Συνάζουν μου το κύμα

Χείλια καμένα
π’ αρμύρα εκβιάζουν
από κάθιδρες σιωπές
σύγκορμα νοτισμένα μαξιλάρια
σ’ανέστια λυγμικά επεισόδια
καρέ καρέ να διαβρώνουν
καθ’οδόν την πανοπλία
της πληγιασμένης μαναντρούς μου
ορφανορκισμένης να σταλάξει
θάλασσα πνιγμένη στα παιδιά
που γουβώσανε σε γέλια τα κουρέλια τους...
...του θέρους μου γυρνάσι και μυριώνουνε το άδραγμα
συνάζουν μου το κύμα
σαν τότε αδημονούσι
για βυθό γιοματάρη
απύθμενο

Πρόσκληση

Ο σύλλογος γονέων του Ειδικού Δημοτικού Σχολείου
για παιδιά με αυτισμό στη Θεσσαλονίκη

σας προσκαλεί στην προβολή της ταινίας

"Ben X - ένας διστακτικός ήρωας"

την Τετάρτη 30.6.2010

στο θερινό κινηματογράφο Alex (Ολύμπου και Αγίας Σοφίας)

στις 9 και 30 πρώτη προβολή και στις 11 και 10 η δεύτερη



Μπορούμε όλοι μαζί
και με τη δική σας έμπρακτη αγάπη
να μεταμορφώσουμε
το καγκελόφραχτο μπαλκόνι του σχολείου μας
σε αυλή

Αγροτική Τράπεζα
Αρ. Λογαριασμού 0740101720647

Μαρία Χαριτίδου
Πρόεδρος του Συλλόγου Γονέων
Βάσω Γούναρη
Ταμίας

ΤΣΑΚΑΛΆΚΙΑ :)
ΕΜΠΡΑΚΤΗ ΑΓΑΠΗ ΔΗΛΑΔΗΣ:

ΤΟ ΑΚΟΎΜΕ
ΤΟ ΜΙΛΆΜΕ
ΕΡΧΟΜΑΣΤΕ
ΚΑΤΑΘΕΤΟΥΜΕ ΣΤΟ ΛΟΓΑΡΙΑΣΜΟ
ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΟΥΜΕ ΜΕ ΤΟ ΣΥΛΛΟΓΟ ΓΟΝΕΩΝ ΡΙΧΝΟΝΤΑΣ ΙΔΕΕΣ...

ΚΙ ΌΤΙ ΆΛΛΟ ΚΑΤΕΒΑΣΕΙ Η ΚΟΥΤΡΑ ΤΟΥ ΚΑΘΕΝΟΥ ΣΑΣ...ΚΑΝΟΥΜΕ!!!!

ΦΧΑΡΙΣΤΟΥΜΕ :)

Το νου σου τρομοκρατημένε δήμιε

γύρισμά σου
όσο μόνο κλαψουρίζω
πάλι λέξεις μ’αρτήματα
κόθαρο νερό και ξύδι
γονατισμένη χριστιανούλα
που τείνει ξετσίπωτα νιμμένα χέρια
σέναν ουρανό, ηλί για πόσο ακόμα συγχωρό
του τόσου αίματος
που κι απόψε
στάζει απ τις βρύσες μας
σπαταλημένη ενοχή


τσάκισμα του νου σου
τρομοκρατημένε δήμιε
αλαφιασμένη σκατόμυγα το νου σου!
περι σού για λίγη ουσίτσα
δωράκι θειούλη στ’ανθρωποπάζαρο
φύλακας του κώλου σου να μαι
που χέζει της συνείδησής μας τα κουφάρια
βορρά σε μιαν εγκόσμιας ακαθαρσίας βοθροθάλασσα
τάφο βδελυρό της δολοφονημένης μας ντροπής

Το νου σου τρομοκρατημένε δήμιε
της ψυχής γυροβολιά σου
βουϊζω και γλείφω σε
λερώνομαι με ιδιοτέλεια γερασμένης τσατσάς
σε μπουρδέλο ξοφλημένο
αναμοχλεύοντας της νιας πουτάνας τους ριτζάδες
στη βρώμα να περσέψει
ωσότου κιαντέξουν κουμπίζουν μας τα σαθρά ντουβάρια
και μας χαλάσουν
γόνιμα γκρεμνίσματα να πετρώσουμε την υμέτερη θάλασσα

πουλάκια σε ναμάζηδες

τίπι τίπι ταπ
πουλάκια
μες στη ναιρημιά
βιολάκια

διαλυμένου εμμονικά
τρακτεριού ροδάκια
ζουρ και φουρ και βουρ
ρωτάνε
χόρτο για νάνθεί
για να ‘ναι

άκρων που δε φτάνε
νάμα της οργιάς.
Θύτης ο βοριάς
κλωτσάει
της παραφωνιάς
να πάει

σε παρακουσμένες έλα μαρίνες
πα σε ρέκλες και βιτρίνες
σε σκουπίδια σε πλακάκια
σα λουμίνια τραπεζάκια
ξομπλιασμένες μας μυρσίνες

φαπ και μπαπ και γκνταπ
να βάνει
πα στην ασχημιά
χαρμάνι
χώμα ν’αλυχτά
να γιάνει
νόχι μια στριγκλιά
να ράνει

το μαράγκιο το γεράνι
βούι βούι βαπ
γεράκι
μπι κεράς γιαπί
βάμμα ανθρωπινό
φωσάκι
γούριο δειλινό
στης ληθιάς μας το κοράκι

τίπι τίπι ταπ
κι όμως αντηχεί
δε το να σταθεί
αχ νά κει
τίπι τίπι ταπ
λαφράκι
τίπι τίπι ταπ
φοβιάκι
τρεις βολές μπουρδουκλωίσιες
τσόφλιες προσευχές πλαϊσιες
τίπι τίπι ταπ
γλυτώνει
τούτου του καιρού
κι ορθώνει
κλάμμα τ' αγεριού
να σώνει
κόντρα άλλο μη ζαλώνει

μας είχα θυμάσαι;

ήταν τόσο ακριβό το πλήρωμα του άλεκτου
πολυαγαπημένο μου μουροσέληνο
που τώρα μ’ένα βήχα μόναχα
γαμωσύζυγο πιστόνε
φτύνω ακαταπαύστως κιτρινοπράσινα φλέματα
γαριασμένα αθήλυκα στρωσίδια
εις μίαν ευκοίλια φουσκοχύλικη παρωδίτσα
του εφηβικού γδαρμένου γκομενεδύου μου
φυτεμένο αδά που θέση θα πρεπε
στο ραγαδιασμένο κατσάκη λαιμό μου

μας είχα θυμάσαι;
όμως... άσπρη, καταφυγή υποσχεθεί

Εντεταλμένη επιθετικοποίηση της θάλασσας

Άναυδος κι ερωτησάκιας μια ζωή. Τι έγινε ρε παιδιά πότε, πώς, πούουουου ου ου; Πού το καημένο το κορκοδειλάκι, σαν πούυυυυ (πάμε με το ένα δύο τρία λέμε…ενωμένα τα χειλάκια και απορία στο μάτι μέχρι να σκάσει γάιδαρο και πουουουου ούλοι μαζί για συμπαράσταση) έγινε το κακό και δεν το πήρα πάαααααλι χαμπάρι; Και πότε ρε θεέ πότε με τη φορέσανε και κιχ δεν είπα; Και γιατί βρε μάνα εσύ που όλα τα με ξέρεις και όλα τα συ λέω γιατί ενώ με είπανε μόδα είναι το χαμηλοκάβαλο τώρα μη τον επιάνουνε κι ας πρόσεχες μη λιένε;
Πε με ρε μάνα έγινε κάτι και δεν κατάλαβα μίλα ρε μάνα μίλα ρε μάνα πατρίδα βάλε βουνά καμμένα και θάλασσες βρώμικες και δρόμους σκοτώστρες και γιοφύρια διακοσμητικά βάλε γυναίκες ξεμυαλιασμένες και άντρες ξέστρωτους παιδούδικη καβούρικη ψυχή όση σαπόμεινε και ιστορία θολή και γινάτι ατόφιο, βάλε φωνή και κύμα νακούσω πώς, που, πότε, γιατί πάλι σάφησα χαρτογιατάκικό μου καραβάκι να σε μακελέψει ημιαπασχολειό χαρτογιακάκικο σε μια φωτοτυπία της Τετάρτης που σουπιάζει τα μαγιάτικα θαλασσόρεινα θαλασσάρικα θαλασσιανά θαλασσένια θαλλασάκουστα θαλλασσάφερτα θαλλασσάπικρα θαλλασσάκρυβα θαλλασσάτρεμα θαλλασσάκλαφτα θαλλασσάκλειστα θαλλασσάπνιχτα θαλλασσακραύγατα θαλασσάπνιγα θαλλασάλιγα θαλλασσαδιάβαστα θαλλασσαγγέλητα θαλλασσαγέννητα θαλασσαδιάβατα θαλλέσωδιάλεχτα θαλλασούδικα
θαλασσοδρόσερα θαλασσάρμυρα θαλασσάκικα θαλασσομουρμούρικα θαλασσίζικα θαλασσαλάχεια θαλλασυστέρικα θαλασυστερικάαααααα θαλλασάλεχτα θαλλασαστέρινα θαλλάσδικα θαλλασίδικα θαλασσάδικα θαλασσαλλότινα θαλασσάρικα θαλασσιάτικα θαλάσσινα θαλλάσσιμα θαλασσικά… μωρέ τοπία… τόπια…μπάλλες χορταρισιες ολόδροσες τις λήγει με το έμπα τις λίγει άπρεπα σε σανόμπαλλες για τον στάβλο των –ιμών, -ινών, -ικών σας

αρμύρα μύρισε άφοβιο χαρτογιατάκικό μου καραβάκι
και δάγκανε ότι σου στερεί γιανοκαλοκαιράκι

Οπισθενάκηδες θεραπευτές

πίσω σε μάστορα το φτιάμα
μ'ανασαιμιά του το γινάτι
κι αποκοτιά για γαϊτανάκι
πίσω στης Μιχαλούς το τάμα


δε θέλει λόγια περιττά
μον βλέμμα τώρα αρχινά
στον έσω τον καθρέφτη
και κόρνες φώτα γρηγοριές
θα ψάχνουνε το φταίχτη


τους πρέπει ναι, απιδιακή
του σάκου στα φανάρια απορία
να λυτρωθούνε με την έτσι υστερική
ανάπηρη οπισθενοπορεία
με μάτια χέρια μύτες και αυτιά
από γλαστρόνια σ'αχρηστία
γατόνια να φερμάρουνε με τράκα ιστορία


και να ναι λέει στον οχτώ
τ'αδήφαγο μιλέτι
οι νιοδηγοί τρακαριστές
μια νέα φτιαξη αναρχικοί
και να ναι λέει στον οχτό
μια νέα τάξη ατυπική
οπισθενάκηδες θεραπευτές
με φάρσα να γδικιούνται το κουρμπέτι



πίσω σε πακέτο κόκκινο
με ζεϊρια νέτα σκέτα
πίσω σε ζωή βεντέτα
ν'αχειλίζει τι μποέμ δεινό
με μπερεδάκι τη ναυτία
και μπόρσα μερακλίδικη
πολυαισθητηριακή αναπηρία