Δευτέρα, 22 Μαρτίου 2010

Νιοφτέρουγη θα την επούμε

Της το φιλούσε με θυμό
στο μαύρο της χρυσάφι
δεν ημπορούσε τον καημό
ζωή αφτέρουγη πως θα χει

της το φιλούσε η ανθρωπιά
που άσπρη με γερά φτερά
θάλασσες κι ουρανούς γυρνούσε
τις βούταγε τους έπιανε
όποτε το ζητούσε

Εσυμφωνήσαν το λοιπόν
σκοταδιαστοί καπεταναίοι
το μπλε να μαγαρίσουνε
φτερούγες να τσακίσουνε
Θεό να εκδικηθούνε

Έπεσε πρώτη μια μικρή
που του σμαριού της τις φωνές
απ το πρωί αψηφούσε
τρελλή τις θάλασσες ρωτούσε
κι αυτές την έστελναν στους ουρανούς
κι όλοι μαζί νονοί της έλεγαν
το λιόγερμα θα ρθούμε
Νιοφτέρουγη θα την επούμε


Βούτηξε μέσα στο κακό
κι οι θάλασσες κι οι ουρανοί
μον' εκοιτούσαν κι έκλαιγαν
και τούτη ετσιμπιότανε
μαδιόταν ξεπουπουλιαζότανε
και κείνοι εκοιτούσανε
κοιτούσανε τη και κλαίγανε
πως πάλευε τα μάτια τους
ν' ανοίξουν να τη δούνε
από φτερά και πόδια και ουρά
να τήνε απαλλάξουνε
μια μπάλα να την κάνουνε
γι’ αυτό το δείλι μοναχά
ζωήχαρη σε μια στεριά
για μια φορά να την πετάξουνε

Δεν υπάρχουν σχόλια: