιού<br />χορτασμένου κρύο<br />ορεσίβιον επιβιώσαν μύστην<br />που ρούχο τη νογάει τη ζωή<br />μόναχα να το φέρει .<br /><br />Κι έλα τώρα εσύ δασκαλίτσα έλα να σε ιδρώσω γι’αλλαγή<br />να μου μάθεις πώς η ζωή σου δίνει κι εκτός από φαί με τη χούφτα<br />έλα με την τάβλα να με πείσεις να διαλέξω απ’ ένα μενού για όλους<br />δημοσιουπαλληλίστικης συνεστίασης σερβιτοράκι για το μεροκάματο <br />που έφτασε να παίζει στο σχόλασμα και τις αφορμές του<br />τα τελειώματα της αχρηστίας του<br />τα πρώην παιδιά<br />τους κάποτε μαθητές<br />τα νυν υποκείμενα<br />τα μέλλοντα αντικείμενα<br />σκουλήκια στης πόλης τα χεσμένα<br />να ταϊζουν την ανακοίνωσή τους σε βουλιμικές αυτόχειρες<br />σάντουιτς να πάρουν μαζί στο σπίτι το απόγευμα<br />πνιγμένη σε μιαν ανέραστη ερωτική αποποίηση σάλτσα<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4123928878027894722-3428330401753355366?l=roulakaramitrou.blogspot.com' alt='' /></div>roula karamitrouhttp://www.blogger.com/profile/00878799486603954605noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-4123928878027894722.post-68298675762282359592010-09-29T21:09:00.003+03:002010-10-04T12:28:55.746+03:00νάιλον δοσμένη φτηνή<br />δεύτερο χέρι φόρμα<br />σου λαχε τομόρ στενή<br />στείρα χαντούμη νόρμα<br />λυπησιάρη αφεντικού<br />που απ το γκρέμνιο<br />το αγύρτιο του βουνού<br />σκυλί σε βάφτισε κοπρίτη<br /><br />ανάσκελο ν'αναριγάς για σπίτι<br />τόμυ, στο είπανε του ριπαρού<br />τ’ αυτιστικού του αλβανού<br />να σαι γλυκό βρωπαϊκό<br />πιστό να λές και φχαριστώ<br />χωρίς μιαν άννιε να γαβγίζει<br />πως τ’ αποφόριο σου μυρίζει<br /><br />χωματερής ζαγάρια<br />σκουπίδια να αδειάζουνε<br />σ’ αδέσποτα τομάρια<br />παιδιώνε που σαλιώνουνε<br />ντουβάρια πλαστικά<br />παιδιώνε που αρπάζονται<br />από στήθια δανεικά<br />παιδιώνε που γρυλίζουνε<br />παράχωσες τη χάνα<br />παιδιώνε που δαγκάνουνε<br />για τη θαμμένη μάνα<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4123928878027894722-6829867576228235959?l=roulakaramitrou.blogspot.com' alt='' /></div>roula karamitrouhttp://www.blogger.com/profile/00878799486603954605noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-4123928878027894722.post-26918852654687484262010-09-29T02:04:00.001+03:002010-09-29T02:06:24.098+03:00Μη μονάχη μου τώρα<br />πατέρα θένε<br />τα κρινάκια της ροδόπης<br />πατέρα γέρνουν<br />ντυμένα αγριόκουρκοι ξεδοντιασμένοι<br />δεν εφτάνω<br />πατέρα ξένε<br />λειβαδίτη<br />να κουδουνίζει για ποδηλατάδα<br />στο έμπα τους δάσους της Χαϊντούς<br />ακούτε ποιητά;<br />Είστε ακόμην εκεί;<br />Ακούτε γαμιόλη μετά από τρεις κούπες βίσκυ<br />και μια νερό μ’έξη μιράντα παπάρα; Για όσα<br />είναι φυσικώς αδύνατα και προσωπικώς φαντασιόπληκτα; <br />Ακούτε πολλάκις τη νύχτα εφιάλτη;<br />Να κερδίζεις μόναχη όσο παιδί σου πρέπει;<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4123928878027894722-2691885265468748426?l=roulakaramitrou.blogspot.com' alt='' /></div>roula karamitrouhttp://www.blogger.com/profile/00878799486603954605noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-4123928878027894722.post-17039679698491660552010-09-26T13:52:00.002+03:002010-09-28T19:00:30.863+03:00Mαζευόμαστε τώρα μαζευόμαστε λέμε<br />αρμ παρουσιάστε ούλοι<br />φόβους, θυμούς, λάθη, πάθη… ξεχάσματα<br />κούραση ναι κούραση ξέρω<br />πόνοι, πόνοι, πόνοι στις ανάσες μας μπηγμένοι<br />να σπρώχνονται σειρά να πάρουν, ούλοι μαζί ορθοί<br />μαζί μάνα και πατέρα ορθοί κι ενήλικοι<br />μπουσουλήματα τέλος σε συνταγές κι εξετάσεις<br />και αυτοκτονικές θεραπείες κυνηγώντας ένα φευγιό δειλιασμένο<br />τέλος τα γεροντομουρά κι οι νιογέροντες<br />οι απασχολημένοι απόλυτα στο γλείψιμο<br />των κακοφορμισμένων πληγών τους<br />με νυχιασμένες γλώσσες νανοίγουν ξανά και ξανά<br />τον λατρεμένο πόνο<br />αφέντη κύκνο να καμτσικιάζει<br />τα έρμα κορμούλια<br />λαθρεπιβαίνοντα σ’άτσαλες αμαξάδες<br />για λίγη βόλτα<br />ρεβηθούληδες και ρεβυθούλες τώρα μάνα και πατέρα<br />ανάρριχτες ψυχές σ’άχερους ώμους ντελάληδες<br />να φουσκώνουν τρώγοντας και φτύνοντας τα κοινά σηψιασμένα μέλη<br />σε Σεπτεμβριάτικα πανηγύρια αυτοακρωτηριασμού<br />που θα χαράζουν θα χαράζουν<br />αυγές φεγγίτες μιας Ηούς του σκοταδιού<br />γύρω απ την κοινή θυμωνιά<br />να μπουμπουνίζει με παιδούδια σκιτσαρισμένα<br />σε χαρτί διπλωμένο<br />ψαλιδισμένο από δαγκαμένα γλωσσάκια εναγώνια<br />πρωτάκια να κρατήσουν τα χέρια ενωμένα<br />και να μυρίζει σάρκα το χαρτί κρέας καμένο μάνα και πατέρα <br />γιατί είναι μιλημένα τ’ ανθρωπάκια χέρια να μην αφήσουνε<br /><br />Ομάδα τώρα λίγο πριν το τέλος μάνα και πατέρα<br />σακατεμένη αλλά ομάδα η δεύτερη η αναπληρωματική<br />του πάγκου της λαϊκής να ψάχνει βλέμματα κι ιδρωμένα κούτελα<br />και καμι’ απαλάμη μπροστά να φωνάζει του πίσω έλα έλα<br />και τελειώνουμε<br />και να μην τελειώνουν τα στραβοπατημένα τα παπούτσια <br />και τα σκαμμένα τα χέρια<br />και τα κασόνια με τα χτυπημένα τα φρούτα τις ντομάτες τα λάχανα<br />ακουμπισμένα πίσω απ τους πάγκους να περιμένουν τους ξεκανεμένους<br />και να μην τελειώνει τ’αλισβερίσι<br />και το έλα έλα να πάρεις και μεσημέριασε<br />θα φύγουμε ετοιμαζόμαστε να φύγουμε<br />με δεκάδες μικρά μικρά καταραχτάκια πάνω απ τα κεφάλια μας<br />να χαϊδεύουν τ’ απόντα μέλη και να φουρφουρίζουν να φουρφουρίζουν<br />πλάι σε κρεβατούδια με σεντόνια τριζάτα να προσκαλούν<br />τις αρθρώσεις να πιάσουν τόπο, παραγώνι κουρασμένο<br />απ τους ψευτες καυγάδες<br />όπου λάχανα ντομάτες και σπανάκια απ ‘ αφορμή<br />έγιναν αιτία<br />π’ έπνιξε την ανάστροφη χούφτα της γύφτισσας<br />με φρέζες ρεγάλο, να λέει αντίο<br />στ’αδειανό πλαστικό πορτοφόλι<br />από συρμό άσπρο<br />του μεσημεριού της Τετάρτης<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4123928878027894722-1703967969849166055?l=roulakaramitrou.blogspot.com' alt='' /></div>roula karamitrouhttp://www.blogger.com/profile/00878799486603954605noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-4123928878027894722.post-24665196470477220752010-09-15T13:42:00.005+03:002010-10-07T23:09:29.388+03:00Έλα ομορφιά και θα σε πω ακόμη μια<br />ροδιά σελάχια και μεδούσες ναν μαβιές<br />λευτερωμένα απ' ορμήνιες<br />θα σου τα’ ανοίξω να τα θες<br />καθοδηγούμενα από μνήμες<br />μιας φύσης μάνας πουτανής<br />που τζάμπα θα σου δίνεται<br />σαν ξέσκεπος θα την επιεις<br />με ακριβές σταλιές ψυχής<br />ξύδι να στάζουνε, λαθιές<br />με αντιγύρισμα θωπιές<br />να μου ζηλεύεις<br />τα χείλια σα φουσκώνουνε <br />σε κύμα π’ αναδεύεις<br /><br />Έλα και θα σου έμπω ακόμη μια<br />να σε μαζέψω σα παιδί μ’ ανατριχίλα<br />μπας και ακούσουνε στην αντηλιά<br />πως ξέβρασες και σήμερα κοχύλια<br /><br />Έλα τη νύχτα τους αρμούς ν’ ανασκαλίσεις<br />και θα μ’αφήσω μισοχαϊδευτή<br />ματιά, μικρού σπουργίτη μαζωχτή<br />απ' το στεκούμενο να δραπετεύει ενοχική<br />νερό που έκλεβε της βρύσης<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4123928878027894722-2466519647047722075?l=roulakaramitrou.blogspot.com' alt='' /></div>roula karamitrouhttp://www.blogger.com/profile/00878799486603954605noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-4123928878027894722.post-39304177975836883142010-09-12T20:31:00.002+03:002010-09-14T21:36:24.751+03:00Άκου με δάσκαλε <br />και ίσως σ’απαντήσω<br />με κεια τη ροζ απολυτέ<br />κορούλα ευτυχία μας ξυπνήσω<br /><br /><br />πε πως σου κάθεται μετ’από δρόμο<br />σαργούδι αγιορείτικο, ένα και μόνο<br />με μαύρο σήμαδο στη μύτη<br />καθαρισμένο σ’από σπίτι<br /><br /><br />και κει που ρέει κράσος ξανθωπός<br />κι αρμύρα μπούκα στη μπουκιά, γιατρός<br />λες και νογάει η κυρα αύρα την κλεψιά<br />πετιέται μόρτης γάταρος σωστός<br />που ξέρει πώς μπουκιά πεσμένη<br />σημαίνει πλάκα λαδωμένη<br />συνεπαγόμενη το ειωθός<br />θα σου ξηγήσω μόνος<br /><br /><br />τρώει που λες, θέλει δε θε, σα γόνος<br />μι’ αφεντικό, μια δάχτυλα κελάρει<br />να που όντως πειναλέος, όμως<br />του πέφτει μια, σα να ρετάρει<br />έτοιμος είναι για αλέ<br />μα λέει ο σιτιστής, για δε<br />σου φεξε κι ας λεν λυπητερή<br />πολλές βολές τα μπάλωσε η καψερή<br />τ’ αφεντικό πλερώνεται<br />ως νεωτέρας, η λαδιά σου αθωώνεται<br />και πάει αμείλιχτη η ροζ απολυτέ<br /><br /><br />με δεύτερο ενσταντανέ<br />παπιοτσούρμο κουνιστό<br />του μαγερειού αγαπητό<br />την άμμο να κεντάει<br />μ’ αχνάρι που γελάει<br /><br /><br />τη μαίρη πόπινς πα στην άμμο να σκορπάει<br />με θέλω μύρια να τη σαβουρντάει<br />αχ κατά που μαιρούλα μου πααίνω<br />καν’ ομπρελίτσα μου να μη λαθαίνω<br />για κοίτα που με το τρεχιό μαθαίνω<br />κουάκ και που ναι το φαί<br />κουάκ μου λείπει και δροσί<br />και δε το εκεί ένα παιδί<br />κουάκ σα μένα πορπατεί<br /><br /><br />κι έν’ άλλο ασυνήθαγο<br />παπουτσωμένο, δεν κοτάει<br />τέτοι’ άμμο μπερδεψιάρικη<br />και θάλασσα κλαψιάρικη<br />πώς θέτε να κοιτάει<br /><br />μ’ αστέρια να της τάζουν<br />και φώτα τις ευχές ν’ αρπάζουν<br />μόν’ άμμο διηγητή και θάλασσα τραγουδιστή<br />αντέχει ετούτο το παιδί<br /><br /><br /><br />με του μπαμπά του τη φωνή<br />βαστώντας στου μπαμπά το χέρι<br />που ανακούρκουδα του τα υμνεί<br />σα να ταν άμμος μα και θάλασσα αστέρι<br /><br /><br />και όλα αυτά σε μία νύχτα ανακωχής<br />απ ‘ την αλάνα την εφηβική που με καλεί<br />καρέ καρέ να μου φωνάζουν το τραγούδι<br />να μας θυμίσω λύτρωσης στιγμές ζωής<br /><br /><br />και όλα αυτά σε μία νύχτα ανακωχής<br />για χάρη των δικών μας κοριτσιών της κυριακής<br />ναι δάσκαλε… μας έχουνε εκ γενετής<br /><br /><br />και όλα αυτά σε μία νύχτα ανακωχής<br />για κεια που ασπροντύνει δεσποσύνη<br />που ζήτησε σινέ πριβέ… το ροζ απολυτέ<br />με μιαν αειθαλή μαρκίζα να καλλιγραφεί<br />ωσότου ολαίματη η προσμονή ξαναφανεί<br />για κείνη, που μες στα φυλλοκάρδια θα κρυφτεί<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4123928878027894722-3930417797583688314?l=roulakaramitrou.blogspot.com' alt='' /></div>roula karamitrouhttp://www.blogger.com/profile/00878799486603954605noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-4123928878027894722.post-89349675341948823012010-09-08T15:45:00.001+03:002010-09-08T15:53:40.917+03:00Άι μαρή φουφούκα <br />μεγαλοκοπέλιασες<br />κι άρπαξες ντουντούκα<br />για όσα παραμέριασες<br /><br />και κεινα αφηνίασαν <br />τσιτάτα δεν ακούγαν<br />για υπόγειους άλλους θησαυρούς<br />βήτα απόδρασης προορισμούς<br /><br />Πήρες το δρόμο το δρομί<br />με μια λιγούρα ω τι ορμή<br />μην τ’ αρνηθεις μου το μαρτύρησε η οσμή<br />άσε το σάλιο που φιλάει καθ’ αρχή<br /><br />Σαν που αλλού έρμη φουφού<br />είπες στη θάλασσα να ρίξεις<br />ότι του καθρέφτη σου πολύ<br />ανέβαλλες να φτύσεις<br /><br />και να σου εκείνος να γελά<br />κάθε βραδιά και μ’άλλο<br />ψαροκεφάλι που επιπιλάς<br />σα ναν γλειψιό εν άλω<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4123928878027894722-8934967534194882301?l=roulakaramitrou.blogspot.com' alt='' /></div>roula karamitrouhttp://www.blogger.com/profile/00878799486603954605noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-4123928878027894722.post-44464797225814004742010-09-02T14:55:00.004+03:002010-09-02T15:34:43.204+03:00Ευριδίκη Άναξος Πέτρα Μυτιλήνης όβερ δωμάτια ενοικιαζόμενα 20 ευρώ για μέσα αυγούστου <br />όβερ θέα θάλασσα 15 λεπτα ποδαράδα όβερ ακύρωση όβερ τηλέφωνο οβερ για επιστροφή των <br />κατατεθειμένων χρημάτων οβερ ακούει; δροσούλα Σεπτεμβριάτικη ευριδίκεια οβερ <br />ακούει;Τη λε φω νο για επι στρο φη χρη μα των και πε ρα στι κα!!!Αρνείται οβερ και τα 50 ευρώ οβερ της προκαταβολής οβερ θα το πιούμε οβερ το κρασί μαζί οβερ για τα περαστικά όβερ όταν ξανάρθεις οβερ <br /><br />Ευχαριστώ οβερ που εν τω μέσω ναυαγίων οβερ και ποντικιών που εγκαταλείπουν τα μπατάρικα υπάρχεις οβερ αλλοτινή δικιά οβερ παραξενη οβερ<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4123928878027894722-4446479722581400474?l=roulakaramitrou.blogspot.com' alt='' /></div>roula karamitrouhttp://www.blogger.com/profile/00878799486603954605noreply@blogger.com7tag:blogger.com,1999:blog-4123928878027894722.post-29941570281862859442010-09-02T09:58:00.003+03:002010-09-22T18:31:10.909+03:00και μας ήκατσαν ζαμάνηδες ραγιάδες<br />π’ ακριβήναν οι παραδες<br />και φτηνήναν οι μπελάδες<br />κι άδειασεν ο καφενές<br /><br />ουλοι μάγκες το λοιπόνε<br />καμωνόταν τον καπόνε<br />σε ταβλάκι με κλικάκι<br />ευκολάντζα παρτιδάκι<br /><br />σε κερδίζω θα σε παίξω<br />με κερδίζεις θα την κάνω<br />ένα ασσοδυο παραπάνω<br />στη μανούλα μου θα τρέξω<br /><br />στη μανούλα αφασία<br />που μας τύλιξε μουγγή<br />σε φασκιά υπεραξία<br />με ταμάχι αντί ζωή<br /><br /><br />στη μανούλα αφασία<br />που ξινίλα υστερία μας εφόρεσε<br />με λυγμού οικονομία μας αφόρισε<br />σε μια νια πολιτισμένη λέει πορεία<br />με φτιαγμένη επιθυμία<br />μια μπλαζέ εφησυχία<br />ώσπου ο θάνατος να ρθει<br />να ζητήσει το γιατί<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4123928878027894722-2994157028186285944?l=roulakaramitrou.blogspot.com' alt='' /></div>roula karamitrouhttp://www.blogger.com/profile/00878799486603954605noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-4123928878027894722.post-25001321599206397332010-08-12T13:20:00.009+03:002010-08-26T17:57:52.575+03:00Χείλια καμένα<br />π’ αρμύρα εκβιάζουν<br />από κάθιδρες σιωπές<br />σύγκορμα νοτισμένα μαξιλάρια<br />σ’ανέστια λυγμικά επεισόδια<br />καρέ καρέ να διαβρώνουν<br />καθ’οδόν την πανοπλία<br />της πληγιασμένης μαναντρούς μου<br />ορφανορκισμένης να σταλάξει<br />θάλασσα πνιγμένη στα παιδιά<br />που γουβώσανε σε γέλια τα κουρέλια τους...<br />...του θέρους μου γυρνάσι και μυριώνουνε το άδραγμα<br />συνάζουν μου το κύμα<br />σαν τότε αδημονούσι<br />για βυθό γιοματάρη<br />απύθμενο<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4123928878027894722-2500132159920639733?l=roulakaramitrou.blogspot.com' alt='' /></div>roula karamitrouhttp://www.blogger.com/profile/00878799486603954605noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-4123928878027894722.post-37384983086748212642010-06-30T08:25:00.001+03:002010-06-30T08:27:41.892+03:00Ο σύλλογος γονέων του Ειδικού Δημοτικού Σχολείου<br />για παιδιά με αυτισμό στη Θεσσαλονίκη<br /> <br />σας προσκαλεί στην προβολή της ταινίας<br /> <br />"Ben X - ένας διστακτικός ήρωας"<br /> <br />την Τετάρτη 30.6.2010<br /> <br />στο θερινό κινηματογράφο Alex (Ολύμπου και Αγίας Σοφίας)<br /> <br />στις 9 και 30 πρώτη προβολή και στις 11 και 10 η δεύτερη<br /> <br /> <br /> <br />Μπορούμε όλοι μαζί<br />και με τη δική σας έμπρακτη αγάπη<br />να μεταμορφώσουμε<br />το καγκελόφραχτο μπαλκόνι του σχολείου μας<br />σε αυλή<br /> <br />Αγροτική Τράπεζα<br />Αρ. Λογαριασμού 0740101720647<br /> <br />Μαρία Χαριτίδου<br />Πρόεδρος του Συλλόγου Γονέων<br />Βάσω Γούναρη<br />Ταμίας<br /> <br />ΤΣΑΚΑΛΆΚΙΑ :)<br />ΕΜΠΡΑΚΤΗ ΑΓΑΠΗ ΔΗΛΑΔΗΣ:<br /> <br />ΤΟ ΑΚΟΎΜΕ<br />ΤΟ ΜΙΛΆΜΕ<br />ΕΡΧΟΜΑΣΤΕ<br />ΚΑΤΑΘΕΤΟΥΜΕ ΣΤΟ ΛΟΓΑΡΙΑΣΜΟ<br />ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΟΥΜΕ ΜΕ ΤΟ ΣΥΛΛΟΓΟ ΓΟΝΕΩΝ ΡΙΧΝΟΝΤΑΣ ΙΔΕΕΣ...<br /> <br />ΚΙ ΌΤΙ ΆΛΛΟ ΚΑΤΕΒΑΣΕΙ Η ΚΟΥΤΡΑ ΤΟΥ ΚΑΘΕΝΟΥ ΣΑΣ...ΚΑΝΟΥΜΕ!!!!<br /> <br />ΦΧΑΡΙΣΤΟΥΜΕ :)<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4123928878027894722-3738498308674821264?l=roulakaramitrou.blogspot.com' alt='' /></div>roula karamitrouhttp://www.blogger.com/profile/00878799486603954605noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-4123928878027894722.post-79198616052592777242010-06-07T07:20:00.002+03:002010-08-12T13:28:48.965+03:00γύρισμά σου <br />όσο μόνο κλαψουρίζω<br />πάλι λέξεις μ’αρτήματα<br />κόθαρο νερό και ξύδι<br />γονατισμένη χριστιανούλα<br />που τείνει ξετσίπωτα νιμμένα χέρια<br />σέναν ουρανό, ηλί για πόσο ακόμα συγχωρό<br />του τόσου αίματος<br />που κι απόψε<br />στάζει απ τις βρύσες μας<br />σπαταλημένη ενοχή<br /><br /><br />τσάκισμα του νου σου<br />τρομοκρατημένε δήμιε<br />αλαφιασμένη σκατόμυγα το νου σου!<br />περι σού για λίγη ουσίτσα<br />δωράκι θειούλη στ’ανθρωποπάζαρο<br />φύλακας του κώλου σου να μαι <br />που χέζει της συνείδησής μας τα κουφάρια<br />βορρά σε μιαν εγκόσμιας ακαθαρσίας βοθροθάλασσα <br />τάφο βδελυρό της δολοφονημένης μας ντροπής<br /><br />Το νου σου τρομοκρατημένε δήμιε<br />της ψυχής γυροβολιά σου<br />βουϊζω και γλείφω σε<br />λερώνομαι με ιδιοτέλεια γερασμένης τσατσάς<br />σε μπουρδέλο ξοφλημένο<br />αναμοχλεύοντας της νιας πουτάνας τους ριτζάδες<br />στη βρώμα να περσέψει<br />ωσότου κιαντέξουν κουμπίζουν μας τα σαθρά ντουβάρια<br />και μας χαλάσουν<br />γόνιμα γκρεμνίσματα να πετρώσουμε την υμέτερη θάλασσα<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4123928878027894722-7919861605259277724?l=roulakaramitrou.blogspot.com' alt='' /></div>roula karamitrouhttp://www.blogger.com/profile/00878799486603954605noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-4123928878027894722.post-530637086044482912010-05-29T22:05:00.002+03:002010-05-31T07:23:07.750+03:00τίπι τίπι ταπ<br />πουλάκια<br />μες στη ναιρημιά<br />βιολάκια<br /><br />διαλυμένου εμμονικά<br />τρακτεριού ροδάκια<br />ζουρ και φουρ και βουρ<br />ρωτάνε<br />χόρτο για νάνθεί<br />για να ‘ναι<br /><br />άκρων που δε φτάνε<br />νάμα της οργιάς.<br />Θύτης ο βοριάς<br />κλωτσάει<br />της παραφωνιάς <br />να πάει<br /><br />σε παρακουσμένες έλα μαρίνες<br />πα σε ρέκλες και βιτρίνες<br />σε σκουπίδια σε πλακάκια<br />σα λουμίνια τραπεζάκια<br />ξομπλιασμένες μας μυρσίνες<br /><br />φαπ και μπαπ και γκνταπ<br />να βάνει<br />πα στην ασχημιά<br />χαρμάνι<br />χώμα ν’αλυχτά<br />να γιάνει<br />νόχι μια στριγκλιά<br />να ράνει <br /><br />το μαράγκιο το γεράνι<br />βούι βούι βαπ<br />γεράκι<br />μπι κεράς γιαπί<br />βάμμα ανθρωπινό<br />φωσάκι<br />γούριο δειλινό<br />στης ληθιάς μας το κοράκι<br /><br />τίπι τίπι ταπ<br />κι όμως αντηχεί<br />δε το να σταθεί<br />αχ νά κει<br />τίπι τίπι ταπ <br />λαφράκι<br />τίπι τίπι ταπ<br />φοβιάκι<br />τρεις βολές μπουρδουκλωίσιες<br />τσόφλιες προσευχές πλαϊσιες <br />τίπι τίπι ταπ<br />γλυτώνει<br />τούτου του καιρού<br />κι ορθώνει<br />κλάμμα τ' αγεριού<br />να σώνει<br />κόντρα άλλο μη ζαλώνει<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4123928878027894722-53063708604448291?l=roulakaramitrou.blogspot.com' alt='' /></div>roula karamitrouhttp://www.blogger.com/profile/00878799486603954605noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-4123928878027894722.post-57044186571684596422010-05-28T15:11:00.001+03:002010-05-28T15:14:21.930+03:00ήταν τόσο ακριβό το πλήρωμα του άλεκτου<br />πολυαγαπημένο μου μουροσέληνο<br />που τώρα μ’ένα βήχα μόναχα<br />γαμωσύζυγο πιστόνε<br />φτύνω ακαταπαύστως κιτρινοπράσινα φλέματα <br />γαριασμένα αθήλυκα στρωσίδια<br />εις μίαν ευκοίλια φουσκοχύλικη παρωδίτσα<br />του εφηβικού γδαρμένου γκομενεδύου μου<br />φυτεμένο αδά που θέση θα πρεπε<br />στο ραγαδιασμένο κατσάκη λαιμό μου<br /><br />μας είχα θυμάσαι;<br />όμως... άσπρη, καταφυγή υποσχεθεί<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4123928878027894722-5704418657168459642?l=roulakaramitrou.blogspot.com' alt='' /></div>roula karamitrouhttp://www.blogger.com/profile/00878799486603954605noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-4123928878027894722.post-66836445801433829442010-05-27T21:53:00.003+03:002010-05-27T22:36:59.826+03:00Άναυδος κι ερωτησάκιας μια ζωή. Τι έγινε ρε παιδιά πότε, πώς, πούουουου ου ου; Πού το καημένο το κορκοδειλάκι, σαν πούυυυυ (πάμε με το ένα δύο τρία λέμε…ενωμένα τα χειλάκια και απορία στο μάτι μέχρι να σκάσει γάιδαρο και πουουουου ούλοι μαζί για συμπαράσταση) έγινε το κακό και δεν το πήρα πάαααααλι χαμπάρι; Και πότε ρε θεέ πότε με τη φορέσανε και κιχ δεν είπα; Και γιατί βρε μάνα εσύ που όλα τα με ξέρεις και όλα τα συ λέω γιατί ενώ με είπανε μόδα είναι το χαμηλοκάβαλο τώρα μη τον επιάνουνε κι ας πρόσεχες μη λιένε;<br />Πε με ρε μάνα έγινε κάτι και δεν κατάλαβα μίλα ρε μάνα μίλα ρε μάνα πατρίδα βάλε βουνά καμμένα και θάλασσες βρώμικες και δρόμους σκοτώστρες και γιοφύρια διακοσμητικά βάλε γυναίκες ξεμυαλιασμένες και άντρες ξέστρωτους παιδούδικη καβούρικη ψυχή όση σαπόμεινε και ιστορία θολή και γινάτι ατόφιο, βάλε φωνή και κύμα νακούσω πώς, που, πότε, γιατί πάλι σάφησα χαρτογιατάκικό μου καραβάκι να σε μακελέψει ημιαπασχολειό χαρτογιακάκικο σε μια φωτοτυπία της Τετάρτης που σουπιάζει τα μαγιάτικα θαλασσόρεινα θαλασσάρικα θαλασσιανά θαλασσένια θαλλασάκουστα θαλλασσάφερτα θαλλασσάπικρα θαλλασσάκρυβα θαλλασσάτρεμα θαλλασσάκλαφτα θαλλασσάκλειστα θαλλασσάπνιχτα θαλλασσακραύγατα θαλασσάπνιγα θαλλασάλιγα θαλλασσαδιάβαστα θαλλασσαγγέλητα θαλλασσαγέννητα θαλασσαδιάβατα θαλλέσωδιάλεχτα θαλλασούδικα<br />θαλασσοδρόσερα θαλασσάρμυρα θαλασσάκικα θαλασσομουρμούρικα θαλασσίζικα θαλασσαλάχεια θαλλασυστέρικα θαλασυστερικάαααααα θαλλασάλεχτα θαλλασαστέρινα θαλλάσδικα θαλλασίδικα θαλασσάδικα θαλασσαλλότινα θαλασσάρικα θαλασσιάτικα θαλάσσινα θαλλάσσιμα θαλασσικά… μωρέ τοπία… τόπια…μπάλλες χορταρισιες ολόδροσες τις λήγει με το έμπα τις λίγει άπρεπα σε σανόμπαλλες για τον στάβλο των –ιμών, -ινών, -ικών σας<br /><br />αρμύρα μύρισε άφοβιο χαρτογιατάκικό μου καραβάκι<br />και δάγκανε ότι σου στερεί γιανοκαλοκαιράκι<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4123928878027894722-6683644580143382944?l=roulakaramitrou.blogspot.com' alt='' /></div>roula karamitrouhttp://www.blogger.com/profile/00878799486603954605noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-4123928878027894722.post-72466974350577834902010-05-21T20:47:00.002+03:002010-05-21T21:56:42.856+03:00πίσω σε μάστορα το φτιάμα<br />μ'ανασαιμιά του το γινάτι<br />κι αποκοτιά για γαϊτανάκι<br />πίσω στης Μιχαλούς το τάμα<br /><br /><br />δε θέλει λόγια περιττά<br />μον βλέμμα τώρα αρχινά<br />στον έσω τον καθρέφτη<br />και κόρνες φώτα γρηγοριές<br />θα ψάχνουνε το φταίχτη<br /><br /><br />τους πρέπει ναι, απιδιακή<br />του σάκου στα φανάρια απορία<br />να λυτρωθούνε με την έτσι υστερική<br />ανάπηρη οπισθενοπορεία<br />με μάτια χέρια μύτες και αυτιά<br />από γλαστρόνια σ'αχρηστία<br />γατόνια να φερμάρουνε με τράκα ιστορία<br /><br /><br />και να ναι λέει στον οχτώ<br />τ'αδήφαγο μιλέτι<br />οι νιοδηγοί τρακαριστές<br />μια νέα φτιαξη αναρχικοί<br />και να ναι λέει στον οχτό<br />μια νέα τάξη ατυπική<br />οπισθενάκηδες θεραπευτές<br />με φάρσα να γδικιούνται το κουρμπέτι<br /><br /><br /><br />πίσω σε πακέτο κόκκινο<br />με ζεϊρια νέτα σκέτα<br />πίσω σε ζωή βεντέτα<br />ν'αχειλίζει τι μποέμ δεινό<br />με μπερεδάκι τη ναυτία<br />και μπόρσα μερακλίδικη<br />πολυαισθητηριακή αναπηρία<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4123928878027894722-7246697435057783490?l=roulakaramitrou.blogspot.com' alt='' /></div>roula karamitrouhttp://www.blogger.com/profile/00878799486603954605noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-4123928878027894722.post-71425035245544884902010-05-20T11:28:00.001+03:002010-05-20T18:50:21.190+03:00Θα ταν ορκισμέ… ένα τα καημένα<br />Κάμια δέκαριά πε… εδιά κυρά δασκάλα<br />κάμια δέκαριά πε… εδιά<br /><br />πάνε στη δασκά...άλα τη δασκάλα<br />να της κλέψουν δυο φι…ιλιά κυρά δασκάλα<br />να της κλέψουν δυο φι…ιλιά<br /><br />κείνη δεν εδέ…έχθη κυρ δασκάλα<br />και της κόψαν τα μα…αλλιά κυρά δασκάλα<br />και της κόψαν τα μα…αλλιά<br /><br /><br />Δημοτικό κάπου απ τα Γιάννενα ή κατά κει τάκουσα εγώ...όποιος όποια ξέρει κάτιτις παραπάνω ας πει :)<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4123928878027894722-7142503524554488490?l=roulakaramitrou.blogspot.com' alt='' /></div>roula karamitrouhttp://www.blogger.com/profile/00878799486603954605noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-4123928878027894722.post-30432488519836757602010-05-19T13:48:00.006+03:002010-05-19T18:33:17.112+03:00Μεταξύ μας, μας ελέμε<br />τα στραβούλια τα κυ χνάκια<br />που ακόμα πάλι θέμε<br />ζωγραφίζοντας κυ χλάκια<br />από κάπου να πιαστούμε<br /><br />και βάϊζει και βάϊζει<br />στραβά ζαβά πατούμε<br />μονόπατα στη λάσπη<br />και εχ και εχ και εχ<br />ξανά μανά στενούμε<br />σχολειό να μας αδράχτει<br /><br />σε μια ρασμίνα εχ δρομή<br />που έχ θεση δε θα ζητάει<br />με ρόδινο να εχ τελεί<br />το κ που εκλεκτεί<br />για χ που κομποδένεται<br />σε ένα λαιμοτράγουδο<br />και όλο εβηχάει<br /><br /><br /><br />για τη Νεφέλη, τραγουδάκι Αναστασίαααααα<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4123928878027894722-3043248851983675760?l=roulakaramitrou.blogspot.com' alt='' /></div>roula karamitrouhttp://www.blogger.com/profile/00878799486603954605noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-4123928878027894722.post-82158753048682298882010-05-18T07:30:00.005+03:002010-05-20T08:08:23.063+03:00Λάλα το ρε λάλα το<br />το έρμο το ανάλατο<br />αφού το τρώεις άτρωτε<br />κατά τη σε αμάσητε<br /><br />μπορδούφαγε κατά τη με<br />περιφραγμένε ρεμπεσκέ<br />με σερνικομανιών το παιδοκόπι<br />που απ τα ψε ανακαλύψανε το φαγοπότι<br /><br />και μπούρδου μπούρδου πέρδονται<br />απ το φαφούτικό τους στόμα<br />και λούρου λούρου ούρλιουνται<br />γραβατωμένες προσευχές<br />νερουλιασμένες προτροπές<br />παντάπιστοι πως εξεχνά<br />ακόμα λίγο, μια φορά<br />ο καλτ εικόνα ζελεγιός<br />ο εν προσομοιωτή λαός<br />το καθ'υπόταξη γρεκό<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4123928878027894722-8215875304868229888?l=roulakaramitrou.blogspot.com' alt='' /></div>roula karamitrouhttp://www.blogger.com/profile/00878799486603954605noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-4123928878027894722.post-5205901531397645822010-05-15T12:11:00.011+03:002010-05-17T07:49:50.098+03:00Πόσο ζωένια<br />στα μπούτια απέραντη<br />ανάσα στη σέλα έχω χύσει<br />να στανιάρω μυρωδάκι<br />απ'αλώνι αζύγιαστο<br />μονονταούλικο μαχόνι<br />στου βρακιού μου το καθημερνό<br />εν μύδρω μαρκόνι<br />που στ'αλογα ρυθμεί<br />επιστροφή<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4123928878027894722-520590153139764582?l=roulakaramitrou.blogspot.com' alt='' /></div>roula karamitrouhttp://www.blogger.com/profile/00878799486603954605noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-4123928878027894722.post-23886830797997029342010-05-12T18:25:00.005+03:002010-05-13T18:15:33.967+03:00σα στην πλατεία, στα τελειώματα<br />μιας εθνικής γιορτής<br />με μιαν ανάσα ναι, μιαν όχι<br />της δασκαλίτσας που δεν προκάμει<br />σειρά να βάνει μετά το μπισκοτολούκουμο<br />στα άρτι παρελαύνοντα ιδρωμένα μέτωπα<br />καθώς, με μια ξεκαρδισμένη αγωνία<br />πηλαλάνε για τη βρύση<br />που ταϊζει το κακό... να πάει καλιά του<br />έτσι ρίμα να φτιάεις<br />να λέεις μου να τραγουδάω<br />άμαν οξωνοιαστείς<br />και στην τρεχάλα παραβγείς<br />τ'οφτό ξεδιαλεγούδι<br />που 'ρχεται πάντα σε στιγμή<br />που απαρατά σου το τραγούδι<br /><br />εσύ για σέ<br />ιδιότροπέ μου εαυτέ<br />μπάλα κι ανασταρούδι<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4123928878027894722-2388683079799702934?l=roulakaramitrou.blogspot.com' alt='' /></div>roula karamitrouhttp://www.blogger.com/profile/00878799486603954605noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-4123928878027894722.post-7418342515452091832010-05-09T09:10:00.006+03:002010-05-20T08:10:32.404+03:00και στήσου επιτέλους<br />στήσου μουνούχικο ηλεκτρονικό περίττωμα<br />πάρε πίσω τ’αρχίδια σου απ τα κεφάλια μας<br />βαρέθηκα να τα γλύφω<br />μαζί μ’όλα τ’ ανεκδίηγητα τα δίποδα τα χαλασμένα<br />τη γλώσσα μου βρωμίζουν <br />πάρτα και χώσε τα στο στόμα μου βαθιά<br />κάνε με να έχω άδικο<br />κάνε με να το βουλώσω<br />χώρισέ μας,γίνε μου άδικος...χώ ρε σέ με<br /><br />κράτα απ τους λυγμούς μου<br />εδώ στην τελευταία ξέρα<br />σβέρκος γίνε σου λύκου γκιαούρη<br />σβήσε, σβήσε τ’ άνδρόγυνα λόγια μου<br />κανκάγιες άσκημες γριές<br />ανάξιες κι ανάπυρους να μας μεγαλώσουν<br />και προπάντων άρπαξε απ τα χέρια τους το γόνο σου<br />το θεό μας δευτέρωσε αδακά<br />στον πάτο της εθιμικά κληρονομημένης συναλλαγής<br />παγώσαμε... τώρα<br />φύσηχτον ξανά στα στήθια μας<br />να τον κοιμήσουμε… μαζί για λίγο<br />για λίγο μ’έναν ύπνο κουρνιαχτό<br />που θα ξεθάψει τ’ όνειρο<br />όπου όλα τα στήθια θα βάνουν πλάτη για τα νώτα<br />για λίγο, για λίγο… κουκούλι μεταξένιο να ντυθούμε<br />για κειο τ’αθερινάκι που τη λαχτάρα αρνήθηκε<br />τόσα χρόνια στο πευκί παρατημένο, κάμπιες να μας ζωγραφίζει<br /><br />όμως εσύ σήκω, κράτα απ τους λυγμούς μου και σήκω <br />εγώ θα του νανουρίζω τη συγγνώμη μας<br />σήκω να χωματιάσεις ξανά τα νύχια σου<br />να ιδρωθείς χέρια κουπιά, ασβεστωμένα <br />που σκάβουνε στα πίσω νερό να φέρουνε <br />κράτα απ’ τους λυγμούς μου<br />εδώ στην τελευταία ξέρα<br />μα πριν, σύμμασε όλες τούτες<br />πάνω πάνω είναι,πάνω μας<br />μας γελάνε τρώγοντας μας<br />μια μια τις υποθήκες του αέρα μας<br />που σκούζουνε κι άλλο κι άλλο<br />πουληθείτε οι σκρόφες<br />όλες οι γρήγορες εύκολες αυτόματες απεριόριστες<br />πλαστικές αλμπενίδικες δανεισμένες ανίδρωτες <br />φιάκικες αρυμαλλούσες ευκαιρίες μας<br />κακόμοιρες αποδείξεις της συνενοχής μας<br />πέτα τες έξω<br />καθάρισε το σπίτι μας<br />κράτα σου λέω απ τους λυγμούς μου<br />εδώ στην τελευταία ξέρα<br />να θυμηθούμε ουρανό κι αέρα<br />και σφάξε τες στο γόνατο<br />αίμα απενοχής να τρέξει<br />να μας πιστέψει το ψαρόπουλο<br />να ματασπαρταρήσει<br />κύμα ορεγόμενο <br />ευλαβικός οδηγητής στα μέσα μας τραγούδια<br />κόκκινους από την τελευταία ξέρα<br />στα νερά μας, γέννα να μας κλέψει<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4123928878027894722-741834251545209183?l=roulakaramitrou.blogspot.com' alt='' /></div>roula karamitrouhttp://www.blogger.com/profile/00878799486603954605noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-4123928878027894722.post-6291209824975196322010-05-07T07:27:00.013+03:002010-05-08T16:14:38.868+03:00παλεύω με τις πόρτες<br />ελλείψει δέντρων<br />διεκδικώντας ένα όριο<br />διαφυγής απ' τ'ανοιχτό<br />να βυζάξω<br />να παίξω στα σάλια μου<br />να κατουρήσω <br />να χέσω<br />να μαλακίσω<br />να πλύνω,για μια φορά να πλύνω<br />τον αυτισμό μου<br />σ' αγάλλιαγα χάδια<br />βάφτισης μαγδαληνής<br />γράφοντάς τον στους τοίχους<br />με σακατεμένη αξιοπρέπεια <br />σκύλο να θυμίσω<br />που περιχαρακώνει<br />παιδί που καταπίνεται<br />άνθρωπο να θυμίσω<br />που ντρέπεται<br />τη γλιτσερή φτήνια<br />της άρριζης κανονικότητά σας<br />άφωνο στην ελαφράδα του τρόμου σας<br /><br />άνθρωπο να θυμίσω άλλον<br />που θέλει πίσω την πορεία και τα πόδια του<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4123928878027894722-629120982497519632?l=roulakaramitrou.blogspot.com' alt='' /></div>roula karamitrouhttp://www.blogger.com/profile/00878799486603954605noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-4123928878027894722.post-14993333327622338252010-05-07T00:21:00.001+03:002010-05-07T07:16:41.559+03:00Κουνάει θες δε θες<br />η μέρα τα γοφιά της<br />ρουφάει σε στα ξαφνικά<br />με βλέμματα απόμαχα<br />στα πεζοδρόμιά της<br /><br /><br />Εδώ στων μοναχών τα ρείθρα<br />αρπάζει σε απ τους καθρέφτες<br />ανέτοιμου θανάτου ρήτρα<br />ποδένει σου τους κλέφτες<br /><br />κατάδικους και στους φιλεύει χρόνια<br />απ ’των παιδιών τσαλακωμένες σαϊτιές<br />απαρνημένες των ψυχών τους μυρουδιές<br />που τις αφάνισες με τούτη την εμετική κολόνια<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4123928878027894722-1499333332762233825?l=roulakaramitrou.blogspot.com' alt='' /></div>roula karamitrouhttp://www.blogger.com/profile/00878799486603954605noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-4123928878027894722.post-80228528454123102362010-05-06T00:31:00.001+03:002010-05-06T00:34:39.604+03:00<a href="http://pentanostimi.blogspot.com/">Απ την Πεντανόστιμη</a><br /><br /><br /><br />Γυρισα αργα σπιτι,εχοντας ζήσει το τραγικο γεγονος της δολοφονιας των τριων εργαζομένων στη ΜΑΡΦΙΝ και τη μεγαλειώδη διαδηλωση.Ακουσα απο την ΤV πολλά σενάρια.<br />Ειμαι θλιμένη,ανοιγω το μειλ μου και βρισκω την παρακάτω επιστολή-<br /><br /><br /><br />καταγγελια εργαζόμενης στη ΜΑΡΦΙΝ<br /><br />"Νιώθω υποχρέωση απέναντι στους αδικοχαμένους συναδέρφους μου να πω αυτές τις αντικειμενικές αλήθειες. Στέλνω αυτό το μύνημα σε όλα τα μέσα ενημέρωσης και όλα τα ενημερωτικά sites. Όποιος έχει ακόμα συνείδηση, ας το δημοσιεύσει. Οι υπόλοιποι ας συνεχίσουν να παίζουν το παιχνίδι της κυβέρνησης.<br /><br /><br />● Η πυροσβεστική υπηρεσία δεν έχει δώσει έγγραφη άδεια για το συγκεκριμένο κτίριο, η συμφωνία ήταν κάτω από το τραπέζι, όπως άλλωστε γίνεται πρακτικά με όλες τις επιχειρήσεις και τις εταιρείες στην Ελλάδα.<br /><br />● Το συγκεκριμένο κτίριο δε ...<br />διαθέτει πυρασφάλεια και πυροπροστασία, ούτε μελέτη ούτε εγκατάσταση, δηλαδή ψεκαστήρες οροφής, εξόδους διαφυγής, πυροσβεστικές φωλιές. Μόνο φορητούς πυροσβεστήρες, οι οποίοι φυσικά δε μπορούν να αντιμετωπίσουν μια εκτεταμένη πυρκαγιά σε ένα κτίριο φτιαγμένο με προ πολλού ξεπερασμένες προδιαγραφές ασφαλείας.<br /><br /><br />● Κανένα κατάστημα της τράπεζας δε διαθέτει προσωπικό εκπαιδευμένο στην αντιμετώπιση πυρκαγιών. Ούτε καν στη χρήση των λιγοστών πυροσβεστήρων. Η διοίκηση προφασίζεται πάντα το κόστος και δεν κάνει ούτε στοιχειώδεις κινήσεις για να προφυλάξει το προσωπικό.<br /><br /><br />● Ποτέ δεν έχει γίνει άσκηση εκκένωσης οποιουδήποτε κτιρίου από τους εργαζόμενους της τράπεζας ούτε έχει γίνει σεμινάριο από πυροσβέστες, ώστε να δοθούν οδηγίες για τέτοιες καταστάσεις. Οι μόνες ασκήσεις που έχουν γίνει στη Mafrin Bank είναι για σενάρια τρομοκρατικών ενεργειών και διαφυγή των μεγάλων κεφαλιών της τράπεζας από τα γραφεία τους.<br /><br /><br />● Το συγκεκριμένο κτίριο δεν είχε ειδική πρόβλεψη για φωτιά, παρόλο που λόγω η κατασκευή του είναι πολύ ευαίσθητη κάτω από τέτοιες συνθήκες και παρόλο που ήταν γεμάτο με υλικά από πάνω μέχρι κάτω. Υλικά που παίρνουν φωτιά πολύ εύκολα, όπως χαρτί, πλαστικά, καλώδια, έπιπλα. Το κτίριο αυτό αντικειμενικά είναι ακατάλληλο για χρήση σαν τράπεζα λόγω της κατασκευής του.<br /><br /><br />● Καμία ομάδα προσωπικού ασφαλείας δεν έχει γνώση πρώτων βοηθειών και πυρόσβεσης, παρόλο που πρακτικά του ανατίθεται με προφορική εντολή κάθε φορά να προστατέψει το κατάστημα. Οι τραπεζικοί υπάλληλοι καλούνται να γίνουν πυροσβέστες και σεκιούριτι ανάλογα με τις επιθυμίες του κάθε κ.Βγενόπουλου.<br /><br /><br />● Τα στελέχη της τράπεζας απαγόρεψαν κάθετα και κατηγορηματικά στους εργαζόμενους να φύγουν, παρόλο που οι ίδιοι το ζητούσαν επίμονα από νωρίς το πρωί, ενώ επέβαλλαν στους εργαζόμενους να κλειδώσουν τις πόρτες και επιβεβαίωναν συνέχεια τηλεφωνικά το κλείδωμα του κτιρίου. Όποιος φύγει να μην έρθει αύριο για δουλειά, ήταν η μόνιμη απειλή. Τους έκλεισαν ακόμα και την πρόσβαση στο διαδίκτυο για να μην επικοινωνούν με τον έξω κόσμο.<br /><br /><br />● Εδώ και μέρες επικρατεί πλήρης τρομοκρατία στην τράπεζα σχετικά με τις κινητοποιήσεις, με την προφορική προσφορά "ή δουλεύεις ή απολύεσαι".<br /><br /><br />● Οι δύο αστυνομικοί της ασφάλειας που δουλεύουν στο συγκεκριμένο κατάστημα για τις ληστείες δεν εμφανίστηκαν σήμερα, παρόλο που τα στελέχη είχαν υποσχεθεί προφορικά ότι θα τους φέρουν εκεί.<br /><br />Επιτέλους κύριοι, κάντε την αυτοκριτική σας και σταματήστε να περιφέρεστε παριστάνοντας τους σοκαρισμένους. Είστε οι υπεύθυνοι για αυτό που έγινε σήμερα και σε κάποιο ευνομούμενο κράτος (σαν κι αυτά που κατά καιρούς χρησιμοποιείτε σαν παράδειγμα από τηλεοράσεως) θα ήσασταν ήδη κρατούμενοι για τις παραπάνω πράξεις. Με δόλο έχασαν τη ζωή τους οι συνάδερφοί μου σήμερα. Δόλο της τράπεζας και του κ.Βγενόπουλου προσωπικά, που έδωσε εντολή, όποιος δε δουλέψει να μην έρθει αύριο στο γραφείο."<br /><br />[συμφωνα με πληροφορίες οι υπάλληλοι στη Marfin του συγκεκριμενου καταστήματος παρακαλούσαν απο τις 12 να φύγουν φοβουμενοι ενδεχόμενα επεισόδια. Διευθυντικό στέλεχος που βρισκόταν σε άλλο κατάστημα τους το απαγόρευσε. Οταν επεσαν οι μολότοφ οι υπάλληλοι άρχισαν να...<br />ανεβαίνουν προς τα πάνω. Υπήρχε μια σιδεριά και ήταν κλειδωμένα και δεν υπήρχε έξοδος κινδύνου. Οι υπάλληλοι ένας ένας πηδούσαν απο τον φωταγωγό σε διπλανά κτήρια, στην Costa Boda και στο Βασιλόπουλο για να σωθούν αλλά οι 3 δεν πρόλαβαν, πέθαναν απο τις αναθυμιάσεις."]<br /><br />ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ ΤΗΣ ΟΤΟΕ[απο τα ΝΕΑ]<br /><br />......«Οι φυσικοί αυτουργοί πρέπει να βρεθούν και να τιμωρηθούν παραδειγματικά. Οι ηθικοί αυτουργοί, όμως, πρέπει να αναζητηθούν στην ασκούμενη πολιτική, στην επιχειρησιακή στάση της αστυνομίας αλλά και στις διοικήσεις των Τραπεζών που με την εκβιαστική τους πρακτική εμποδίζουν τη συμμετοχή των εργαζομένων στις κινητοποιήσεις και με την ανευθυνότητά τους δεν λαμβάνουν έγκαιρα όλα τα απαραίτητα μέτρα ασφαλείας, για να προστατευθούν οι ανθρώπινες ζωές των εργαζομένων και των πολιτών στα τραπεζικά καταστήματα, που αποτελούν γνώριμους και διαχρονικούς στόχους σε όλη την διαδρομή που ακολουθούν κάθε φορά οι εργατικές πορείες και οι διαδηλώσεις.»<br /><br /><br /><br />δεν ξερω τι να πω<br />πικρα,θλιψη,θυμος,δεν μπορω να αναλυσω πολιτικά τα γεγονότα παρα μονο να φερνω στο μυαλό μου ''ποιος οφελειται απο αυτη τη δολοφονια??????''<br />δεν θελω να γραψω τιποτε άλλο.αργότερα ισως<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4123928878027894722-8022852845412310236?l=roulakaramitrou.blogspot.com' alt='' /></div>roula karamitrouhttp://www.blogger.com/profile/00878799486603954605noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-4123928878027894722.post-25681193550727552362010-05-06T00:05:00.003+03:002010-05-06T00:14:56.011+03:00Γλωσσοϊστορία<br /><br />Παλιοί αναρχικοί-2008 νεοαναρχικοί-κοινοί εγκληματίες του ποινικού δικαίου ή εγκληματίες του κοινού ποινικού δικαίου…μη του φάμε και το δίκαιο, δεν είμαι και καλή στο μάθημα<br /><br />Αριθμητικούλα<br /><br />4 νεκροί 20 δέντρα 3 κάδοι 1 απορριμματοφόρο 2 μηχανάκια σαρώματος και καμπόσα πεζοδρόμια , πολλά πάντως γιαυτό και δεν είχε προλάβει να τα μετρήσει…ούλα μαζί ανθρώποι δέντρα μηχανάκια πλάκες ούλα μαζί…κι ο μουρόχαβλος χώρια να μετράει<br /><br /><br />Δράση και φυσικά συναίνεση<br /><br />Με τη μάπα κατακόκκινη όσο και το βιζόν,ναι βρε θυμώνουν κι αυνά, …η κυρα Μάρω έσκασε απ το κακό της...<br /><br /><strong>Επιτέλους όλοι ξέρουμε τα στέκια τους…να μη μείνει κολυμπηθρόξυλο όρθιο σήμερα το βράδυ!</strong><br /><br /><br /><br /><br />Μιαν αλήθεια που πονάει 4 ζωές στο σφυρί, μουτζουρωμένη από πολύ προσεκτικά θολωμένη διατεταγμένη υπηρεσία με στόχο ποιος ξέρει άλλες πόσες<br /><br />Ήρθε μια γρία απ την πόλη κι έφερε το χάσι χάσι Παναγίτσα μου να χάσει<br /><br /><br />Άιντε και τραγουδώντας να ξεκουβαλάμε αδέρφια γι' απέναντι<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4123928878027894722-2568119355072755236?l=roulakaramitrou.blogspot.com' alt='' /></div>roula karamitrouhttp://www.blogger.com/profile/00878799486603954605noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-4123928878027894722.post-72146668654415422292010-05-01T20:51:00.003+03:002010-05-01T21:42:16.912+03:00Πηγαίνει μια χρονία κλινίρης σένα χαροψυχολόγο να τη βοηθήσει ν'αρματωθεί για ν'αντιμετωπίσει το επερχόμενο μοιραίο.<br />Αμμόλουτρα κυρία μου,αμμόλουτρα πολλά... πρωί μεσημέρι βράδυ...συνηθάει ο άνθρωπος<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4123928878027894722-7214666865441542229?l=roulakaramitrou.blogspot.com' alt='' /></div>roula karamitrouhttp://www.blogger.com/profile/00878799486603954605noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-4123928878027894722.post-57645689328584678432010-04-11T01:45:00.003+03:002010-04-11T11:56:14.152+03:00Λυπήσου ότι<br />απ' όνειρο σε μένα<br />και πες, πες μου πώς<br />ξημέρωνές το<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4123928878027894722-5764568932858467843?l=roulakaramitrou.blogspot.com' alt='' /></div>roula karamitrouhttp://www.blogger.com/profile/00878799486603954605noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-4123928878027894722.post-5854643392347291062010-04-10T23:25:00.000+03:002010-04-10T23:26:21.642+03:00Για δυο μονάχα<br />μόνο δυο<br />στιγμούλες φτερωτές<br />από μια μονάχα <br />μόνο μια<br />μωρουδιακή αποθυμιά<br /><br /><br />σκόρπισε η υπομονή<br />χέρια να θυσιάζει<br />σε στέρφας πόλης το κορμί<br />που την αυγή εξουσιάζει<br /><br />εσκύλιασέ μου τόνειρο<br />κι εκδίκηση ζητάει<br />σ’ότι απ των ανθρώπων<br />τόσονα στη θάλασσα μιλάει<br /><br /><br />Μα λίγεψάν μας τα νερά<br />απόνερα ξεβράζουν<br />κιοτήδων σπόρο μουχλιακό<br />που έλλογα σπαράζουν<br /><br /><br />Κουλουριαστήκαν τα μωρά<br />τρώνε απ το γέννημά τους<br />κι η αποθυμιά αγριεύτηκε<br />απ το περίσσεμά της<br />κινά και πνίγει τ’άλογο<br />στο μυριανάθεμά της <br /><br /><br />για δυο μονάχα<br />μόνο δυο γαλήνης<br />υποψίες<br />από μια μονάχα <br />μόνο μια<br />πατρίδας εξορία<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4123928878027894722-585464339234729106?l=roulakaramitrou.blogspot.com' alt='' /></div>roula karamitrouhttp://www.blogger.com/profile/00878799486603954605noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-4123928878027894722.post-16745145151191179152010-04-09T12:25:00.001+03:002010-04-10T15:38:31.996+03:00νάνι νάνι το βρεφούδι’μ νάνι<br />κι όπου του πονεί να γιάνει<br /><br />κι αν τα ματούδια του πονούν<br />να βρεις χελδόνα να τακούσει<br />άνοιξη να τους κρούσει<br /><br />κι αν τα χερούδια του πονούν<br />ταξιδευτή θαλασσινού να πεις<br />ανάσα να τους πέμψει<br /><br />κι αν κείνοι οι ώμοι του πονούν<br />ήλιο κουβαλητή να στείλεις του<br />μ'αχτίδες το φορτιό να του ζεστάνει<br /><br />κι αν αδακά καημός δονεί του<br />το στηθάκι <br />μανούλα να πλεχτείς του<br />στεφανάκι<br />μυριόφορο του ύπνου καραβάκι<br /><br />νάνι νάνι το βρεφούδι’μ νάνι<br />κι όπου του πονεί να γιάνει<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4123928878027894722-1674514515119117915?l=roulakaramitrou.blogspot.com' alt='' /></div>roula karamitrouhttp://www.blogger.com/profile/00878799486603954605noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-4123928878027894722.post-76975680937129931352010-04-09T12:23:00.001+03:002010-04-09T12:23:49.083+03:00Σκούζαμε όλη νύχτα<br />αυτοί δυο μόνη εγώ<br />άνοιξη ζώντων<br />και ημιθανών ζώων<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4123928878027894722-7697568093712993135?l=roulakaramitrou.blogspot.com' alt='' /></div>roula karamitrouhttp://www.blogger.com/profile/00878799486603954605noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-4123928878027894722.post-36414905855640105552010-04-09T01:08:00.001+03:002010-04-09T01:08:50.170+03:00Δε θασχοληθεί η ζωή αδερφέ<br />με τις πάνες δυο σκατωμένων<br />σαραντάχρονων μωρών<br />που αλληλοπασαλείβονται<br />ούτε μια φτυσιά δε θα χαλαλίσει<br />απαρχής ήξερε που μας εμπιστεύτηκε<br />στη μανούλα και στον πατερούλη<br />που να λέμε του γονιού το δίκιο<br />δε μας γάμησαν ασάλιωτους<br /><br />Τραγούδα όσο μπορείς αδέρφι<br />όσο πιο δυνατά μπορείς σου λέω<br />εκειό το παληκάρι απ τα Σφακιά<br />και τρέχα τρέχα τρέχα τρέχα<br />τον έχει καπαρώσει ολούθε το θεό<br />να μας έχει στο σημάδι η πουτάνα<br />ωσότου ξεφασκιώσουμε το θκο μας<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4123928878027894722-3641490585564010555?l=roulakaramitrou.blogspot.com' alt='' /></div>roula karamitrouhttp://www.blogger.com/profile/00878799486603954605noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-4123928878027894722.post-76568173754009643392010-04-04T20:25:00.003+03:002010-04-04T20:34:39.287+03:00...αλλά και συ το παραεπαναστάτησες το πράμα...είπαμε στο απλό είναι η μαγκιά δε θέλει πολλά χρώματα και σχεδιάκια γιατί το μάτι χάνεται και δε μένει τίποτα... μια χαρά διάλεξες και το χρώμα κόκκινο πιονέρικο... αλλά ρε παιδί το παρααυτό σε ξαναλέω ούτε μια διεύθυνση, ένα τηλέφωνο σταθερό, κουνητό κάτι ρε Χρίστε Ανέστη πώς θα σε βρούνε έτσι...τζάμπα τ'αναπτηράκια ρε παιδί...κρίμα<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4123928878027894722-7656817375400964339?l=roulakaramitrou.blogspot.com' alt='' /></div>roula karamitrouhttp://www.blogger.com/profile/00878799486603954605noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-4123928878027894722.post-81454946737838833592010-04-01T00:15:00.004+03:002010-04-01T00:53:20.068+03:00...αλλά με το γεύμα των ημερών κι απά δα κι απά κει, ταμ μπιριντζί είναι<br /><br />Ακούτε βδε άσπρα παχουλά, ακούτε στη σειρά πως δεν το σφάζουν το μαύρο πρόβατο, μπορεί και να προλαβαίνουμε ακόμα<br /><br /><br /><br /><object width="480" height="385"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/IA8kDuy2AN8&hl=en_US&fs=1&"></param><param name="allowFullScreen" value="true"></param><param name="allowscriptaccess" value="always"></param><embed src="http://www.youtube.com/v/IA8kDuy2AN8&hl=en_US&fs=1&" type="application/x-shockwave-flash" allowscriptaccess="always" allowfullscreen="true" width="480" height="385"></embed></object><br /><br /><br />Συναδέλφισσα στη γεια μας :)<br /><br />...και συνάδελφε και συνάδελφε σε ξέχασα εσένα<br /><br />ούτε εσύ απήργησες ασπροπροβατάκο<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4123928878027894722-8145494673783883359?l=roulakaramitrou.blogspot.com' alt='' /></div>roula karamitrouhttp://www.blogger.com/profile/00878799486603954605noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-4123928878027894722.post-77074301523367805662010-03-29T03:59:00.005+03:002010-03-29T20:53:21.174+03:00Άμα θορυβωδώς<br />αδύναμος λέει, ποταπός <br />ενόχληση θα τον επείς σαφώς <br /><br />Άμα απ την άλλη αθορύβως<br />θα ναι το λίγο ανθεκτικός <br />και κατά μόνας δυνατός<br />ή κατά φαντασίαν ασθενής<br />ψεύτης και υγιής<br /><br />Αχ μωροί ανθρώποι, υγιείς<br />για βόδια μας σταβλίζετε<br />για μύγες μας μολάτε<br />ανθρώπου αρρώστου το πορτί<br />αμεταφράστως πώς<br />θα εγινεί να το χτυπάτε;<br /><br />Σιώπα εσύ κακεντρεχή<br />πως είναι μας βαθύ το χάλι<br />Δεν επιστεύω σε… ζαμέ!<br />Σταμάτα να κουνάς με το κεφάλι<br />Πώς είπες;<br />ας είν και μεταφραστικώς<br />μόνε το πορτί να ψάχνουν;<br />Πώς είπες;<br />διεκπεραιωτές των ανθρωπίνων οι ανθρώποι<br />μα οσονούπω πληρωτές σε τούτο το ρημαδοτόπι;<br />Πώς είπες;<br />λαπαδιάσανε μέσα μας τα συμφωνημένα<br />κείνα τα σκότια μοναχά ελπίδα για τα δεδομένα;<br />Πως είπες;<br />Για δε μου μιλάς;<br />Τι τάχα ζωγραφίζεις;<br />Ένα σωρό μηδενικά<br />κάτι σαν μαύρες βούλες<br />χέρια ξανοίγουν μοναχά<br />Πώς είπες;<br />άρρωστες σβησμένες νούλες;<br />Μα πόσο πια κακεντρεχής;<br />Πώς είπες;<br />Όι;<br /><br />Ναι όι… κακεντρεχής<br />Κακεντρεχές…το βόδι<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4123928878027894722-7707430152336780566?l=roulakaramitrou.blogspot.com' alt='' /></div>roula karamitrouhttp://www.blogger.com/profile/00878799486603954605noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-4123928878027894722.post-17663178908947720072010-03-27T11:05:00.005+02:002010-03-28T22:59:24.122+03:00Διάλειμμα σήμερα<br />από εύκολες δειλές εικόνες<br />για πουλιά σκυλιά και δέντρα<br />που αργοπεθαίνουν<br />με κυνηγάνε σήμερα <br />τα παιδιά<br />μ ΄έχουν τσακώσει απ το φουστάνι<br />με τραβάνε <br />με χτυπάνε <br />με φτύνουνε<br />γδέρνουν με ψάχνοντας για τσίπα<br />και για το φιλί που το βαλα μες στον κύκλο<br />για να χουν κίνητρο συμπερίληψης<br />στ’ ανθρώπινα<br />παιδιά που βλέπουν με ταυτιά<br />κι ακούνε με τα μάτια<br />παιδιά που φιλάνε γλείφοντας<br />κι αγκαλιάζουν με τα βλέφαρα<br />παιδιά που χαϊδεύονται και βυζαίνουν<br />το χέρι που τους στέρησα<br />παιδιά που διαλύουν πρόσωπα<br />σε μάτια φρύδια και στόματα<br />θυμωμένα και ζωγραφίζουν<br />τρόμο καθάριο για το όριο<br />και τις κραυγές που συνοδεύουν<br />τον ισόβιο χορό του<br />αγρίμια που δαγκώνουν στο σβέρκο<br />κάθε π'ανασαίνουν<br />ζωές ενταγμένες ενοχικές μικρούτσικες<br />που πηγαινοέρχονται<br />λυπούμενες κοιτάζουν<br />υπομένουν επιμένουν<br />απομένουν ότι μπορούν<br />κάνουν ότι μπορούν<br />γυαλίζοντας καθημερινά τα παράσημα<br />της ηρωικής τους προσπάθειας<br />ιεροφάντισσες της ομαλότητας<br />της σωτήριας αποκτήνωσης<br />Για σένα σήμερα<br />Νίκο Περικλή Γιάννη<br />Χαρούλα κρεμάω ψιθυριστά<br />λίγα μπαλόνια και δυο πανιά<br />σαπουνόφουσκες καθαρμού<br />να διασκεδάσουν τα κάγκελα<br />του πολιτισμού μου<br />για μένα<br />για να κοιμηθώ<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4123928878027894722-1766317890894772007?l=roulakaramitrou.blogspot.com' alt='' /></div>roula karamitrouhttp://www.blogger.com/profile/00878799486603954605noreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-4123928878027894722.post-16872199466517289692010-03-22T13:24:00.006+02:002010-03-26T06:35:11.356+02:00Της το φιλούσε με θυμό<br />στο μαύρο της χρυσάφι<br />δεν ημπορούσε τον καημό<br />ζωή αφτέρουγη πως θα χει<br /><br />της το φιλούσε η ανθρωπιά<br />που άσπρη με γερά φτερά<br />θάλασσες κι ουρανούς γυρνούσε<br />τις βούταγε τους έπιανε<br />όποτε το ζητούσε<br /><br />Εσυμφωνήσαν το λοιπόν<br />σκοταδιαστοί καπεταναίοι<br />το μπλε να μαγαρίσουνε<br />φτερούγες να τσακίσουνε<br />Θεό να εκδικηθούνε<br /><br />Έπεσε πρώτη μια μικρή<br />που του σμαριού της τις φωνές<br />απ το πρωί αψηφούσε<br />τρελλή τις θάλασσες ρωτούσε<br />κι αυτές την έστελναν στους ουρανούς<br />κι όλοι μαζί νονοί της έλεγαν<br />το λιόγερμα θα ρθούμε<br />Νιοφτέρουγη θα την επούμε<br /><br /><br />Βούτηξε μέσα στο κακό<br />κι οι θάλασσες κι οι ουρανοί<br />μον' εκοιτούσαν κι έκλαιγαν<br />και τούτη ετσιμπιότανε<br />μαδιόταν ξεπουπουλιαζότανε<br />και κείνοι εκοιτούσανε<br />κοιτούσανε τη και κλαίγανε<br />πως πάλευε τα μάτια τους<br />ν' ανοίξουν να τη δούνε<br />από φτερά και πόδια και ουρά<br />να τήνε απαλλάξουνε<br />μια μπάλα να την κάνουνε<br />γι’ αυτό το δείλι μοναχά<br />ζωήχαρη σε μια στεριά<br />για μια φορά να την πετάξουνε<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4123928878027894722-1687219946651728969?l=roulakaramitrou.blogspot.com' alt='' /></div>roula karamitrouhttp://www.blogger.com/profile/00878799486603954605noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-4123928878027894722.post-9935979293785676072010-03-21T07:10:00.002+02:002010-03-21T07:14:06.243+02:00Μουνίτσα μου σουσουραδού<br />ότι σε κόβει βγάλτο<br />τραγούδησέ το του φελλού<br />αβτζούδικα το σάλτο<br /><br /><br />να θυμηθεί πως με πορδές<br />κόκκινα δε θα γένουν<br />βαρέθηκαν οι πασχαλιές <br />σταυρό να περιμένουν<br /><br />Πιστρέφαμέ το και που λες<br />τσιπουρακίου σώνει<br />τέσσερις κούκλες αλαφρές<br />άδοντας τελειώνει<br /><br />η πρώτη γύρα επιτυχώς<br />μα δόξα στην υγειά μας<br />την ήττα κεραστήκαμε<br />νωρίς παραγγελιά μας<br /><br /><br />και τώρα που θα πάρουμε<br />εμείς την κατηφόρα<br />συ πες μας που τα έδωκες<br />ενέχυρο στην μπόρα<br /><br />ξέρεις μωρέ μη βάζεις με<br />να στα λιανίσω άλλο<br />μ’άμα σου φέξει και τα βρεις<br />σου χω τρανό ρεγάλο<br /><br />γιατί οι χειλάρες μας φελλέ<br />συνάντησης λειμώνες<br />χρωστάνε ζήση στη ζωή<br />άνοιξη στους χειμώνες<br /><br /><br />Άιντε και του χρόνου με υγεία :)<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4123928878027894722-993597929378567607?l=roulakaramitrou.blogspot.com' alt='' /></div>roula karamitrouhttp://www.blogger.com/profile/00878799486603954605noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-4123928878027894722.post-12159751005285528862010-03-14T20:16:00.001+02:002010-03-14T20:22:55.590+02:00Με τα δόντια μου<br />θα στο κόψω το χέρι που δε μου δωσες<br />τ’ άλλα άστα σε μένα<br />μαχαίρι πληγή αίμα ζεστό<br />να γράψει δρόμο διαφυγής<br />στρίβε λέμε σε κρατάω γερά στα δόντια <br />εσύ μόνο στρίβε το μαχαίρι στην πληγή <br />όπως κάθε πρωί που σηκώνεις τα περιστέρια<br />να πάρω το βλέμμα μου απ τα παπούτσια μου <br />και μετά στο διάλειμμα ξανά να μη βλέπω τα νερά<br />που ακολουθούν τις ψυχές στο σχολείο μένοντας στάσιμα <br />μόνο τα περιστέρια που γύρα γύρα με φέρνουνε<br />σήκωσε να λένε τα μάτια εδώ, εδώ λίγο, λίγο πιο πάνω απ τα κάγκελα<br />και πάνω απ τις αποθήκες εδώ, εδώ πιο πάνω απ το γιαπί και τα μπάζα<br />και τις διαφημίσεις εδώ πιο πάνω λίγο, κορίτσι, απ τις κεραίες<br />εδώ για σένα γυρίζουμε ανάσες μας είπε να σου πεταρίσουμε<br />εδώ πίσω είναι με το καλάμι του σε σένα μας στέλνει ασπρόμαυρες έννοιας πινελιές <br />και κάποτε πολύχρωμες όσο ξεμακραίνω όπως προχτές στη σκάλα στη θάλασσα<br />με το κοριτσάκι που μου στειλες με τα κόκκινα πατίνια να παλεύει με τα κορδόνια του και το χαμηλοκάβαλο που της έπεφτε<br />να παλεύει μ’ένα χέρι και με το άλλο να τραβολογάει τον αδερφό της να μην πέσει <br />κι εκείνος να πηγαίνει μπρος πίσω μαζί της κι οπα, όπα να της φωνάζει και να γελάνε τους είδα μας είδα γέλασα<br />και μπάλα αμέσως στον έφηβο να δοκιμάζει τη βάκα τη δεμένη να βάζει το ένα πόδι και να δοκιμάζει κι αυτήν και τ’ ανοίγματά του<br />πιασμένος απ το φανοστάτη και το κίτρινο φως να τον λούζει<br />αυτός δεν γέλαγε φυσούσε και ξεφυσούσε κι ιδρωμένος θα ταν <br />αφού νότισαν οι αντανακλάσεις στο τζάμι του μαγαζιού θόλωσαν για ώρα<br />γιατί πλάτη ήμουνα όπως το πες αλλά όλο το μαγαζί αφόρητα λαμποκοπούσε μπροστά μου νίκελ απ τις κουζίνες, φώτα ποτήρια μπουκάλια κι άσπρη η νύχτα άσπρη<br />μ'όλα τα καλοσιδερωμένα τραπεζομάντηλα να κρύβουν τη θάλασσα και μόνο κάπου σε μαύρο σε μια πόρτα κλειστή να ξεφεύγεις με λίγο φεγγάρι αγκαλιά<br />να μου κλείνεις το μάτι να σε δω να τη δω να μας δω<br />και σα να πήγα ναπλώσω το χέρι να σε πιάσω<br />κι είχες βάλει το μπουκάλι μου του τσίπουρου μπροστά<br />κι ήταν εκεί φωτεινή γαλάζια πρωϊνή μου την έχεις φυλάξει δες δες να μου λες μπροστά σου τόσο κοντά γαλάζια λουσμένη στο φως του ήλιου γαλήνια<br />με είδες ξανά θολωμένη και είπες στο ζευγάρι των πενηντάρηδων να τελειώσει τη βόλτα <br />να γυρίσουν χέρι χέρι πιασμένοι κουκουλωμένοι να φαίνονται μόνο οι κόκκινες μύτες τους και τα γυαλιά τους τα θολωμένα από χνώτα μαζί κράτα κράτα να μου λένε μαζί<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4123928878027894722-1215975100528552886?l=roulakaramitrou.blogspot.com' alt='' /></div>roula karamitrouhttp://www.blogger.com/profile/00878799486603954605noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-4123928878027894722.post-6811309773646610142010-03-05T14:30:00.002+02:002010-03-05T14:40:54.504+02:00...υπολογιστές χουρντάδες, μια που οι δικοί του κουβάδες μας αφήνουν χρόνους ένας ένας, που να μπορούν να γράψουν ένα κείμενο στο word να παίξουν μουσική και παιχνίδια<br /><br />Όσοι κομπιουτεραίοι, κομπιουτεραίισες έχουν να προτείνουν κάτι ας επικοινωνήσουν στο μέιλ μου να δούμε τι μπορούμε να κάνουμε<br /><br />Πώς το λεγε η τρελοντόριν στο νέμο<br /><br />παρόλαυτα...κολυμπάμε κολυμπάμε!<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4123928878027894722-681130977364661014?l=roulakaramitrou.blogspot.com' alt='' /></div>roula karamitrouhttp://www.blogger.com/profile/00878799486603954605noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-4123928878027894722.post-53014021205117434922010-02-05T19:48:00.001+02:002010-02-05T19:50:44.542+02:00άι... λαβρόπουλο<br />που πίστεψες το οιστρί<br />ξυστρί θε να'ναι<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4123928878027894722-5301402120511743492?l=roulakaramitrou.blogspot.com' alt='' /></div>roula karamitrouhttp://www.blogger.com/profile/00878799486603954605noreply@blogger.com8tag:blogger.com,1999:blog-4123928878027894722.post-71714470501628398532010-01-27T13:30:00.004+02:002010-01-28T00:40:21.462+02:00Έξω από το γήπεδο και άμα τη λήξει του μάτσεος πλησιάζει καντίνα με βρώμικα στον μπάγκο της οποιάς μπεκροπινοπανηγυρίζουν 6 λαμόγια μπαόκια των διαρκείας στεγασμένων.<br /><br />Ρε αδέρφια τους λέει βάλτε από ένα δεκάλεπτο να πάρω ένα εισιτήριο που ξέμεινα<br /><br />Με βλέμμα υπό γωνία και μετά από λιγόλεπτη σιγή ο πιο μπριγιαντομένος αναλαμβάνει<br /><br />Μπα ρε φίλε δεν έχουμε...<br /><br />Άμαν ρ' αδέρφια... και πώς την επαλεύετε τοση φτώχεια!!! συλλυπάται το πρεζόνι και παίρνει το δρομί δρομάκι φιλώντας το κασκόλ του και δοξάζοντας<br /><br />ΝΑΙ ΡΕ ΜΠΑΟΚ ΚΑΙ ΣΤΑ ΠΟΔΆΡΙΑ ΜΑΣ<br /><br />Και κει που πήρε τον κατήφορο της Κλεάνθους σέρνοντας ποδάρια και συνθήματα λίγο πριν τη στάση πετυχαίνει έναν ξεμοναχιασμένο ιδρωμένο χοντρόνε αδερφό να τρώει ένα πιτόγυρο...αυνοί όχι δε λέγανε<br /><br />Ρ'αδέρφι δώκε ένα δεκάλεπτο ένα εισιτήριο να πάρω που δεν έχω...μείωσε τις προσδοκίες<br /><br />Ψάχτηκε ομολογουμένως ο αδερφός αλλά...<br /><br />Γιοκ του λέει γκαρντάση μου τα πήρε τα τελευταία...το αίσθημα...αλλά κάτσε κάτσε έχω εισητήριο!<br /><br />Με γαμάς ρε φιλαράκι...πολύ με γαμάς να το ξέρεις...δώσε να κατέβω κέντρο μπας και ρεφάρουμε...ω ρε γκίνια σήμερις που με δέρνει!<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4123928878027894722-7171447050162839853?l=roulakaramitrou.blogspot.com' alt='' /></div>roula karamitrouhttp://www.blogger.com/profile/00878799486603954605noreply@blogger.com7tag:blogger.com,1999:blog-4123928878027894722.post-18181379359468479972010-01-24T23:01:00.004+02:002010-01-24T23:08:38.944+02:00Να υποθέσω πως το ρεπορτάζ απ τον περιβάλλοντα χώρο του ταληρικού...γράψε γράψε λάτος, φαληρικού πατατρακοτηγανίου αργεί εεεεεεεεεεε;)<br /><br />Φιλιά βρε στα ξεροτηγανισμένα :)<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4123928878027894722-1818137935946847997?l=roulakaramitrou.blogspot.com' alt='' /></div>roula karamitrouhttp://www.blogger.com/profile/00878799486603954605noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-4123928878027894722.post-4688629579261448332010-01-23T22:24:00.011+02:002010-01-26T21:38:12.120+02:00περήφανα ανάπηρο<br />ένα εγώ απτάλικο<br />στην άμμο θα στο ξεδιπλώνω<br />στου φεγγαριού τις απλωτές<br />σαν πάντα που θα σ' ανταμώνω<br /><br />κι αν θες πανάκι θα γεννώ<br />κι αν θέλεις πέτρα πέτρα<br />αφρώνιερη σου ευχοκαλιά<br />απ' τα μικράτα μου παλέτα<br /><br />μια λιοφιγούρα εμμονική<br />ατμός νερό και χιόνι<br />πόδια αγκαλιά που αιμοραγεί<br />τουφούλα γη σ'αμόνι<br /><br />κι άιντε πάτα και τουφ τουφούλα<br />ξέρω πόσο πονεί μικράκι<br />κι άιντε ανάσα και γρουμφ ανθούλα<br />ξέρω κουτσό π'αργεί ανθάκι<br />μα γι' άκου το πως δωρωδεί <br />πονάκριβο περιβολάκι<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4123928878027894722-468862957926144833?l=roulakaramitrou.blogspot.com' alt='' /></div>roula karamitrouhttp://www.blogger.com/profile/00878799486603954605noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-4123928878027894722.post-4037049163937869382010-01-18T14:40:00.005+02:002010-01-19T06:49:36.583+02:00μετά μια βδομάδα<br />μου άνοιξα τα στόρια<br />απ’ αγάπη μόναχα<br />ψυχούλα μου τόσο<br />περίσσευμα σιγουριά πως θ’ αντέξω<br />απ’ αγάπη φυλαχτό<br />ευκή σκυλίσια<br />σ’ ακούω πια ψυχούλα μου<br />με σφιγμένα δόντια να μου γρυλίζεις<br />κορίτσαρέ μου<br />απ’ αγάπη μόναχα για το Φροσί<br /><br />Υ.Γ.Κεντρωτή να χεις να κερνάς να καλόπερνάς :)<br /> Σ'ευχαριστώ<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4123928878027894722-403704916393786938?l=roulakaramitrou.blogspot.com' alt='' /></div>roula karamitrouhttp://www.blogger.com/profile/00878799486603954605noreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-4123928878027894722.post-65426986068569612762010-01-16T01:41:00.006+02:002010-01-17T15:52:39.148+02:00γαλότσες αλυσίδα μάρκα <br />ν’ αντέχουν νερό και λάσπη<br />κι ασπρόρουχα λερά, α με μάνα<br />με μέλι ήλιο κι αλισίβα φως άθελο <br />μάσε ξύλα κόκκινες να σμίξουμε, γα με μάνα<br />γάλα ευχή βρόχινη απ' τον τενεκέ, πα με μάνα<br />πάτησέ μας να γεμίσει λάσπη θκια μας αγκομαχητά μας θηλυκά, με μάνα<br />με πετροβολούν ταφημένα λόγια σκόρπισα <br />σ'άμμο τραγούδα με ύπνο ναξιωθώ <br />και περιμένεις μας... ξημέρωμα να σου χτίσω, γυαλέλι <br />κείνο το δώμα για το φουρό και τα γοβάκια<br />το φως αλαφράδα να τα χορεύει<br />δώδεκα δεκατρία λίγα μάνα σκαλοπάτια μακριά<br />ρίξε μας!<br /><br />τέλειωσέ μας να ζήσουμε <br />απόκαμα γουστερίτσα στα πόδια σου, μάνα<br />τέλειωσέ μας να λυθούμε<br />απ των φαντασμάτων σου τον τρίφτη<br />θρύμματα αβαρή άσπρου σαπουνιού<br />γαλήνες νυφοπεταλούδες απ' τα χέρια σου <br />να λευτερώσουμε καινούριο ουρανό<br />ξαναγέννα μας αλλιώς μάνα<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4123928878027894722-6542698606856961276?l=roulakaramitrou.blogspot.com' alt='' /></div>roula karamitrouhttp://www.blogger.com/profile/00878799486603954605noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-4123928878027894722.post-5519253089018796422010-01-12T00:10:00.000+02:002010-01-12T00:17:22.458+02:00φαν φίριιιιι φιν φον<br />φαν φίριιιιι φιν φον<br />φαν φίριιιιι φιν φον<br />προσεύχονταν όλος<br />φουουου για φούσκα και για φύγε γκρεμός<br />ριιιιιι για γρίλια και μπάλα και φως<br /><br />καθώς πλάκωνε ο ανήφορος<br />κι οι ανάσες λάκων και σταυρών<br />φαν φίριιιιι φιν φον<br />κι αλάργευε του χριστού η γέννα<br />και ζύγωνε ο άγιος των φορτιών<br />να φωτίσει ένα μπράβο βλέμμα<br />απ της μάνας το σκασμό των βουβών<br />που ρουφάει των φόβων το φλέμα<br /><br />φαν φίριιιιι φιν φον<br />και δεν είμαι οχτώ χρονών<br />και δε φοβάμαι τ’ ακούμπημα των σκοταδιών <br />τ’ αφιόνι των φορτωμένων γαιδουριών <br />που ξεχωρνάνε της ορφάνιας το πέζεμα<br />απ τον ιδρώτα και το ταμάχι με των σκιών τ’ αγκίστρι<br /><br />κι έχω σπαθιά πέντε νυχιασμένα στο καπίστρι<br />φαν φίριιιιι φιν φον<br />να χιμάνε όλα<br />φουουου για φούσκα και για φύγε γκρεμός <br />ριιιιιι για γρίλια και μπάλα και φως<br /><br /><br />δήγμα βουνίσιων γουρουνιών<br />φαν φίριιιιι φιν φον<br />ντόντου μου ακριβέ μου δον<br />όλα για ένα μπράβο βλέμμα<br />για μια κλωτσιά, της μάνας κρέμα <br />σε μια φούσκα από αίμα χριστούγεννο<br />φαν φίριιιιι φιν φον<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4123928878027894722-551925308901879642?l=roulakaramitrou.blogspot.com' alt='' /></div>roula karamitrouhttp://www.blogger.com/profile/00878799486603954605noreply@blogger.com9tag:blogger.com,1999:blog-4123928878027894722.post-17159421566224530572009-12-30T16:57:00.003+02:002009-12-30T17:15:40.082+02:00Κάπου βαθιά στο γαλανό ορίζοντα που παιχνιδιάρες αχτίδες τον έλουζαν σκάει μύτη πελαργός παράξενος που μπαλαντζάρει επικίνδυνα. Τσίτα τα γκάζια στροφές με τις μπάντες σταματοξεκινήματα άγαρμπα. Το ζεμπίλι του γεμάτο μα κεφαλάκι δε φαίνεται. Σε μια όπισθεν ξαφνική πετάγεται κεφάλα φαλακρή ξεδοντιασμένη με μούσι δάσος ασπροκιτρινογκρι μύτη κόκκινη και την τραγιάσκα στα δόντια. Κοιτάει το λοιπόν με ελαφριά απορία τον πιλότο ο μωροπάππους και τον ρωτάει...ρε συ Μπάμπη μπας κι όντως τον εχάσαμε το δρόμο;<br /><br /><br /><br />'Αντε καλό καινούριο δρόμο συνκολυμβητές :)<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4123928878027894722-1715942156622453057?l=roulakaramitrou.blogspot.com' alt='' /></div>roula karamitrouhttp://www.blogger.com/profile/00878799486603954605noreply@blogger.com14tag:blogger.com,1999:blog-4123928878027894722.post-40984549236202694032009-12-21T22:38:00.005+02:002009-12-24T13:29:45.996+02:00πλήρωσέ με νανοίξω<br />τα κιτάπια του θεού μου<br />που περιμένει ψαλμό χρωστούμενο<br />για να ξανάρθει στη γιορτή<br />φτερό φτερό δουλεμένα ψυχέρματα αδερφέ<br />ταληράκια γινωμένα στη στυφάδα, στο κιβούρι της ανάγκης<br />γιαρίμια σκαλισμένα ένωση γεμάτο<br />παράδες γιοκ, μπικτίμ από παράδες <br />αυτές την αγοράζουν δεν την επληρώνουν τη γιορτή <br /><br /><br /><br />Καλές γιορτές ναχουμε συνκολημβητές :)<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4123928878027894722-4098454923620269403?l=roulakaramitrou.blogspot.com' alt='' /></div>roula karamitrouhttp://www.blogger.com/profile/00878799486603954605noreply@blogger.com8tag:blogger.com,1999:blog-4123928878027894722.post-23388163356560846472009-12-20T00:01:00.002+02:002009-12-24T14:35:22.999+02:00Μέχρι να ρθει να στάξει μάτι δάσκαλε και να βήξει σπλάχνο η νύχτα χάρη θεού για το σχόλασμα στο δρόμο για τους κήπους κι είθε να μας ακούει και να χιονίζει κρύο καθαρό στροφούλα στροφούλα κάψα να καζαντίζει και τα χνώτα να μη χαμπαριάζουν από τζάμια ν’ αφρίζουν γινάτι σφυρι άνοιγμα να γκρεμίζει για το ρογχούδι… τη φωνή ν’ απολνάει… ξόδιο σκοπό για το μαραγκιασμένο το κεφάλι ν’ αφήσει τα χέρια να τραγουδήσουνε θάλασσα λυμμένη κι αγαρινή σιωπή κερασιά στο φάρο της Αλεξανδρούπολης να βάνει τον αέρα ξάγναντο να μπουγιουρντίζει<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4123928878027894722-2338816335656084647?l=roulakaramitrou.blogspot.com' alt='' /></div>roula karamitrouhttp://www.blogger.com/profile/00878799486603954605noreply@blogger.com7tag:blogger.com,1999:blog-4123928878027894722.post-5808420240302330552009-12-18T01:59:00.001+02:002009-12-18T15:20:31.292+02:00Την έβγαλε σπρώχνοντάς την απ το ψιλικατζίδικο.<br />Εκείνη παραπάτησε προς στιγμή μα τα φουστάνια της και τα χρυσαφικά της τη στήσαν πάραυτα φάτσα στα σικάτα αναπαλαιωμένα νεοκλασσικά…φευ… αισθητικό παραλήρημα σαλεμένης αρχιτεκτόνισσας. Άρχισε να απομακρύνεται κλείνοντας το μάτι στα καπούλια της να εκδικηθούν μ’όλη τη γύφτικη τους άπλα τη μαγαζατόρισσα με το ξυσμένο ξανθό μαλλί το σφιχτό ροζ χείλι και το κινητό στο χέρι που την άδειασε .<br />Τώρα θα σε φτιάξω μωρή δίπλα είναι το τμήμα τώρα τους παίρνω ο διοικητής είναι φίλος μου θα σε χώσω μέσα παλιοπουτάνα να σαπίσεις άρχισε να ουρλιέται από πίσω της η ψιλικατζού σφράγιζοντας μόλα τα πρέποντα χαρτόσημα την καταγγελία για το αγέρωχο βάδην<br />Δε ξέρω ποια να ΄ταν που τη γύρισε … το πηλίκιό του στην καρέκλα και τα σάλια του που μαγάρισαν τα δάκρυά της το μαυρισμένο μάτι ο εμετός και τα δόντια τα φτυσμένα στο σοκάκι το τρελάδικο που θελε δήλωση μόνιμης κατοικίας θαρρείς τοίχους θα γιάτρευε το βρεφούδι της που το παράχωσε στα γρήγορα… μέσα μέσα τους γύρισε να καταπιεί τα κόκαλά του και να της φτύσει τα χώματα με τα χύσια του στους μαρμαρινους καλογυαλισμένους τάφους της χοντρέμπορους γαρύφαλλων για το βραδυνό της μεροκάματο …τ’ άντρωσε τ’ άντρωσε με μιας το βρεφούδι της να τη δικαιώσει που δεν μπόρεσε να τ΄ασπροντύσει…ανίερη και ανόσια μάνα γενιάς λασπωμένης απ το μαύρο της πανήγυρης…δεν ξέρω ποια…μια γύφτισσα ήταν…ίδιες όλες τους αδακά τις έχω να μου στραπατσάρουν τη φάτσα όχι με τα λόγια τους όχι μα με κείνον τον ταυρίσιο αέρα που σηκώνουνν σε κάθε τους κοίταγμα<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4123928878027894722-580842024030233055?l=roulakaramitrou.blogspot.com' alt='' /></div>roula karamitrouhttp://www.blogger.com/profile/00878799486603954605noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-4123928878027894722.post-49458008915651050402009-12-13T21:20:00.001+02:002009-12-13T21:20:42.529+02:00Μακρύς ο διάδρομος και γέμισε ως το ταβάνι με το δε θέλεις δε θέλεις δε θέλεις του. Αυτός να πισωπατά, σπρώχνοντας με τα χέρια του τον τρόμο του να ξεσκίσει το τεράστιο σάπιο στήθος της κι αυτή με τις παλάμες της ανοιχτές να εκλιπαρεί απ’ ότι ανθρωπιά της ξέφυγε με λήθη να το κάνει, παίρνοντας μαζί και τον καρκίνο της. Για πρώτη κι ίσως μοναδική στιγμή ανταμωμένοι με το ίδιο έντρομο χαμόγελο που παίρνει μπάλα τα πρόσωπα και κάνει τον αυτισμό να σε ξηλώνει, παύλα ποιητή δάσκαλε.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4123928878027894722-4945800891565105040?l=roulakaramitrou.blogspot.com' alt='' /></div>roula karamitrouhttp://www.blogger.com/profile/00878799486603954605noreply@blogger.com7tag:blogger.com,1999:blog-4123928878027894722.post-9433732565510261252009-12-12T22:34:00.003+02:002009-12-13T03:45:45.778+02:00το πρόβλημά είναι πώς δε σου μυρίζω ρε παιδί δε σου μυρίζω καμένο μόνο σαν σου φτύσω τα σημάδια μου στα μούτρα σου έρχεσαι όπως σου 'παν κάνουν τα ανθρωπόσκυλα όταν τους έχουν κόψει τη γλώσσα...να τα γλύψεις... κι ενώ καίγονται τα χέρια μου γλύφεις τα πόδια μου που καίγονταν όταν έγλυφες τα μαλλιά μου που καίγονταν όταν έγλυφες τα δάχτυλά μου που καίγονταν όταν έγλυφες τα νώτα μου που κάηκαν όταν με πήρε παραμάζωμα ο γκρεμός να σώσω το παραμύθι μου που μου το κλώτσησες. Φύγε φλόγες γλύφεις καίγομαι , φύγε κι άκαυτος θα πας απ την τσίκνα μαζί με τα υπερφίαλά μας ξόανα και το Μεβλανά στο βάζο , πυρίμαχο τσιτατοφόρο νερωνάκιο<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4123928878027894722-943373256551026125?l=roulakaramitrou.blogspot.com' alt='' /></div>roula karamitrouhttp://www.blogger.com/profile/00878799486603954605noreply@blogger.com11tag:blogger.com,1999:blog-4123928878027894722.post-73662123607490376062009-12-10T21:19:00.000+02:002009-12-10T21:20:25.239+02:00Τόσο μακριά όσο κοντά ήταν πάντα εκείνη και τόσα λόγια όσα ποτέ δεν του ‘πε.<br />Παλεύομαι την τρύπα στο ζιπούνι του να ράψω να γυρίσω θυμό κι ευγνωμοσύνη <br />ξέφτια να μην αφήσουν, γρέκι να στρώσουν, φουσκωμένο μπουμπούκι σφιχτό αποδοχής να μπορέσω να μας κεντήσω μ’ίδρο μ’ αγκαλιασμένη μ’ αγάπη μ’ να σκάσει στο γιακά της ζακέτας μου χαμαμιού μυρωδιά στα δάχτυλά μου, θεια Παραμυθιά στα ρουθούνια μου όσο να ΄ρθεις να με βοηθήσεις να τη βγάλω<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4123928878027894722-7366212360749037606?l=roulakaramitrou.blogspot.com' alt='' /></div>roula karamitrouhttp://www.blogger.com/profile/00878799486603954605noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-4123928878027894722.post-11031230850802149672009-12-08T20:49:00.000+02:002009-12-08T20:50:24.095+02:00Με ήλιο ν’ αρχινά κι ακορντεόν απ’ τα στενά<br />κι ένα δυο τρία φόδρινα μαξιλαρούδια στρογγυλά<br />χέρι δεξί χέρι ζερβί να ράφτει αλήθινα για να φανεί<br />γυαλιστερό πολύχρωμο παλιατσοκουκλί<br /><br />Και πέντε έξι εφτά οχτώ<br />πόδια να σου φτιάσω προσπαθώ<br />να κουδουνίζουνε ν ακολουθώ<br />ένα δυο τρία άνεμο σαν κυνηγάς<br />πέντε έξι έφτά οχτώ<br />στη θάλασσα μου σαν βουτώ<br /><br />Κι ένα δυο τρία πάλι απ την αρχή<br />πολύχρωμό σου κατρακύλι μου κρατώ <br />για κυριακάτικο αχτιδοκυνηγητό<br />νεραυλακιάς αντιγραφτό<br />και αστραπόβροντου κρυφτό<br /><br />Και πέντε έξι εφτά οχτώ άμα ζαβώσει ο καιρός<br />κι όλους τους δράκους ζαλωθεί ο ουρανός<br />τα μάτια σου όλα στο μαθιό που ‘χει απάγκιο το τειχιό<br />κουτσοπερίστερο στοιχειό μην τύχει και το παρακούσεις <br />ένα δυο τρία απ την αρχή χέρι δεξί χέρι ζερβί <br />να ράφτει λίθινα να καμωθεί την πέτρα τη λειψή <br />να ράφτει λίθινα να μην κρυφτεί<br />γυαλιστερό πολύχρωμο παλιατσοκουκλί<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4123928878027894722-1103123085080214967?l=roulakaramitrou.blogspot.com' alt='' /></div>roula karamitrouhttp://www.blogger.com/profile/00878799486603954605noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-4123928878027894722.post-39958016854752309152009-12-06T17:39:00.000+02:002009-12-06T17:40:42.589+02:00Δικασμένοι από φτιαξιά για φυλακή ολόκληρη και αποδράσεις μισές, μαχαίρι φίλε <br />που διψάει μασάτι να γλύψει, τι τα θες γλιτωμό δεν έχουμε απ το κόκκινο φεγγάρι <br />που κυλάει στα σκέλια μου σταγόνα σταγόνα σαν μήλο το κρασί θα κυνηγάμε, για μιαν αδραξιά κατιφεδένιου πένθους απόδραση, για τη χαμένη ευκαιρία, πολιτισμένα τώρα, φανερά στον πάγκο του ψιλικατζίδικου 2 και 80 μόνο να μου ζητάς με τα μάτια χαμηλωμένα και ‘γω να σε συμπαθώ ακόμα που ψάχνεις εφημερίδα να μου τυλίξεις το λυγμό και σακουλάκι να τον κουβαλήσω, όχι, όχι τώρα, ξέρω έχω καιρό να σ’ακούσω να μου λες πόσο παιδεύτηκες, θα ξανάρθω άλλοτε, πρέπει να βάλω καζάνι σήμερα να βράσω το, να το ξανακάνω άσπρο να μην το ντρέπεσαι που τ’ άφησες οι εφιάλτες σου να το μακελέψουν κι ακόμα το βλέπεις κρεμασμένο στα συρματοπλέγματα ανάμεσα στα φτηνά στραβοπατημένα σου παπούτσια, άλλοτε μόλις μας ξαναφτιάξω άσπρο το φεγγάρι θα ‘ρθω να μπορέσω ν’ ακούσω πόσο, πόσο καημένε μου παιδεύτηκες σε κείνο το φανταρικό στη Λήμνο<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4123928878027894722-3995801685475230915?l=roulakaramitrou.blogspot.com' alt='' /></div>roula karamitrouhttp://www.blogger.com/profile/00878799486603954605noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-4123928878027894722.post-31956989404774512172009-12-03T21:09:00.001+02:002009-12-03T21:11:31.588+02:00Μάτια που τα χει πάρει το ποδοβολητό της πόλης φαλάγγι και τρέχουνε να ξεφύγουν από ευθείες και σταυροδρόμια κουκούλι να ‘βρουν, με μόνο σύμμαχο μαντήλι στο λαιμό κι απ’ το κουλέ καφέ ως τη θάλασσα όλα τα καρφιά για τα δόντια τους με τα κουτσαβάκια τα μαστόρια απ’ τον καφενέ να κρατάνε τσίλιες… και με το κατεβαίνει… να μην αφήνουν δέντρο για δέντρο και κολόνα για κολόνα να καρφώνουν να χειροκροτάν και να γελάνε περήφανοι που την εκάνουνε ζάφτι τη ζωή. Κι όταν κανενού τύχαινε να φανεί ο γιος του να του ζητήσει μια δραχμή…ψαχνόταν… δήθεν κάτι μπορεί να χε στην τσέπη του εκτός απ τα καρφιά, ψαχνόταν με πλάτη στο τσίρκο μέχρι να χαθεί απ’ τα μάτια του, κουκίδα μπλε μες στα γέλια και τις φωνές και το μικρό καράβι τ’αταξίδευτο, χωρίς κουλούρι για την εκδρομή<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4123928878027894722-3195698940477451217?l=roulakaramitrou.blogspot.com' alt='' /></div>roula karamitrouhttp://www.blogger.com/profile/00878799486603954605noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-4123928878027894722.post-23447663900671697582009-11-10T06:54:00.002+02:002009-11-10T07:02:54.756+02:00<a href="http://efhbos.wordpress.com/2009/11/10/alexandros_gregory_2009/#comment-1959">απ τον έφηβο</a><br /><br /><br /> <br /> <br />"Πλησιάζει η ημέρα που κλείνει ένα χρόνο απο τη δολοφονία του από την ελληνική αστυνομία, την ώρα που διασκέδαζε στα Εξάρχεια, του συμμαθητή μου <a href="http://efhbos.wordpress.com/2009/11/10/alexandros_gregory_2009/#comment-1959">Αλέξανδρου Γρηγορόπουλου</a>. <br />Σας παρακαλώ όλους σας<br /><br />αν γράψετε κάτι για αυτόν, οτιδήποτε,<br /><br />ή μιλήσετε με την παρέα σας για αυτόν,<br /><br />να γνωρίζετε οτι το όνομά του ήταν<br /><br /><a href="http://efhbos.wordpress.com/2009/11/10/alexandros_gregory_2009/#comment-1959">ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ Γρηγορόπουλος</a> και όχι Αλέξης Γρηγορόπουλος.<br /><br /> <br /><br /><a href="http://efhbos.wordpress.com/2009/11/10/alexandros_gregory_2009/#comment-1959">ΑΛΕΞΑΝΔΡΟ</a> τον φωνάζανε οι φίλοι του, η μητέρα του, οι συγγενείς του. Οι συμμαθητές του αν δεν τον φωνάζαμε Gregory, παραφράζοντας το επώνυμό του, πάντα ΑΛΕΞΑΝΔΡΟ τον φωνάζαμε. Κανένας, μα κανένας, δεν τον αποκαλούσε, ποτέ, Αλέξη. <br /><br />Μόνο μετά τον θάνατό του κάποιοι δημοσιογράφοι που δεν κάνουν καλά την δουλειά τους και μας παραπληροφορούν καθημερινά και κάποιοι πολιτικοί που ποτέ δεν είναι καλά ενημερωμένοι και συνήθως παίρνουν αποφάσεις μέσα στην άγνοιά τους, κατάφεραν τελικά να του αλλάξουν το όνομα. Μην τους αφήσετε να σας κάνουν, για μια ακόμη φορά, ο,τι αυτοί θέλουν.<br /><br /> <br /><br /> ΣΑΣ ΠΑΡΑΚΑΛΩ ΟΛΟΥΣ, ΟΣΟΥΣ ΔΙΑΒΑΖΕΤΕ ΑΥΤΟ ΤΟ ΚΕΙΜΕΝΟ :<br /><br /> <br /><br />- Αν μιλήσετε με τους φίλους σας για αυτόν, <a href="http://efhbos.wordpress.com/2009/11/10/alexandros_gregory_2009/#comment-1959">ΑΛΕΞΑΝΔΡΟ </a>να τον προσφωνήσετε.<br /><br />- Αν κάποιος από την παρέα σας τον ονομάζει με άλλο όνομα, διορθώστε τον, πες τε του οτι το σωστό είναι <a href="http://efhbos.wordpress.com/2009/11/10/alexandros_gregory_2009/#comment-1959">ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ</a>.<br /><br />- Αν κάποιος δημοσιογράφος τον προσφωνεί αλλιώς, στείλτε του e-mail και πες τε του ότι κάνει λάθος και ότι το σωστό είναι <a href="http://efhbos.wordpress.com/2009/11/10/alexandros_gregory_2009/#comment-1959">ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ</a>.<br /><br />- Αν ακούσετε κάποιο πολιτικό σε κάποιο μέσο να τον προσφωνεί αλλιώς, τηλεφωνήστε στο μέσο και πείτε ότι ο φιλοξενούμενός τους κάνει λάθος και ότι το σωστό είναι <a href="http://efhbos.wordpress.com/2009/11/10/alexandros_gregory_2009/#comment-1959">ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ</a>.<br /><br /> <a href="http://efhbos.wordpress.com/2009/11/10/alexandros_gregory_2009/#comment-1959">Αυτό που του έχει μείνει πλέον είναι η μνήμη των κοντινών του στο ΟΝΟΜΑ ΤΟΥ που είναι ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ ΓΡΗΓΟΡΟΠΟΥΛΟΣ, ας μην αφήσουμε να του το πάρουν και αυτό!!!"</a><br /><br /> <br /><br /> <br /><br />Ευχαριστώ <br /><br /> <br /><br />Έφηβος<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4123928878027894722-2344766390067169758?l=roulakaramitrou.blogspot.com' alt='' /></div>roula karamitrouhttp://www.blogger.com/profile/00878799486603954605noreply@blogger.com10