Πέμπτη, 19 Μαρτίου 2009

Θαμμένοι απ’ανάγκη

ντόμινο οι ψυχές μας κουρασμένες
απ’ της απουσίας το κυνήγι
ψάχνουν συνθηκολόγησης τραγούδι
από ζωές λαχανιασμένες

που κατά που να παν κι ξέρουν
μπρος πίσω βολοδέρνουνε
μούτσκες παιδιών αχόρταστων
απ’αγκαλιά που γέρνουνε

γέρνουνε και γερνάνε
σαθρεύουν αναντάμωτες
κομπάρσοι μιας ταινίας
που τα καρέ μιλάνε

και ξεπηδούν απρόσκλητα
σαν το κορμί ριγάει
για κακορίζικους νεκρούς
θαμμένους απ’ανάγκη

4 σχόλια:

MenieK είπε...

πολύ καριωτακικό... έβρεχε κι όλας χθες... με τσάκισες, καλή μου....

Coco είπε...

χαμηλό βαρομετρικό

λοιπόν κοιτάχτε βαρέθηκα!!!
α. θέλω ήλιο
β. θέλω θάλασσα
γ. θέλω να πάω στη Βραζιλία για καφέ

roula karamitrou είπε...

Μένη μου άσε τη ρουλα την κοκό άκου που ναι λιόλουστη !

Και γω κοκο!!!!

ritsmas είπε...

Ουφ!! βαρύ, πολύ βαρύ για την προσπάθεια που κάνουμε να κρατηθούμε από κάπου. φιλια ρουλακι