Δευτέρα, 7 Ιουνίου 2010

Το νου σου τρομοκρατημένε δήμιε

γύρισμά σου
όσο μόνο κλαψουρίζω
πάλι λέξεις μ’αρτήματα
κόθαρο νερό και ξύδι
γονατισμένη χριστιανούλα
που τείνει ξετσίπωτα νιμμένα χέρια
σέναν ουρανό, ηλί για πόσο ακόμα συγχωρό
του τόσου αίματος
που κι απόψε
στάζει απ τις βρύσες μας
σπαταλημένη ενοχή


τσάκισμα του νου σου
τρομοκρατημένε δήμιε
αλαφιασμένη σκατόμυγα το νου σου!
περι σού για λίγη ουσίτσα
δωράκι θειούλη στ’ανθρωποπάζαρο
φύλακας του κώλου σου να μαι
που χέζει της συνείδησής μας τα κουφάρια
βορρά σε μιαν εγκόσμιας ακαθαρσίας βοθροθάλασσα
τάφο βδελυρό της δολοφονημένης μας ντροπής

Το νου σου τρομοκρατημένε δήμιε
της ψυχής γυροβολιά σου
βουϊζω και γλείφω σε
λερώνομαι με ιδιοτέλεια γερασμένης τσατσάς
σε μπουρδέλο ξοφλημένο
αναμοχλεύοντας της νιας πουτάνας τους ριτζάδες
στη βρώμα να περσέψει
ωσότου κιαντέξουν κουμπίζουν μας τα σαθρά ντουβάρια
και μας χαλάσουν
γόνιμα γκρεμνίσματα να πετρώσουμε την υμέτερη θάλασσα

4 σχόλια:

Coco είπε...

αμάν παναγιά μου
δεν φτάνει που περάσαμε απόψε
με τους ποδηλάτες
δίπλα από τον ζωολογικό
για κάμποσο και λίγο πήγε
να ψοφήσουμε
απ΄την καραμπινάτη βαρβατίλα
διαβάζω τώρα
και τούτα δω τα θυμωμένα!
φιλιά απ΄ ανάποδα (που είμαι)

roula karamitrou είπε...

Καλημέρα τρελοκοκόοοο :)

MenieK είπε...

αγριεύτηκα, μάνα μου, πρώι πρώι...

roula karamitrou είπε...

Πρέπει λέω Μένη ναγριευουμε για να μερευουμε και πάλι απ την αρχή
Φιλιά πολλά και διακοπές επειγόνννντως!!!
:)