Κυριακή, 30 Νοεμβρίου 2008

Σκουλήκι

Τώρα πια κι η όψη η δικιά μου κίτρινη
η φλέβα δεν κυκλοφορεί το αίμα μου
σε καμιά ακτή δεν με βγάζουν
της Σεχραζάτ τα παραμύθια

Δεν καταλαβαίνω απ’ τη γλώσσα, πια
της ομορφιάς που αγκαλιάζει τη νύχτα
το μέσα μου βαθύ, τυφλό πηγάδι
δεν περιμένει τίποτε, από μένα, πια

να σωπάσω θέλω, να σωπάσω σήμερα
να σωπάσω, χωρίς καθόλου αγωνία
ένα μεγάλο πουλί κατεβαίνει απ τον ουρανό.
Σιγή κείνο που βλέπεις να κατεβαίνει

Η μουριά στη μέση του κήπου μου
δεν ταϊζει πια τους μεταξοσκώληκες.
Στο κεφάλι μου προσγειώθηκε η αιώνια σιγή.
Η μέρα δε θέλει να ξαναγεννηθεί


Αν κι έχω γίνει κώλος και βρακί με το πουλι
υπάρχει ένα σκουλήκι που τρώει το μυαλό μου.
Θέλω να καταλάβω τι κάνει.
Το πανί, όταν ταδειάζει ο αέρας

(Άγκυρα, Σεπτέμβρης 1936/ Varlık 1.1.1937)


Kurt
Orhan Veli Kanık

4 σχόλια:

aKanonisti είπε...

Ζόρια.... καλή μου....
μεγάλα ζόρια....
:-))))

Συναγωνιστικό φιλί...

roula karamitrou είπε...

Κι από μένα Μαριώ...είμαι πολύ μαζί σου, αλήθεια!
Καλημέρα γιαυριο :)

νατασσάκι είπε...

Εγώ μόλις γύρισα από το πρωινό περπάτημα,
και θ' αφήσω εδώ την καλημέρα μου :)

Το ξέρω το σκουλίκι που λέει ο ποιητής...
(κι εγώ έχω ένα, μπορεί και πιο πολλά)

Αλλά εδώ θα σου φέρω ένα άλλο, πιο "παιδικό"
:)

Και για να μη γράφω πολλά πρωί πρωί, θα βρεις εδώ τα υπόλοιπα "στοιχεία" του


Καλό Μήνα, Ρουλιώ μου!!!
Φιλιά πολλά

roula karamitrou είπε...

Νατασσάκι πολύ με άρεσε το σκουλουκούι...τάκουσα κιόλας...ξανακούει η ρούλα...ΓΙΕς!!!
Καλό μήνα...βδε, ζούδι μου :)