Πέμπτη, 30 Απριλίου 2009

Παιχνίδια τ' ουρανού και του νερού, Γιάννης Ρίτσος

Καθόταν στο κατώφλι και χτενίζονταν.
Ένα πουλί της κράταε τον καθρέφτη.
Άσπρα και κόκκινα τριαντάφυλλα της μίλαγαν.
Οι σουσουράδες στη ροδακινιά την πείραζαν.
Κι αυτή όλο να χτενίζεται κι όλο να τραγουδάει:

"αχ τρέλα,τρελή τρέλα μου, τρελή μου τρέλα, τρέλα"
Κι ο κήπος την αγκάλιαζε με δυο χιλιάδες άνθη.

...................................................


Καρέκλα η βάρκα του-ταξίδευε. Πώς κάθονταν
επάνω στ' ανοιχτό νερό χωρίς να τραμπαλίζεται;
Πάνω στο γόνα του έγραφε, και τίποτα δεν κοίταζε.
Γύρω του χτύπαγαν τα κύματα και τα χαρτιά του δε βρεχόντανε.
Μεγάλος ήταν σαν τη μοναξιά, μόνο δυο μέτρα πιο γαλάζιος.


....................................................


Αντιγράφω απ την Αγγελική που κάλεσε σε εαρινή μάζωξη

Δεν μπορώ να δεχτώ πως έχουμε Ετος Ρίτσου και η μητριά- πατρίδα ακόμα κοιμάαααααται. Και μάλιστα, έναν ύπνο του αδίκου. Επομένως, ας πάρουμε τα πράγματα στα χέρια μας. Οσο μπορούμε.

«ω τι όμορφα σαν σμίγουνε, σαν αγαπιούνται οι ανθρώποι»

3 σχόλια:

A.F.Marx είπε...

Ας πάρουμε τα πράγματα στα χέρια μας. Όσο μπορούμεKαι τα πήραμε...Ένα ποίημα εδώ, ένα τραγούδι εκεί, μια συνέντευξή του αλλού, ένα διήγημα παρακεί...
Θα γεμίσει ο Μάης μας με Ρίτσο...
Τι καλά!

νατασσάκι είπε...

ω τι όμορφα σαν σμίγουνε, σαν αγαπιούνται οι ανθρώποι...μα δεν είναι;
:)


Καλό μήνα Ρουλιώ μας!
:**

roula karamitrou είπε...

Όντως είναι ωραία παίδες!
Καλό μήνα να χουμε :)