Τετάρτη, 19 Νοεμβρίου 2008

Για τους φόβους μου

γράμματα παλιά
καθισμένα στο λαιμό
ανυπομονούν

και συ δήλωνεις παρών
αν και δεν είσαι
απών παραλαμβάνεις

κιεγώ άθλια
σε εκμεταλλεύομαι
γιατί μαφήνεις
μοναχά αυτό μπορώ


σε εκμεταλλεύομαι
κάθε που γεννάς
γιατί οφείλεις
στα μωρά του κόσμου, λες
τα αβύζαχτα

ευχαριστώ σε
που σαι κεί,για όσο
κι απαλύνεις... το φόβο,
για τους φόβους μου
το φόβο

3 σχόλια:

aKanonisti είπε...

Οι φόβοι φοβίζουν μέχρι να τους ζήσεις... μετά.. γίνονται λιγότερο φοβεροί....
Φιλί και καλημέρα....

νατασσάκι είπε...

το φόβο για τους φόβους
αχ βρε Ρουλιώ!

(εκμεταλεύσου όποιον σ' αφήνει, σε λέω)
(και "πες")
(βοηθάει)

Φιλιά μπρε!

- είπε...

φόβος μήπως είναι ένα όνειρο;
πατάω καλά πάνω του, μου κάνει πλάτες
τρέμω
τρομάζω
κι ανεβαίνω στην επιφάνεια του καινούριου ορίζοντα
ίσως από δω
να δω
και η θέα να είναι λιγότερο τρομερή από όσο τη φαντάζομαι
ψάχνω μικρές σκάλες στις τσέπες μου, ανάμεσα σε μνήμες και δυνάμεις
βρίσκω κομμένα κομμάτια διάφορα,
όσο να τα φτιάξω
όσο να πεις
μπορεί να φοβηθούμε μαζί περσότερο ή λιγότερο...

αλλά, μαζί.
κόντρα στο μαράζι.

καλημέρα!