Τράβα, ίσα στην ελευθερία

Προτού χαράξει
να βγεις στο δρόμο, όταν η θάλασσα είναι ακόμα κάτασπρη
σφίξε τα κουπιά και νιώσε την ηδονή
και μέσα σου την ευτυχία απ τον ιδρώτα
να πηγαίνεις
να πηγαίνεις με τις τράτες, χορεύοντας στο ρυθμό τους
ψάρια θα βγουν κόντρα στο δρόμο σου
να χαρείς
τινάζοντας τα δίχτυα
η θάλασσα λέπι, λέπι θαρθει στα χέρια σου
τότε που σωπαίνουν οι ψυχές των γλάρων
στους τάφους τους , στα βράχια
άξαφνα
στους ορίζοντες θαρρείς και ήρθε το τέλος του κόσμου
Τι λες,να ‘ναι άραγε γοργόνες, να ‘ναι πουλιά, γιορτές, παρελάσεις, πανυγήρια,
τι λες να ‘ναι;
να ‘ναι άραγε, σαν το δρόμο της νύφης με φλουριά και πέπλα , τι λες, να ναι καράβια;
Έι, εσύ!
γιατί στέκεσαι, πέσε στη θάλασσα
κάποιος πίσω σε περιμένει, μη σε νοιάζει
ολούθε ελευθερία, δε βλέπεις;
γίνε πανί
γίνε κουπί
γίνε τιμόνι
γίνε ψάρι
γίνε νερό
πήγαινε, όπου σε βγάλει



Προσπάθεια απόδοσης

Hurriyete dogru

Orhan Veli Kanιk

Ψάρακα, βούτα

ενθουσιασμός
καινούριο το παιχνίδι
χα! Με αρέσει



σίγουρα ίσως
και συ χαμογέλασες
τώρα που το δες



ψάρακα βούτα
γλάρος σε καρτεράει
ετοιμόρροπος

Μπραζιλιέρο στην Αριδαία

Η συμμετοχή μου στο "Άξιον αγάπης" για το οποίο κάλεσε το χαμομηλάκιhttp://hamomilaki.blogspot.com:)



Αριδαία σχολείο μονοθέσιο, παιδιά οχτώ τρεις τσούπρες στην πρώτη, δυο στην έκτη κι από ένα τρίτη, τετάρτη, πέμπτη. Ομίχλη και καταχνιά παντού στο τετράωρο ταξίδι του πήγαινέλα, στο χωριό και στην ψηλοτάβανη πλην βαμμένη προ αμνημονεύτων χρόνων και προϊσταμένων αίθουσα. Τα γράμματα, ομιχλώδη κι αυτά, φουλ αλληλοδιδακτική και αυστηρά, μόνο γλώσσα και μαθηματικά. Τ'αλάνιασε τα παιδιά η δασκαλίτσα.Γύρω στο Φλεβάρη κάνει την εμφάνισή της...η κοιλιά, παιδιά και δασκαλίτσα σέρνονται,ενώ θα θελαν πολύ να δαγκάνονται...αλλά κουράγια γιοκ.

Τρίτη πριν τις απόκριες και το χαρακίρι... αποφασίζει να το πάρει αλλιώς κι ανακοινώνει τριήμερο εορτασμό, μια μέρα μάσκες και καπέλα, μια μέρα στολισμό και τρίτη μέρα τα κάνουμε μπάχαλο...πάρτυ!!!

Κι έγιναν οι μάσκες και τα καπέλα με μπόλικο αλεύρι και δακτυλομπογιές κι οι μούρες σαν να πήραν μαζί με ταλεύρι και την ανιούσα.Πέμπτη το λοιπόν πέφτει η σερπαντίνα και το κομφετί...πολύ... σχοινιά στο ταβάνι και ρίχτε σερπαντίνες να κρέμονται ως το πάτωμα και να περνάμε απανάμεσα να χανόμαστε και να ξαναβγαίνουμε...και μωσαϊκο να μη φαίνεται, το κομφετί ως τον αστράγαλο να το κλωτσάμε και να παένουμε και φουσκώνετε μπαλόνια αβέρτα... και φουσκώνετε και κρεμάτε. Παρασκευή στην είσοδο του σχολείου να υποδεχτούμε το γυναικείο πληθυσμό του χωριού να πάρουμε το κάτιτίς που μας φέρνει και να του δώσουμε από μια μάσκα, μπας και κρυφτεί και χορέψει. Κασετόφωνο στη διαπασών με Ραφαέλα Καρά μην ξεχνάμε και τα νιάτα μας, λάτιν, παπάκια και θα γίνω Μπραζιλιέρο με το σομπρέρος μου, σου δε θυμάμαι...το κλίμα ήταν φορτισμένο...όμορφα, πολύ όμορφα.
Κι αρχίζει ο χορός παιδιά, μαμάδες, γιαγιάδες, δασκαλίτσα όλοι στην πίστα ανάμεσα σε σερπαντίνες, κομφετί, μπαλόνια, ιδρώτα και χαμόγελα.

Και κει πάνω στο φόρτε και στη φιγούρα η ξανθιά τσούπρα της πρώτης, αδύνατη κοντούλα... σπόρος κανονικός, περνάει δίπλα απ τη δασκαλίτσα... κοντοστέκεται για λίγο και της ρίχνει μια ελαφριά,πεταχτή αδακά στα μπόσκα...λέγοντας:
Γεια σου ρε κυρία, είσαι πολύ τσίφτισσα!


Υ.γ. Βρήκα και φωτό που καταγράφει αντικειμενικά και φωνάζει:
Άει σάλτα, απάν στα κεραμίδια να σι γνέφω με το φκυαρ,Ρούλα μ'

Παίδες του χαμομηλακίου αν το κείμενο σας φανεί καμποσούτσικο, βάλτε μόνο τη φωτογραφία στο "Άξιον αγάπης"

Αμαρτία απ το Θεό, ρε μωρό

Μες στην αγορά χωμένο, γύρα του τα κεπέγκια κατεβασμένα, ως το άλλο πρωί. Αριστερά στην είσοδο ένα παγκάκι με μια λάμπα κίτρινη να το αχνοφωτίζει για παν ενδεχόμενο. Και τα ενδεχόμενα πολλά, κουρουμπελίαση οξείας μορφής, αφού το στήσιμο ουδείς το ηγάπησε, τηλεφωνική βραδινή περίπολος απ τη σύζυγο να δει πως εξελίσσεται το μίτινγκ που δεν είθισται να χει στο πρόγραμμα τέλια, ρομαντικό πνίξιμο του κουνελακίου σαν άλλοτε στο παγκάκι, αφού χαλαρώσαμε με τη σύζυγο, μπρουτάλ κατούρημα πίσω απ το παγκάκι, υπό το ντροπαλό κίτρινο… σαν πάντοτε.

Μέσα το έλα να δεις κι αν αντέχεις νακούσεις. Αιθαλομίχλη, οινοπνευμα, ιδρώτας και πενιά απ τα παλιά. Γυναικοπαρέες πολλές οι περσότερες στα κόκκινα να χορεύουν το είμαι άντρας και το κέφι μου θα κάνω και άλλα συναφή, θυληκότατα πατώντας με τη μύτη της γόβας το σύζυγο στην μίνι πίστα, αντροπαρέες λιγότερες, σημαζεμένες , μη μας νομίσουνε και για μπακούρια και γίνομεν ρόμπα, μπεν μιξ κανά δυο με επιχειρηματίες σε μίτινγκ που λαλάνε τον Απόστολο, ενδιαμέσως των ασμάτων.

Και ξαφνικά, εκεί γύρω στις δώδεκα το μαγαζί κατεβάζει το όποιος τη νύχτα περπατεί ή μοιχεύει ή πορνεύει ή το μπελιά του γυρεύει από την μετώπη του μπαρ και αναρτά ταμπέλα, πάρτυ παιδικά.Δυο τούρτες με κεράκια θα μας τρελάνς Ελενίτσα’μ, εκείνα, μωρέ που τα φυσάς και δε σβήνουν παρελαύνουν στο μαγαζί υπό τους ήχους του χάπυ μπιρθνταυ και με τους προ ολίγου νταλγκαδιάρηδες τραγουδιστές να άδουν ωσάν αδερφοί Κατσάμπα

Και κάνει την εμφάνιση του… κορμί φιδίσιο, με μίνι καφτό, μπούστο τι θα μπορούσα να σου κάνω μάνα μου και βλέμμα… μη και τυχόν, άθλια κουνουπάκια.
Κάτι συνεννοείται με τους τραγουδιστές, αυτοί φωνάζουν το φλαουτίστα που αναλαμβάνει πια το κορίτσι, ενώ ο πιο νταλγκαδιάρης από τους δυο τραγουδιστές,ανακοινώνει…το κορίτσι θα μας χαρίσει άσμα… ηρωϊκόν και πένθιμο.
Στο Γιάννη… χαρίζει ηδυπαθώς το κορίτσι, πεταρίζοντας ανεπαίσθητα το βλέφαρο συγχρόνως με την τακτοποίηση της ατίθασης αφέλειας, που ως τα τώρα της χάιδευε μάγουλο και χείλια, πίσω απ το αυτί.

Αχ, Γιάννη τυχερέ σαν να σιγομουρμούρισε το κοινό ή έτσι με φάνηκε.
Πάμε μαέστρο την εισαγωγή λέει το μωρό στο φλαουτίστα

Ο Ιταλός, περικαλώ φλαουτίστας, τα σύνορά άνοιξαν αδέρφια…εμείς τι καρτεράμε δεν ξέω, θυμάται τις ένδοξες στιγμές που έπαιζε τζαζ στο πλακόστρωτο και παίρνει βαθιά ανάσα και με ύφος Μπενίτο Γκουτμάνο επί το ιταλικότερον σολάρει…τραβηγμένα…για το κορίτσι ρε γαμώτο, που κουνάει επαινετικά το κεφαλάκι του. Ο μπουζουκτσής της ορχήστρας τον εκοιτάει με χαμόγελο σαρδόνιο…α, ρε σούργελο Ιταλέ… σου πω… μετά και μεις προσπαθούμε να καταλάβουμε ποια είναι η τζαζιά που χαρίζει το μωρό. Ο Ιταλός κάνει ένα εντελώς υπερβολικό τσαλίμι, εμείς ελπίζουμε να ναι το τελευταίο το κορίτσι χαμογελά πανευτυχές και παίρνει τη μπάλα… το ίδιο τζαζ

Είναι γλυκό το ποτό της αμαρτίαα..αα..αα..αα..ςςςς, μας άδει, κάνοντας σπασίματα οπερετέ στη φωνή της καρναβαλιάζοντας την αμαρτία σε τζαζομιούζικαλ και τα νεύρα μας σε κρόσια


Ο μπουζουκτσής έχει πια κατεβάσει το κεφάλι ξυνοντάς το, ενώ δεν τον τρώει… και ζητάει ταπεινά συγγνώμη απ τη Ρίτα. Το μωρό συνεχίζει προσθέτοντας και κινήσεις εμφαντικές των σπασιμάτων της φωνής, υψώνοντας το δείχτη της προς το ταβάνι, καλώντας το… μάαααλλον… να κάνει τόπο στα νιάτα.

Μας αποτελειώνει με το είσαι αρρώστεια μου μες στα στήθη..η..η..η μου… αλά Μίλβα.

Υπό τα κλαπ κλαπ κλαπ για το μωρό… δόξα τη Ρίτα λίγα και ποοοολύ μαγκωμένα,έχει μνήμη λέμεεεε ο λαός… μια εξ ημών… αμαρτήσασα με τύψεις μπόλικες και γιαυτά που έκανε και γιαυτά που δεν έκανε σημαίνει τη λήξη του περιστατικού, ευχόμενη περαστικά σε όλες μας.Γέλια στο τραπέζι και ρίχνει η αμαρτήσασα την κατακλείδα

Αμαρτία απ το Θεό, ρε μωρό... ούτε ποτό είναι, ούτε στα στήθη σου το χεις, αν σου λάχει
Κόρες…το γιαβρί δεν έχει αμαρτήσει ως τα τώρα!
Άιντε και καλά κρασιά να χει, από τώρα κι έπειτα!

Powered by eSnips.com

Να μωρέ, θα ρθει ο Μάνος

Έλα πήγες για τα χαρτιά;

Μπα … είχα μια φώτιση κι είπα να διαβάσω, άσε αύριο τα χαρτιά

Δεν επείγει, ε;

Μια βδομάδα, τώρα μας περιμένουν να πάμε να τα πάρουμε…άσε να τσακώσω τη φώτιση κι αύριο τα χαρτιά

Κοίτα τώρα…

Ωχ, τι ναι πάλι;

Να μωρέ, θαρθει ο Μάνος

Θα μείνει;

Όχι για κάτι δουλειές θα ρθει και θα φύγει

Το σπίτι είναι χάλια

Έλα μωρέ με το Μάνο μαζί φαντάροι κάναμε

Καλά καλά…πότε θα ρθει… ΑΥΡΙΟ να υποθέσω;

Όχι στο δρόμο είναι

Σε ποιονα δρόμο, μαμούκαλό μου…δυο ή τρία στενά παρακάτω;

Έλα, έλα… από Αθήνα έρχεται

Κατάλαβα… στα Μάλγαρα τότε

Όχι ρε παιδί μου, είπε θαρθεί κάπου το μεσημέρι

Κάπου ΤΩΡΑ το μεσημέρι, μάλλον με φαίνεται πως θα πε…πάρτον τηλέφωνο ΣΕ ΠΑΡΑΚΑΛΩ να μας πει που είναι και σε πόση ώρα θα ναι δω και πάρε με, κατευθείαν…θέλω να ξέρω να δω τι θα κάνω!

:@ :@ :@ :@ (κανένα μαφρούς ποιο θυμωμένο ρε Νατασσακι δεν έχει; Καλό μήνα... δε λέγαμε;)


Έλα στον Κορινό είναι…σε μισή ώρα θα ναι εδώ

Α ρε πατέρα μόν πότε θα πεθάνουμε δεν ξέρουμε, οικογενειακώς…καλά κλείνω να δω τι προλαβαίνω

Το γνωστό τοις πάσι, νόστιμο, χαριτωμένο, με μουσική υπόκρουση Μπένυ Χιλ κι ο φαλακρός να μην είναι δίπλα να του ρίχνεις καμιά στο κούτελο να ξεδίνεις…εκείνο που δεν παένει στους ευρύεδρους κι όμως στο κατόπι τους έχει…τρεχάτε ποδαράκια μου να μη σας χέσει ο κώλος. Δε μπα να χουμε πει ότι θέλω να με ειδοποιείς, ότι δε θέλω τελευταία ώρα να τρέχω ότι μπλαμπλαμπλαμπλαμπλαΜΠΛΑΜΠΛΑΜΠΛΑΜΠΛΑΜΠΛΑΜΠΛΑ… ξέρετε όλα αυτά τα γυναικουλοκουραστικοκατινιστικα κρεβατομουρμουρέ τα αγχωμένα, τα ενοχικά, τα υπερβολικά, τα ψυχαναγκαστικά, τα ισοπεδωτικά, τα μικροαστικά, τα ευνουχιστικά, τα μου θυμίζεις τη θεια μου, τα απ τη μύτη μου το βγάζεις, τα σε βαρέθηκα, τα κοίτα τη δουλειά σου τα είσαι σκέτο παρακράτος, τα μην επεμβαίνεις…επεμβαίνεις, επεμβαίνεις… μέκανες μπαλάκι τενίς... τα…ΠΕΙΤΕ ΡΕ ΚΟΡΙΤΣΙΑ, ΠΕΙΤΕ ΚΑΝΑΚΟΜΑ!!!!

Άκου μαζί κάναμε φαντάροι…κι επειδή κάνατε φαντάροι μαζί με τον άνθρωπο πρέπει να τον προυπαντήσουν δέκα ζευγάρια παπούτσια και καμιά τρία τέσσερα ζευγάρια κάλτσες, πρέπει να κάνει ανασκαφή για να βρει την καρέκλα και να περάσει βουνά και φαράγγια από πιάτα και ποτήρια για να πιει ένα νερό και να παλέψει με δράκους ντερντηλήδες που γιομίζουν τα τασάκια ολούθε και να μας πει τα νέα του, ακούγοντας το κουαρτέτο παστουρμά, σκόρδου, μακαρονίου από προχθές και πατάτας τηγανητής από αντίπροχτε σε λα μυρίζοντα...κι ο μήνας έχει εννιά, ε Λουκά μου;

Νισσάφι ρε γαμώτο,δεν έχει μόναχα εννιά κι δυο εχει κι τρεις κι δεκατρείς... κανίτε, έλεος, ακούστε...την πειράζει, την ενοχλεί, τη στενοχωρεί!

Τσουτσούνι την άλλη κορίτσια… στην ουρά για τσουτσούνι γιατί με το θκο μας άκρη δε βρίσκεται μαζί με το καράβι σέρνει και παπαρομαλακοπιτουρίαση κιλά, κιλά σε λέω και με ημερομηνία παρασκευής... εννιά του μηνού!

Powered by eSnips.com

Μας το στείλανε

το πρωί,δώρο να παίξουμε και να μαθαίνουμε...κορίτσια κι εμείς, που ξέρετε μπορεί να τανοίξουνε κάποτε το μαγαζί
Άντε, βρε βοήθειά μας και καλό μήνα!




Υ.Γ. Όχι βρε χαζά, δε μας το στειλε ο Άνθιμος, με μέιλ μας ήρθε...να χει ο Άνθιμος μέιλ και να ξέρει και τη Ρούλα;)